Με το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Μπάσκετ δεν είχαμε ασχοληθεί καθόλου πριν την έναρξή του και εκ του αποτελέσματος προκύπτει ένα σημαντικό κενό στην ενημέρωση των αναγνωστών της στήλης. Παρά τα μηνύματα που έστειλε η Εθνική στους φιλικούς αγώνες, το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα περνούσε στα ψιλά των εφημερίδων. Αυτό σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί δικαιολογία για μια στήλη που θέλει να θεωρείται –και είναι- ψαγμένη. Επιλέξαμε να αναλωθούμε σχεδόν αποκλειστικά με την κόντρα ανάμεσα στον πρόεδρο και τους οργανωμένους οπαδούς της ΑΕΚ, γιατί πιστεύω ότι οι στόχοι του Νικολαΐδη και το αποτέλεσμα της διαμάχης θα έχουν σημαντική επίδραση στο ποδοσφαιρικό γίγνεσθαι της χώρας μας. Ενας επιπλέον λόγος που αμελήσαμε να ασχοληθούμε με το θέμα ήταν και ότι δεν πίστευα ότι η Εθνική μπορούσε να φτάσει στην κορυφή στο συγκεκριμένο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.
Δεν θεωρούσα, λοιπόν, έτοιμη την Εθνική μπάσκετ για την κατάκτηση του τίτλου της Πρωταθλήτριας Ευρώπης. Οχι βέβαια γιατί η συγκεκριμένη ομάδα δεν είχε τις δυνατότητες για κάτι τέτοιο, άλλωστε έχει αποδείξει το αντίθετο μέσα στο γήπεδο, αλλά γιατί θεωρούσα ότι «ηλικιακά» δεν ήταν ακόμη έτοιμη για κάτι τέτοιο. Η ομάδα προερχόταν από μια ριζική ανανέωση, με νέους παίχτες που είχαν πολύ μεγάλες αγωνιστικές ικανότητες, αλλά πολύ μικρή πείρα από τέτοιου μεγέθους αγώνες. Θεωρούσα, λοιπόν, ότι δύσκολα θα μπορούσε να καταφέρει αυτό που κατάφερε. Αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μια καλή δικαιολογία, αλλά όσο το επεξεργάζομαι κάνει ακόμη πιο μεγάλη την ευθύνη της στήλης.
Ανατρέχοντας εκ των υστέρων στα δημοσιεύματα των εφημερίδων και στην κριτική που έκαναν οι διάφοροι ειδήμονες στον προπονητή της Εθνικής, τον Παναγιώτη Γιαννάκη, ανακάλυψα ότι πολλοί από αυτούς που πανηγύριζαν και υμνούσαν την επιτυχία της ομάδας, έκαναν κακόπιστη κριτική τόσο στην ομάδα όσο και στις ικανότητες του προπονητή της. Πολλοί ήταν αυτοί που προσδοκούσαν μια αποτυχία της Εθνικής και «περίμεναν στην γωνία» για να την πέσουν στον Γιαννάκη. Το γεγονός αυτό έκανε επιτακτική την ανάγκη υπεράσπισης της ομάδας και ιδιαίτερα του προπονητή της. Είπα από την αρχή ότι δεν πίστευα στην επιτυχία της Εθνικής και το επαναλαμβάνω για να μην θεωρηθεί ότι υπερασπίζομαι εκ των υστέρων τους συντελεστές μιας μεγάλης επιτυχίας. Ομως, είναι άλλο να μην πιστεύεις στην επιτυχία μιας ομάδας, κρίνοντας με αγωνιστικά δεδομένα τις δυνατότητες και τις προοπτικές της, και άλλο να κάνεις κακόπιστη κριτική προσπαθώντας να εκμεταλλευτείς την αγωνιστική «ανετοιμότητα» για να βγάλεις άχρηστο τον προπονητή της. Κάνω την αυτοκριτική μου, γιατί έπρεπε να στηρίξουμε την προσπάθεια της Εθνικής στην καινούργια αρχή που έκανε, ανεξάρτητα από το αγωνιστικό αποτέλεσμα, και να ξεμπροστιάσουμε όλους όσους προσδοκούσαν την αποτυχία, σε εποχές που ήταν «δυνατοί» και όχι μετά την επιτυχία που τους έκανε είτε να λουφάξουν είτε σαν χαμαιλέοντες να μετατραπούν από επικριτές σε υποστηρικτές.
