Ο φανατικός οπαδός και υπηρεσιακός προπονητής της Ολνταμ, Πέτε Γουάιλντ, βρέθηκε στο επίκεντρο της δημοσιότητας μετά τη νίκη της ομάδας του επί της Φούλαμ του Κλαούντιο Ρανιέρι στο Κύπελλο Αγγλίας και έκλεψε τη δόξα από τον επίσης υπηρεσιακό προπονητή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Ολε Γκούναρ Σόλσκιερ. Στο ξεκίνημά του στον πάγκο της αγαπημένης του ομάδας έχει σερί τρεις νίκες και πέρα από τις αγωνιστικές επιτυχίες έχει καταφέρει να αλλάξει το κλίμα, αφού η αισιοδοξία πήρε τη θέση της απογοήτευσης και οι οπαδοί συσπειρώνονται γύρω από τη διοίκηση για να βγάλουν την ομάδα τους από τη δύσκολη θέση.
Η ιστορία του τεχνικού της Ολνταμ αποδεικνύει γιατί το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα είναι το λαϊκότερο των αθλημάτων. Φανατικός οπαδός της ομάδας (σε ηλικία έξι ετών παρακολούθησε το πρώτο παιχνίδι της Ολνταμ στο Boundary Park και το 1994 ήταν στο Wembley στον ημιτελικό με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, όταν ο Μαρκ Χιουζ χάλασε το πάρτι πρόκρισης των οπαδών της Ολνταμ με γκολ στο τελευταίο λεπτό της παράτασης), αποφάσισε να αφήσει τη θέση του υπεύθυνου αθλητικής ανάπτυξης στο δήμο του Μάντσεστερ και να αναλάβει προπονητής στις Ακαδημίες της Ολνταμ με πολύ λιγότερα χρήματα, παρά το γεγονός ότι δυσκολευόταν να τα βγάλει πέρα και είχε βάλει υποθήκη το σπίτι του για να πάρει δάνειο από την τράπεζα. Ανέλαβε την ομάδα σε μια πολύ δύσκολη στιγμή και εκτός από τύχη απέδειξε ότι έχει και το «κληρονομικό» χάρισμα, αφού πριν την αναμέτρηση με τη Φούλαμ, δήλωσε: «Ενα πράγμα υποσχέθηκα στον εαυτό μου, θα είμαι ο ίδιος. Είμαι ένας ζωντανός, ευφυής, χαμογελαστός χαρακτήρας και θέλω τους παίκτες μου να απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Με φουλ ενέργεια, θετική διάθεση και χαμόγελα όλα μπορούν να γίνουν».
Οπως δήλωσε μετά τη νίκη της ομάδας του, θα προσπαθήσει να μην επιβεβαιώσει τον κανόνα που θέλει τους δυο στους τρεις υπηρεσιακούς προπονητές να μη στεριώνουν στον πάγκο και να παραμείνει στη θέση του προπονητή για να βελτιώσει τα οικονομικά του και για να βοηθήσει στην προσπάθεια να βγει η Ολνταμ από τη δύσκολη θέση που βρίσκεται. Στο πλευρό του θα έχει τους οπαδούς της ομάδας και ιδιαίτερα τους 4.000 που βρέθηκαν στο Λονδίνο και πανηγύρισαν τη νίκη-πρόκριση επί της Φούλαμ, αλλά -όπως όλα δείχνουν- και της διοίκησης που βλέπει στα ταμεία της ομάδας το χρώμα του χρήματος μετά από πολύ καιρό.
Προς το παρόν, ο Πέτε Γουάιλντ (ο οποίος είχε εξασφαλίσει εισιτήριο για να παρακολουθήσει σαν οπαδός τον αγώνα κόντρα στη Φούλαμ) ζει το όνειρό του και απολαμβάνει τις νίκες της αγαπημένης του ομάδας από τον πάγκο και όχι από τις εξέδρες του Boundary Park.
