Η στήλη σήμερα είναι διαφορετική από τα συνηθισμένα, αφού υπάρχουν τρεις φωτογραφίες που αναφέρονται σε τρία σημαντικά γεγονότα. Αν και δεν έχουν σχέση με την αγωνιστική δράση και το θέαμα, «εξηγούν» γιατί το ποδόσφαιρο ήταν, είναι και θα είναι το πιο λαϊκό και το πιο δημοφιλές απ’ όλα τα αθλήματα.
1 Η πρώτη φωτογραφία αναφέρεται στην ενός λεπτού σιγή που κρατήθηκε στην αναμέτρηση Κορίνθιανς – Παλμέιρας προς τιμήν του Σόκρατες. Στο προηγούμενο φύλλο προσπαθήσαμε να περιγράψουμε τον τρόπο με τον οποίο οι παίχτες της Κορίνθιανς κράτησαν ενός λεπτού σιγής, ενώ λόγω έλλειψης χώρου δεν στάθηκε δυνατό να μπει η φωτογραφία. Οι Κινέζοι συνηθίζουν να λένε ότι μια φωτογραφία, είναι χίλιες λέξεις, κατά συνέπεια ήταν απίθανο ν’ αποδώσουμε με σαράντα δύο λέξεις το μεγαλείο της στιγμής. Κάθε ομάδα έχει έναν παίχτη που αποτελεί το σημείο αναφοράς στην ιστορία της και το «είδωλο» για τους οπαδούς της. Ο Σόκρατες ήταν ένας από τους ελάχιστους που εκτός από την λατρεία των οπαδών είχαν την τύχη η μοναδικότητά τους ν’ αναγνωρίζεται και από τους οπαδούς άλλων ομάδων, αφού εκτός από σπουδαίος ποδοσφαιριστής είχε και έντονη πολιτική και κοινωνική δραστηριότητα υπέρ των λαϊκών αγώνων για μια καλύτερη κοινωνία. Επανερχόμαστε στο θέμα και παρουσιάζουμε τη συγκεκριμένη φωτογραφία, με μοναδικό σχόλιο ότι η υψωμένη γροθιά ήταν ο τρόπος με τον οποίο πανηγύριζε ο Σόκρατες τα γκολ που έβαζε, αφού είναι γνωστό ότι είχε τη δική του «οπτική» γωνία και πανηγύριζε με απλό τρόπο. Το γεγονός αυτό αρχικά τον έφερε σε κόντρα με τους οπαδούς της Κορίνθιανς, οι οποίοι όμως στη συνέχεια τoν λάτρεψαν.
2 Η δεύτερη φωτογραφία αφορά τον αγώνα των εργατών της Χαλυβουργίας. Πριν 4-5 βδομάδες ένα από τα κεντρικά θέματα της αθλητικής επικαιρότητας ήταν τα πανό διαμαρτυρίας που σήκωναν στις εξέδρες των γηπέδων οι οργανωμένοι οπαδοί των ομάδων, με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτώβρη, διαμαρτυρόμενοι για τις συνέπειες των αντιλαϊκών μέτρων της κυβέρνησης Παπανδρέου. Πολλοί ήταν τότε αυτοί που αποθέωναν τόσο το αυθόρμητο κίνημα διαμαρτυρίας όσο και τις παρεμβάσεις των οργανωμένων οπαδών, προσπαθώντας να προβάλουν τις δευτερεύουσες πτυχές του ζητήματος και να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο σε όσο το δυνατόν περισσότερο ανώδυνες για το σύστημα διαμαρτυρίες. Σε αντίθεση με την πλέρια και μαζική δημοσιότητα που δόθηκε τότε στα πανό διαμαρτυρίας των «αυθόρμητων» και των αγανακτισμένων, ο απεργιακός αγώνας των εργατών της Χαλυβουργίας, που μπαίνει στην 7η βδομάδα, έχει θαφτεί από τα ΜΜΕ, για τον απλούστατο λόγο ότι, αν έχει νικηφόρα έκβαση, θ’ αποτελέσει παράδειγμα για ολόκληρη την εργατική τάξη που προσπαθεί να βρει τρόπο αντίδρασης στα αλλεπάλληλα κύματα αντιλαϊκών μέτρων.
Οι οπαδοί του Εργοτέλη για μια ακόμη φορά τίμησαν την ιστορία της ομάδας τους που υποστηρίζεται κυρίως από το εργατικό κομμάτι του Ηρακλείου και έδειξαν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στον αγώνα των εργατών της Χαλυβουργίας.
3 Η τρίτη φωτογραφία συνδέεται με μια πολύ σπάνια εμπειρία, την οποία έζησαν οι 43.000 οπαδοί που παρακολούθησαν το ντέρμπι Φέγενορντ – Αϊντχόφεν στην Ολλανδία. Παρά το μεγάλο μίσος που υπάρχει ανάμεσα στους οπαδούς των δυο ομάδων, υπήρξε συνεννόηση μεταξύ τους μέσω των φόρουμ και στο 11ο λεπτό της αναμέτρησης οι 43.000 οπαδοί και των δυο ομάδων σηκώθηκαν από τη θέση τους και άρχισαν να τραγουδούν «You will never walk alone», για να συμπαρασταθούν και ταυτόχρονα να αποχαιρετήσουν τον Ντγέι φαν Σουιλέκομ. Ο 60χρονος, πρώην οδηγός ταξί και φανατικός οπαδός της Φέγενορντ, πριν από έξι εβδομάδες είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο και οι γιατροί διέγνωσαν ότι πάσχει από καρκίνο. Η προσπάθεια ν’ αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με χειρουργική επέμβαση απέτυχε, γιατί είχαν γίνει μεταστάσεις σε ζωτικά όργανα και οι γιατροί είπαν ότι έχει ζωή 6-7 βδομάδες. Η τελευταία επιθυμία του Ντγέι ήταν να βρεθεί στις εξέδρες του γηπέδου της Φέγενορντ για μία ακόμη φορά. Η γυναίκα του, η 45χρονη Ρία, η οποία αντιμετωπίζει και αυτή σοβαρά προβλήματα υγείας, ζήτησε από τους οπαδούς της Φέγενορντ δύο εισιτήρια για το ντέρμπι, αφού ήταν και οι δύο άνεργοι και αντιμετώπιζαν οικονομικό πρόβλημα, έχοντας δώσει όλα τους τα χρήματα σε γιατρούς και νοσοκομεία. «Ο Ντγέι από μικρό παιδί είχε εισιτήριο διαρκείας, αλλά από τότε που έμεινε άνεργος δεν μπορούσε ν’ αγοράσει. Γνωρίζοντας ότι η τελευταία του επιθυμία ήταν να δει την αγαπημένη του ομάδα, παρακάλεσα χωρίς να το γνωρίζει για δύο εισιτήρια», δήλωσε συγκινημένη η Ρία μετά το τέλος του αγώνα. Τα εισιτήρια βρέθηκαν άμεσα και μάλιστα στα επίσημα, με τους οπαδούς της Φέγενορντ να ζητάνε από τους μισητούς αντιπάλους τους της Αϊντχόφεν ν’ αποχαιρετήσουν μαζί τον Ντγέι. Και το έκαναν, προκαλώντας ρίγος συγκίνησης. Στη φωτογραφία, ο 60χρόνος Ντγέι, δακρυσμένος και κρατώντας στην αγκαλιά του τη γυναίκα του, βιώνει την τελευταία και πιθανόν την πιο μεγάλη χαρά της ζωής.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
