Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Σήμερα (Σάββατο 30 Απριλίου) κλείνει τα 67 χρόνια της η Δήμητρα Λιάνη, η αλήστου μνήμης Μιμή του ένδοξου παρελθόντος. Και την Παρασκευή 6 Μαΐου κλείνει τα 68 χρόνια της η μία, μοναδική και ανεπανάληπτη Ντόρα. Την ίδια ακριβώς μέρα και τα ίδια ακριβώς χρόνια με τον Τόνι Μπλερ, αν αυτό σας λέει κάτι…
Εργατική πρωτομαγιά μ’ εργάτες τσακισμένους
χωρίς ελπίδα, όραμα, πρόσκαιρα ηττημένους.
Πρέπει ο τρόπος να βρεθεί να σηκωθούμε πάλι
για έφοδο στους ουρανούς. Ψηλά ρε το κεφάλι!
Δηλαδή υπάρχει κάποια είδηση, κάτι νέο κι αξιομνημόνευτο σ’ αυτό που κάποιος κάνει συνέχεια; Πήγε, λέει, σε παλιούς φίλους ο Καραμανλής το Πάσχα κι έφαγε ένα τόνο κρέας. Ε και; Τα κοινά Σαββατοκύριακα και γενικώς όλο τον άλλο καιρό τι κάνει δηλαδή;
Δεν είναι γλέντια, εξοχές, αγάπες και λουλούδια
φωτιά είν’ η πρωτομαγιά, ο αγώνας του εργάτη
να διαφεντεύει τη ζωή, να σπάζει αλυσίδες
χωρίς την εκμετάλλευση να ζει. Χωρίς παλάτι.
Λες για εργάτες, για τάξεις και για πάλη και σε κοιτάνε περίπου ως ούφο, άλλοτε με οίκτο κι άλλοτε με αποτροπιασμό και έντονη απέχθεια.
Ηρθε ο Μάης φέρνοντας το μαύρο καλοκαίρι
τον φόρο εισοδήματος κρατάει στο ‘να χέρι
στο άλλο έχει ΕνΦΙΑ. Ληστεία, τρομοκρατία
του πλούτου η μεταφορά προς την πλουτοκρατία.
Χαράς ευαγγέλια για τη “βαριά βιομηχανία της χώρας“, τον τουρισμό (τι γελάτε ρε;). Κι ας γκρινιάζουν κάποιοι για την απροθυμία κάλυψης των κενών θέσεων εργασίας, όπως γράφαμε στο προηγούμενο φύλλο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας, η επιβατική κίνηση στα ελληνικά αεροδρόμια κατέγραψε θεαματική αύξηση 299,1% το πρώτο τρίμηνο της φετινής χρονιάς, σε σχέση με το σχεδόν «νεκρό» αντίστοιχο διάστημα του 2021.
Ο Μάιος μας έφτασε, εμπρός ταχύ το βήμα
τις εξοχές να πιάσουμε όπως κάνει το… βλήμα.
Χωρίς την παραμικρή ελιτίστικη διάθεση, μόνο με πίκρα: Κοιτάξτε τον συρφετό της μάζας, τον απίστευτο όχλο που παραγκωνίζει τη γνώση και την κρίση, που υπεραμύνεται της προσωπικότητας κάνοντας στην πράξη τα πάντα για να την παραγκωνίσει. Κοιτάξτε πώς σπεύδει να αντιγράψει, να μαϊμουδίσει τα “πρέποντα”, τα “μοντέρνα” και –εν τέλει- τα καθεστώτα. Μικρό παράδειγμα: Ολοι πια ξεκινάνε να μιλάνε με το “κατ’ αρχάς” (θυμάστε το “βασικά” της δεκαετίας του ’80; Τότε βέβαια δεν είχαν απωλέσει όλοι το κριτήριο και κάποιοι το κατέγραφαν και το χλεύαζαν, σε αντίθεση με τη σημερινή άκρα του τάφου σιωπή και ολοκληρωτική απάθεια). Στη συνέχεια αμολάνε αμέτρητα “οποία“, έχοντας εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερο το “που” (τα ξαναείπαμε), λένε πάντα “έως” (ποτέ “ως” ή έστω “μέχρι“) και “εάν” (ποτέ “αν” ή έστω “άμα“) και στέκουν ικανοποιημένοι που έδωσαν τα “καθώς πρέπει” διαπιστευτήρια συμμετοχής τους σ’ αυτό το μαζικό καρναβάλι της ομοιομορφίας που κατηφορίζει τον κόσμο και τη ζωή. Παρατηρήστε.
Νοικοκυραίοι μου καλοί που έχετε τον Κούλη
φωτογραφία πιο εκεί λίγο απ’ τον Χριστούλη
σας πέρασε απ’ το μυαλό να αναλογιστείτε
αν είναι ο καλύτερος τρόπος αυτός να ζείτε;
Μήπως είναι ασύμφωνος με κείνα που σας καίνε
και κάνετε τον κόσμο μας οι ρέγκες να τον κλαίνε;
Τι ακριβώς γίνεται στη Σανγκάη; Και τι απέγιναν άραγε εκείνοι που η άλλη μισή καρδιά τους βρισκόταν στην Κίνα;
Ο Πούτιν κάνει πουτινιές, κουλά κάνει ο Κούλης
τρώγοντας, απαθέστατος κοιτά ο μικροαστούλης.
Τη χάσαμε με κλειστά τα σχολεία, αλλά οσονούπω ανακάμπτει δριμύτερη, καθ’ ότι στερημένη δημοσιότητας. Κεραμέως αναγραμματισμένη: Ω ρεκασμέ, ωρε μασκέ, έως κρέμα, ε κρεμάσω, ω με κρέας!
Κοκκινοσκουφίτσα