Ξεκινάει και πάλι το ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα της Super League, μετά τη διακοπή λόγω αποχής των διαιτητών, εξαιτίας του ξυλοδαρμού του διαιτητή Τζήλου. Θα σχολιάσουμε, λοιπόν, τρεις παραμέτρους που σχετίζονται με αυτό. Καταρχάς, θα ασχοληθούμε με την αδιαφορία που δείχνει η πλειοψηφία των φιλάθλων για την επανέναρξη του πρωταθλήματος, γεγονός που αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η πορεία απαξίωσης του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου συνεχίζεται, ανεξάρτητα από το ποιος κάνει κουμάντο στην ποδοσφαιρική «παράγκα».
Στα αθλητικά στέκια, αντί για τις προβλέψεις για την κατάσταση των ομάδων μετά τη διακοπή και τα προγνωστικά για την εξέλιξη των αγώνων, κυρίαρχο θέμα είναι η μεταγραφή του Πρίγιοβιτς και τα τρελά φράγκα που δίνουν οι σεΐχηδες για να αποκτήσουν τον σέρβο επιθετικό. Η μετακίνηση του παίχτη ήταν σίγουρη, αφού ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να τη σταματήσει από τη στιγμή που θα πληρωθεί η ρήτρα των 10.000.000 ευρώ, όμως σύμφωνα με τα τελευταία δημοσιεύματα υπάρχει εμπλοκή, γιατί η γυναίκα του σέρβου επιθετικού είναι αντίθετη, εξαιτίας των διακρίσεων σε βάρος των γυναικών στη Σαουδική Αραβία. Η κυριαρχία του ΠΑΟΚ εντός και εκτός των αγωνιστικών χώρων έχει μειώσει το ενδιαφέρον για τη μάχη του τίτλου και εκτός από τους ΠΑΟΚτζήδες που ανυπομονούν να δουν την ομάδα τους πρωταθλήτρια, οι οπαδοί των υπόλοιπων ομάδων ασχολούνται περισσότερο με τα «παραπολιτικά» του πρωταθλήματος και λιγότερο με τα αγωνιστικά δρώμενα.
Το δεύτερο σημείο που συγκεντρώνει την προσοχή των φιλάθλων είναι η απροθυμία της κυβέρνησης και των μπάτσων να ξεκαθαρίσουν τα δεδομένα με τους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς του ξυλοδαρμού του Τζήλου. Στις περισσότερες αθλητικές ιστοσελίδες (εκτός από τις φίλα προσκείμενες στην ερυθρόλευκη ΠΑΕ) υπάρχουν αναλυτικά ρεπορτάζ για την ταυτότητα των δραστών (ορισμένες μάλιστα έχουν δημοσιεύσει, εκτός από το «βιογραφικό» του βασικού δράστη, και τα αρχικά του ονόματός του), οι οποίοι εμμέσως πλην σαφώς συνδέονται με υψηλόβαθμο διοικητικό παράγοντα της ΠΑΕ Ολυμπιακός. Εχει περάσει σημαντικό διάστημα από την επίθεση στον λαρισαίο διαιτητή και η μη διαλεύκανση της υπόθεσης συμβάλλει στην περαιτέρω απαξίωση του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος και δείχνει ότι οι καπιταλιστές που ελέγχουν τις μεγάλες ποδοσφαιρικές ομάδες δε διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε μέσο για να επιβάλουν τις απαιτήσεις τους και να εξασφαλίσουν τα κέρδη τους.
Το τρίτο σημείο που αξίζει να σχολιάσουμε είναι η «ανθεκτικότητα» των ερυθρόλευκων και οι δυνάμεις που διατηρούν στα κέντρα εξουσίας του ελληνικού ποδοσφαίρου και την ΕΠΟ. Οι ερυθρόλευκοι κέρδισαν την κόντρα με την πλειοψηφία της Λίγκας, αφού το Διαιτητικό Δικαστήριο της ΕΠΟ έκανε δεκτή την προσφυγή του Ολυμπιακού και ανέτρεψε την απόφαση της Λίγκας, η οποία με ψήφους 13-3 είχε αποφασίσει να καταστρατηγήσει τον κανονισμό του πρωταθλήματος και να ορίσει τους αγώνες της 15ης αγωνιστικής (που είχε αναβληθεί). Στην απόφαση της Λίγκας είχαν πρωτοστατήσει ΠΑΟΚ και ΑΕΚ, ελπίζοντας ότι με την αλλαγή στη σειρά των αγωνιστικών θα δυσκολέψουν την προσπάθεια των ερυθρόλευκων (ο Ολυμπιακός θα είχε σειρά σημαντικών αγώνων σε λίγες μέρες), προκειμένου να έχουν βαθμολογικές απώλειες.
