Δύο χιλιάδες είκοσι τέσσερα
παραδομένοι, πεσμένοι στα τέσσερα
Την Τετάρτη 22 του Μάη κλείνει τα 74 χρόνια του ο Αλέκος Αλαβάνος, που μας φόρτωσε την Τσίπρα που μας φόρτωσε τον Κασσελάκη. Και την επόμενη κλείνει τα 73 χρόνια του ο τρισμέγιστος παλαιοκομματάρχης Αντώνης Σαμαράς.
Ούτε ένας υπουργός στα γενέθλια της Ντόρας. Μα γιατί; Και να ήταν και τίποτα «ρεμπεσκέδες»…
Προς επίρρωση των περί «ρεμπεσκέδων» λεγομένων της Ντόρας, έρχεται η… αδελφική δήλωση κατά Βελόπουλου: «Νομίζω ότι πρέπει επιτέλους να το πούμε ανοιχτά: Να μιλάς για πατρίδα και θρησκεία ενώ ταυτόχρονα πουλάς κηραλοιφές και δήθεν χειρόγραφα του Χριστού, συνιστά πράξη μέγιστης πολιτικής εξαπάτησης». Μόνο που τα (ορθά) λεγόμενα Κούλη φωτογραφίζουν και τον Αδωνι που έκανε ακριβώς το ίδιο, με το σχετικό video να έχει ανασυρθεί και να έχει γίνει viral στο διαδίκτυο.
Νοσταλγούμε και άλλες παλιές καλές μέρες, Όπως τότε που πηγαίναμε (ή μας πήγαιναν) από το ένα εξάνθημα (Σαμα-rash) στο άλλο (Τσιπ-rash). Μόνο που το ένα ήταν γνωστό και αναμενόμενο, ενώ το άλλο μάλλον φτηνό (cheap). Με ειδικότητα στις… ανατροπές (ποιο δημοψήφισμα ρε;), αφού –εκμεταλλευόμενος την απαράμιλλη τάση του σε “μαργαριτάρια” και λογοπαίγνια (ποια Λέσβος και ποια Μυτιλήνη ρε;)- έλεγε “θ’ ασκήσουμε τα μνημόνια” και ο κοσμάκης άκουγε “θα σκίσουμε τα μνημόνια“! Τότε που Ε.Ε. δεν σήμαινε “Ευρωπαϊκή Ενωση” αλλά “Ελπίδα Ερχεται” και “πρώτη φορά αριστερά” ήταν τα αρχικά (αναγραμματισμένα για να μην μπορεί κανείς να φτάσει στην αλήθεια) Φ.Π.Α.
«Για ένα πολίτη που δεν έχει κοινωνιολογικές γνώσεις, η κοινωνική επανάσταση σημαίνει χάος γιατί αυτός είναι ανίκανος να συλλάβει το νόημά της. Για έναν επαναστάτη, ο εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και στους εκμεταλλευόμενους σημαίνει το μεγάλο ξεκίνημα για μια πραγματική ρύθμιση της υλικής ζωής της κοινωνίας» (Wilhelm Reich).
Καλοκαίρι ante portas και αρχίζουν πάλι όλα εκείνα τα “κατατοπιστικά” άρθρα του θέρους (εκ του «θερισμός» που κατέστη μόνιμος και δεν περιορίζεται πλέον μόνο στο οικονομικό πεδίο). Εκείνα που –με το αζημίωτο φυσικά- βρίσκουν κάθε χρόνο όλους μα όλους τους προορισμούς «υπέροχους», «μοναδικούς», «μαγικούς» και «ανεπανάληπτους».
Αργεί πολύ η έξοδος απ’ την προϊστορία
βλέπετε, δεν ωρίμασαν ποτέ τους οι συνθήκες
αφού μοιραίοι κι άβουλοι χαράζουμε πορεία
μακριά από κληρονομιές και παρακαταθήκες.
Κάτω από ξένα λάβαρα, στο πουθενά κρυμμένοι
απλώς κοιτάμε τον καιρό που πάλι ανταριάζει
σκυφτοί και γκρίζοι, αδρανείς, κάποιοι και βολεμένοι
την ομελέτα θέλουμε χωρίς αυγό να σπάζει.
Γράφαμε πριν από μερικά χρόνια, στον καιρό της πανδημίας και των μαζικών εγκλεισμών των λαών: Το αφήνουμε εδώ για να υπάρχει, με την ελπίδα να διαψευστούμε: Μετά από τη φρίκη της πανδημίας, η σαπίλα του καπιταλισμού θα θερίσει τους καρπούς ενός νέου ολέθρου που η ίδια έσπειρε, “πότισε” και φρόντισε. Μιλάμε για τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, που ήδη διαφαίνεται ότι δεν θα είναι λίγες, βραχύχρονες ή απλές.
Ας υπενθυμίσουμε ότι από το 1994 ως το 2017 η Γη έχασε 28 τρισεκατομμύρια τόνους πάγου, ποσότητα αρκετή για να σκεπάσει ολόκληρη τη Βρετανία σε βάθος εκατό μέτρων. Από το κάλυμμα πάγου της Γροιλανδίας μέχρι την Ανταρκτική και τους παγετώνες των Aλπεων, οι πάγοι της Γης λιώνουν πολύ ταχύτερα σήμερα από ό,τι πριν από τριάντα χρόνια. Ο αίτιος γνωστός, αλλά κανείς ποτέ, ποτέ κανείς, κανένα κανίς των «ενημερωτικών» σαλονιών δεν τον κατονομάζει.
«Θέλεις να έχεις μια εικόνα του μέλλοντος; Φαντάσου μια μπότα να συντρίβει ένα ανθρώπινο πρόσωπο, για πάντα» (George Orwell).
Και το «Βήμα» να αναρωτιέται «αν παραβίασε το Ισραήλ το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο»…
Κοκκινοσκουφίτσα