Επί της ουσίας και με δεδομένη την μεγάλη επιτυχία, θα πρέπει όλοι να βγάλουμε το καπέλο στον Παναγιώτη Γιαννάκη. Οσοι παρακολουθούν τη στήλη, γνωρίζουν ότι θεωρώ τον Γιαννάκη τον κορυφαίο παίχτη σε προσφορά στο ελληνικό μπάσκετ. Γνωρίζετε όλοι την αντιπάθεια που έχω στα πρόσωπα του Ιωαννίδη και του Γκάλη. Θεωρώ ότι και οι δύο πήραν πολύ περισσότερα από αυτά που έδωσαν στο ελληνικό μπάσκετ και ότι έβγαλαν πολύ μεγάλη υπεραξία από την προσφορά του Γιαννάκη σ’ αυτό. Ο μεγάλος Αρης του παρελθόντος και η ώθηση που έδωσε στο ελληνικό μπάσκετ η συγκεκριμένη ομάδα ήταν δημιούργημα του Παναγιώτη. Ακόμη και στην κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το ’87, που η πλειοψηφία των ανθρώπων του μπάσκετ (ή καλύτερα των ανθρώπων που ζούσαν από το μπάσκετ) προσπαθούσε να μας πείσει ότι οφείλεται στον Γκάλη, η συμβολή του Γιαννάκη ήταν αθόρυβη αλλά πολύ μεγαλύτερη. Εδώ ας κάνουμε μια παρένθεση. Ξαναβλέποντας στα αφιερώματα που έκαναν το κανάλια την τελευταία φάση του τελικού του ’87, αξίζει να προσέξουμε τις κινήσεις του Γκάλη. Ο «σόουμαν» δεν είχε την ψυχή να πάρει την τελευταία επίθεση και να χρεωθεί μια ενδεχομένη αποτυχία (τη δόξα της επιτυχίας την είχε δεδομένη, αφού το σύστημα τον είχε αναγορεύσει στον κορυφαίο) και κρυβόταν πίσω από τους αντίπαλους, για να μην πάρει την μπάλα.
Επιστρέφοντας στο σήμερα και τον Γιαννάκη, πρέπει να σταθούμε τόσο στο εκπληκτικό κοουτσάρισμα που έκανε όσο και στην ψυχολογική προετοιμασία της ομάδας για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες της διοργάνωσης. Αξίζει να θυμηθούμε τον ημιτελικό με τη Γαλλία και ιδιαίτερα τα τελευταία 73 δευτερόλεπτα της μεγάλης ανατροπής. Αν έβλεπε κάποιος τη συμπεριφορά του στον πάγκο, χωρίς να γνωρίζει το σκορ και το χρόνο που υπολειπόταν για τη λήξη, θα νόμιζε ότι πρόκειται για ένα ματς ρουτίνας, στο οποίο η Εθνική βρισκόταν μπροστά στο σκορ με μεγάλη διαφορά. Η απόλυτη ηρεμία και ο τρόπος που έδωσε τις οδηγίες στα τρία τάιμ άουτ, σε συνδυασμό με το κοουτσάρισμα τύπου βόλεϊ (έβαλε παίχτη για την επίθεση και τον έβγαλε στην άμυνα), ήταν το στοιχείο που βοήθησε αφάνταστα την προσπάθεια των παιχτών του μέσα στο γήπεδο. Ας συγκρίνουμε την εικόνα της Εθνικής μας στα κρίσιμα αυτά δευτερόλεπτα, με την εικόνα της Εθνικής ή του Αρη του Ιωαννίδη σε αντίστοιχα παιχνίδια.
Ο Γιαννάκης είναι στην αρχή της προπονητικής του καριέρας και δεν ξέρω αν στο μέλλον γίνει ο πολύ μεγάλος προπονητής που θα αφήσει εποχή στο ελληνικό μπάσκετ. Του αξίζουν όμως οι ανεπανάληπτες στιγμές που ζει μετά την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου και η δόξα του ότι είναι μέχρι σήμερα ο μοναδικός στην ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ που έχει κατακτήσει χρυσό μετάλλιο σαν παίχτης και σαν προπονητής.
