Εικόνα πρώτη: 15 Γενάρη του 2025, προαύλιο νοσοκομείου Χαν Γιούνις. Μόλις έχει ανακοινωθεί η συμφωνία κατάπαυσης του πυρός στη Γάζα και οι Παλαιστίνιοι σηκώνουν στα χέρια έναν γιατρό. Ονομάζεται Μοχάμεντ Ταχέρ, είναι χειρουργός και έχει διπλή ιθαγένεια: Ιρακινή και Βρετανική.
Μπορούσε να φύγει από τη Λωρίδα της Γάζας για ν’ αποφύγει τον κίνδυνο ζωής ή αιχμαλωσίας από το σιωναζιστικό στρατό, όπως έγινε με δεκάδες συναδέλφους του. Εμεινε ακλόνητος στη θέση του. Πραγματοποίησε δεκάδες δύσκολες εγχειρήσεις και έσωσε πολλούς τραυματίες. Εμεινε στη Γάζα από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα του πολέμου και έδωσε το δικό του αγώνα με το νυστέρι στο χέρι, στις πιο δύσκολες συνθήκες.
Αυτό τού αναγνώρισαν οι Παλαιστίνιοι και τον σήκωσαν στα χέρια. Δεν είναι Παλαιστίνιος αλλά ενήργησε σαν Παλαιστίνιος.
Ο πόλεμος τελείωσε και χτες ο Μοχάμεντ Ταχίρ επέστρεψε στη βάση του στο Λονδίνο. Στο αεροδρόμιο Χίθροου τον περίμεναν οι γονείς του και αλληλέγγυοι στην Παλαιστινιακή Υπόθεση. Ο ήρωας γιατρός φίλησε το χέρι του πατέρα του, φίλησε τα πόδια της μητέρας του και επέστρεψε στα ιατρικά του καθήκοντα.
Eνας άλλος γιατρός, Παλαιστίνιος αυτός, ο Μοχάμεντ Κασκίν από τη Λωρίδα της Γάζας, επέστρεψε χτες από την αιχμαλωσία. Αποφυλακίστηκε με τη συμφωνία ανταλλαγής κρατούμενων της πρώτης φάσης, η οποία προβλέπει και την απελευθέρωση 1.000 επιπλέον παλαιστίνιων κρατούμενων που απήχθησαν από τη Γάζα στη διάρκεια του πολέμου.
Ο «κολλητός» του πέφτει στην αγκαλιά του και ο γιατρός του λέει: «Μου ήρθε η είδηση ότι πέθανες και ένα μήνα έκλαιγα για σένα». Δείτε τη συνέχεια και χαρείτε μαζί τους.
Δεκαεννιά χρόνια στα σιωνιστικά κολαστήρια, ξέχασε τη γεύση της κλημεντίνης. Για τη γνωστή ποικιλία μανταρινιών πρόκειται. Η λατρεία των Παλαιστίνιων για τα εσπεριδοειδή (όπως και για τις ελιές) είναι γνωστή. Πέραν των άλλων, συμβολίζουν τη γη και τα περβόλια που τους άρπαξαν οι σιωνιστές.
Ο Γασάν Καναφάνι έχει γράψει ένα συγκλονιστικό διήγημα με τίτλο: Η γη των θλιμμένων πορτοκαλιών.
Και ο απελευθερωμένος κρατούμενος Αλί Ναζάλ, μόλις έφτασε στην Καλκίλια, μπήκε σ’ ένα μανάβικο και ζήτησε να του δώσουν να φάει μια κλημεντίνη, για να ξαναθυμηθεί το άρωμα και τη γεύση της. Αν ζούσε ο Καναφάνι (τον δολοφόνησε η Μοσάντ το 1972), ίσως να έγραφε ένα διήγημα με τίτλο: Η γη των χαρούμενων μανταρινιών…
