Δύο χιλιάδες είκοσι τρία
πάντα στο σβέρκο η ίδια φατρία
Κομβική στιγμή στην ενημέρωση και εξημέρωση, είναι ότι ο Στέφανος (ένας είναι πλέον ο Στέφανος, το γνωστό αριστερό στέλεχος της Goldman Sachs, που το σπρώχνουν και το εξυμνούν ενθουσιασμένα τα κανάλια. Γιατί άραγε;) πίνει φρέντο εσπρέσο σκέτο. Και μετά από αυτό, το μεγάλο ζήτημα: ψάχνουν τρόπο για να μπει στη βουλή.
Για περάστε. Δύο ευρώ η ψήφος κάθε φορά. Για περάστε.
«Σ’ ένα κόσμο κυβερνημένο από την εμπορευματική παραγωγή, το προϊόν ελέγχει τον παραγωγό και τα αντικείμενα είναι ισχυρότερα από τους ανθρώπους. Τα αντικείμενα γίνονται ξένο πράγμα που ρίχνει μακριούς ίσκιους, γίνονται “μοίρα” και daemon ex machina. Τη βιομηχανική κοινωνία δεν τη χαρακτηρίζει μόνο η αντικειμενοποίηση των κοινωνικών σχέσεων, αλλά ένας αυξανόμενος καταμερισμός της εργασίας και η όλο και μεγαλύτερη ειδίκευση. Ο άνθρωπος καθώς εργάζεται κατακερματίζεται. Η σύνδεση του με το όλο έχει χαθεί, γίνεται εργαλείο, ένα μικρό εξάρτημα μιας τεράστιας μηχανής. Και όπως αυτός ο κατακερματισμός της εργασίας κάνει το ρόλο του ανθρώπου πιο μερικό, έτσι και το οπτικό του πεδίο γίνεται πιο περιορισμένο, όσο πιο έξυπνη είναι η διαδικασία της εργασίας τόσο λιγότερο έξυπνη είναι η δουλειά που απαιτείται και τόσο πιο οξεία η αλλοτρίωση του ατόμου από το σύνολο» (Ernst Fischer – «Η αναγκαιότητα της τέχνης»).
Ολο παίρνουν μέτρα για εμάς, μέχρι να… μας πάρουν τα τελικά μέτρα. Και περιμένουμε μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα.
Τόσα χρόνια σαν άκουγα τη λέξη «κασελάκι»
ο νους μοιραία πήγαινε σε κείνο το λουστράκο
των ταινιών της «Φίνος φιλμς», ναι βρε, τον Βασιλάκη
Καΐλα, που ολημερίς έκλαιγε για ένα φράγκο.
Εσχάτως όμως προέκυψε άλλου είδους κασελάκι
γεμάτο φράγκα και πρεστίζ στου κόσμου τα σαλόνια
που είναι και… αριστερό! Τι ζούμε ρε; Τι χρόνια!
«Η παραγωγή γίνεται για το κέρδος και όχι για τη χρήση. Δεν υπάρχει καμία εξασφάλιση ότι όλοι οι πρόθυμοι και ικανοί για εργασία άνθρωποι θα βρίσκουν πάντα δουλειά – πάντα υπάρχουν στρατιές ανέργων. Ο εργάτης πάντα φοβάται ότι θα χάσει τη δουλειά του. Η τεχνολογική πρόοδος έχει συχνά σαν αποτέλεσμα την μεγαλύτερη ανεργία αντί να ξαλαφρώνει τους εργάτες από την πολλή δουλειά. Το κίνητρο του κέρδους μαζί με τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους καπιταλιστές είναι υπεύθυνα για την αστάθεια στην συσσώρευση και χρησιμοποίηση του κεφαλαίου, πράγμα που οδηγεί σε συνεχώς αυξανόμενες σοβαρές κρίσεις. Ο απεριόριστος ανταγωνισμός οδηγεί στην τεράστια φθορά εργασίας και στον ευνουχισμό της κοινωνικής συνείδησης των ατόμων. Αυτόν τον ευνουχισμό των ατόμων τον θεωρώ σαν το μεγαλύτερο κακό του καπιταλισμού. Ολο το εκπαιδευτικό σύστημα πάσχει από αυτό. Μια υπερβολική ανταγωνιστική διάθεση μπολιάζεται στον φοιτητή που μαθαίνει να λατρεύει την άπληστη επιτυχία σαν προϋπόθεση για την μελλοντική καριέρα» (Albert Einstein).
«Αφόρητη δυσοσμία σε όλη τη Θεσσαλία»; Για μυρίστε προσεκτικότερα και αλλού…
Πάντως, το 98% της Ευρώπης αναπνέει δηλητηριασμένο αέρα, σύμφωνα με έρευνα του «Guardian». Σε μερικές χώρες τα δηλητήρια είναι τέσσερις φορές πάνω από το επιτρεπόμενο όριο!
Ετσι όπως την έκανε τη ζωή ο καπιταλισμός, δεν αξίζει πια για κανένα λόγο. Περιβαλλοντικά πνέει τα λοίσθια, βρωμάει, υπονομεύεται από τα απλά (αρρώστιες, τροφικά και άλλα δηλητήρια) μέχρι την απειλή ολικής καταστροφής! Οικονομικά είναι πλέον αβίωτη, πανάκριβη, σχεδόν αδύνατο «να τη βγάλει» η πλειονότητα. Πολιτικά δεν διαφαίνεται η παραμικρή διέξοδος μέσα από το υπάρχον σύστημα, με τις επιλογές από προκατ κόμματα. Και πάει λέγοντας και κλαίγοντας…
«Εκείνοι οι αυτόματοι και ουτιδανοί άρχοντες, οι φιλάργυροι και αμαθείς αρχιεπίσκοποι… Εκείνοι οι αυθάδεις και όντως βάρβαροι προεστοί… Τι λοιπόν μπορώ να τους ειπώ δια να τους καταπείσω; Να τους κράξω, ίσως, άτιμους; Αλλ’ αυτοί το έχουν διά προτέρημα» («Ελληνική Νομαρχία»).
Κοκκινοσκουφίτσα