Κος Πάπιας
ΥΓ1: Αν και αναπάντεχη η επιτυχία της Εθνικής μπάσκετ, γιορτάστηκε δεόντως και έδωσε χαρά σε όλους. Επειδή όμως σε κάθε κανόνα υπάρχει και η εξαίρεση, γνωρίζω έναν Ελληνα που δεν αισθάνεται άνετα. Ο λόγος για τη «συμπάθεια» της στήλης, τον πρώην προπονητή μπάσκετ και νυν βουλευτή Γιάννη Ιωαννίδη. Ο παρασκηνιακός πόλεμος που έχει κάνει ενάντια στον Γιαννάκη, αλλά και η αμφισβήτηση ορισμένων παιχτών της Εθνικής (ο Χατζηβρέττας με δήλωση του τον έσφαξε με το μπαμπάκι) είναι κοινό μυστικό για όσους ασχολούνται με το άθλημα. Η απάντηση που πήρε από την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος τον αποστόμωσε. Ισως γι’ αυτό δεν εμφανίστηκε σε καμιά από τις εκπομπές που έγιναν με αφορμή την επιτυχία της Εθνικής και περιορίστηκε σε μια γραπτή δήλωση συγχαρητηρίων. Τί να πει άλλωστε; Το ελληνικό μπάσκετ εδώ και αρκετό καιρό τον έχει τοποθετήσει εκεί που πραγματικά του αξίζει. Στη γωνία, παθητικό θεατή των εξελίξεων και των επιτυχιών του.
ΥΓ2: Ευχάριστη έκπληξη ήταν η παρουσία ενός άλλου φίλου της στήλης σε εκπομπή για την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ. Τα αισθήματα της στήλης για τον συνάδελφο Φίλιππο Συρίγο είναι γνωστά, όμως δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε θετικά αυτά που είπε. Σχολιάζοντας το λεγόμενα του παρουσιαστή της εκπομπής, ο οποίος προσπαθούσε να συνδέσει την επιτυχία της Εθνικής με την ανωτερότητα και τα προτερήματα των Ελλήνων, έβαλε το θέμα στην σωστή του διάσταση και ξεκαθάρισε ότι η παρουσία της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και η νίκη της στον τελικό δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια επιτυχία της συγκεκριμένης ομάδας, που δούλεψε μέσα στο γήπεδο και πέτυχε τους στόχους της και δεν μπορούμε να την συνδέουμε με την ελληνική «ψυχή» και τα «προτερήματα» της ράτσας. Είναι πάγια η τακτική να προσπαθούν οι αρμόδιοι να εκμεταλλευτούν τις όποιες επιτυχίες, για να παίξουν με το συναίσθημα του κόσμου και να τον ποτίσουν με εθνικιστικό δηλητήριο και αυτό ορισμένες φορές γίνεται τόσο άγαρμπα και απροκάλυπτα που δεν μας επιτρέπει να χαρούμε και να πανηγυρίσουμε κάποια επιτυχία, για να μην συνεισφέρουμε και εμείς σ’ αυτή την προσπάθεια. Αν και προσπάθησαν ορισμένοι να εκμεταλλευτούν με αυτό τον τρόπο και τη συγκεκριμένη επιτυχία, δεν τα κατάφεραν, αφενός γιατί ο κόσμος δεν συμμετείχε με τον ίδιο τρόπο στο πανηγύρι, όπως στην κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου στο ποδόσφαιρο, και αφετέρου γιατί οι παίχτες και ο προπονητής της Εθνικής, αλλά και ορισμένοι σημαντικοί άνθρωποι του μπάσκετ, όπως ο Συρίγος, έβαλαν τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση.
ΥΓ3: Σε φάση ανακωχής βρίσκονται ο πρόεδρος και οι οργανωμένοι οπαδοί της ΑΕΚ. Στην πρόσφατη συνάντησή τους βρήκαν μια κοινή συνισταμένη για να πορευτούν το επόμενο διάστημα, αφήνοντας τις διαφορές τους να λυθούν στο μέλλον. Κάνοντας μια πρώτη αποτίμηση της κόντρας, κερδισμένος βγαίνει ο Νικολαΐδης, που κατάφερε να «εισάγει» νέα ήθη και έθιμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Ο πρόεδρος της ΑΕΚ κατάφερε επιπλέον να κερδίσει τον απαραίτητο χρόνο για να παγιώσει την καινούργια κατάσταση που προσπαθεί να επιβάλει, έχοντας ήδη δημιουργήσει ρήγματα στις γραμμές των οργανωμένων οπαδών. Ηδη, κάποιοι σύνδεσμοι έχουν πάρει κόκκινη κάρτα από τον πρόεδρο και τα μέλη τους δεν μπορούν να παρακολουθήσουν τους αγώνες της ομάδας και οι αντιπαραθέσεις ανάμεσα στους σκληροπυρηνικούς και τους μετριοπαθείς οπαδούς είναι καθημερινό φαινόμενο. Από τη στιγμή που ο Νικολαΐδης κατάφερε να βάλει σε αντιπαράθεση τους οπαδούς της ΑΕΚ, οι οποίοι εκτός των άλλων βρίσκονται στριμωγμένοι και από τις διαθέσεις της κοινωνίας, ο χρόνος δουλεύει υπέρ του.