Η απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου είναι μια σαφή ήττα για Σαββίδη και Μελισσανίδη και δείχνει ότι ο Μαρινάκης έχει καταφέρει να διατηρήσει «δεσμούς» και δυνάμεις στο χώρο της ΕΠΟ, γεγονός που επιτρέπει στους ερυθρόλευκους να πετυχαίνουν σημαντικές νίκες, τόσο σε επικοινωνιακό όσο και σε πρακτικό επίπεδο. Με την επιτυχία τους αυτή οι ερυθρόλευκοι κατάφεραν να «ισοφαρίσουν» τις δυσμενείς εντυπώσεις από την έμμεση ταύτισή τους με τον ξυλοδαρμό Τζήλου και να δείξουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι δε θα είναι εύκολος αντίπαλος και δε θα αποδεχτούν αμαχητί την κυριαρχία του Σαββίδη στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.
Είμαστε στην αρχή της χρονιάς και είθισται να διατυπώνονται ευχές για μια καλύτερη εικόνα του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος, με περισσότερο θέαμα εντός του αγωνιστικού χώρου και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Επειδή όμως η στήλη πάνω απ' όλα διακρίνεται για το ρεαλισμό της, δε θα διατυπώσει ευχές για ένα καλύτερο πρωτάθλημα, αλλά θα ευχηθεί η απαξίωσή του το 2019 να είναι όσο το δυνατόν μικρότερη.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
ΥΓ. Σε εξέλιξη είναι η εκπόνηση του σχεδίου συνδιοργάνωσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2030 από τις Βουλγαρία, Σερβία, Ρουμανία και Ελλάδα. Αφού πάρει την έγκριση από την κυβέρνηση κάθε χώρας, θα κατατεθεί ανάμεσα στις υπόλοιπες υποψηφιότητες. Κάποιες αθλητικές ιστοσελίδες σχολίασαν με θετικό τρόπο τις δηλώσεις του υπουργού Αθλητισμού της Βουλγαρίας, Κράσεν Κράλεβ, σύμφωνα με τις οποίες η προτίμησή του είναι η τελετή έναρξης και ο μεγάλος τελικός να διεξαχθούν στην Αθήνα και το ΟΑΚΑ. Στο πρώτο άκουσμα η είδηση προκαλεί εντύπωση για την ευκολία με την οποία ο Κράλεβ προτείνει το ΟΑΚΑ και όχι ένα γήπεδο της χώρας του. Αν όμως γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω και θυμηθούμε τα όσα έγιναν πριν και μετά τη διεξαγωγή της Ολυμπιάδας στην Αθήνα, μπορούμε να καταλάβουμε το βασικό λόγο για τον οποίο θέλει να «φορτώσει» την έναρξη και τον τελικό στην Αθήνα. Σε αυτές τις διοργανώσεις ο οικοδεσπότης είναι αυτός που συνήθως πληρώνει τα «σπασμένα» και φορτώνεται τα έξοδα που συνήθως είναι πολύ περισσότερα από τα επίσημα. Γι' αυτό το λόγο, άπαντες προσπαθούν να αποφύγουν την ευθύνη διεκπεραίωσης τόσο μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων.
Ποδοσφαιρικός αγώνας σε ξερό γήπεδο στο Tasiilaq της Γροιλανδίας, το οποίο περιβάλλεται από τα συνεχώς χιονισμένα βουνά και το μπλε του ωκεανού. Απόδειξη ότι ποδόσφαιρο μπορεί να παίξουμε παντού, ακόμα και στην Ελλαδα…
