Πολλές φορές, οι παρεμβάσεις των απλώς ανθρώπων στη δημόσια σφαίρα μεταφέρουν καλύτερα το κλίμα σε σχέση με τις επίσημες ανακοινώσεις των οργανωμένων φορέων. Μετά το χτεσινό έγκλημα των σιωναζιστών στη Ντάχια, τα νότια προάστια της Βηρυττού, τα λιβανέζικα σόσιαλ μίντια πλημμύρισαν από αυτοσχέδια βίντεο ανθρώπων που δηλώνουν την αποφασιστικότητά τους να συνεχίσουν την αντίσταση σε ένδειξη αλληλεγγύης στους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας.
Παραθέτουμε ενδεικτικά ένα τέτοιο βιντεάκι. Ενας κάτοικος της Βηρυττού, αμέσως μετά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς των σιωναζιστών, με φόντο το μανιτάρι του καπνού από τις εκρήξεις, δηλώνει:
«Δε θα εγκαταλείψουμε τη Γάζα, ακόμα κι αν γκρεμίσετε τη Βηρυτό πάνω στα κεφάλια μας. Ποτέ δε θα εγκαταλείψουμε τα σπίτια μας. Νομίζετε πως θα απαρνηθούμε τη Γάζα, γιοι του κακού; Η Ντάχια βομβαρδίζεται. Η Ντάχια που ποτέ στο παρελθόν δεν παραδόθηκε και δε θα παραδοθεί ποτέ στο μέλλον. Σκοτώστε μας. Δε θα εγκαταλείψουμε την Παλαιστίνη».
Κάποιοι κακόπιστοι θα πουν ότι αυτός είναι οπαδός της Χεζμπολά. Kαι λοιπόν; Ενας μόνο είναι; Το ερώτημα είναι γιατί αυτός (και εκατομμύρια άλλοι και άλλες) είναι οπαδός της Χεζμπολά. Και η απάντηση είναι γνωστή: Γιατί η Χεζμπολά αντιπροσωπεύει αυτά που σκέφτεται, αυτά που είναι ριζωμένα στη συνείδησή του. Και δεν είναι ο μόνος που σκέφτεται έτσι. Είναι η συντριπτική πλειοψηφία της λιβανέζικης φτωχολογιάς που κατοικεί στη Ντάχια.
Τα αντιαποικιοκρατικά και αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα είναι ριζωμένα στη συνείδηση του λιβανέζικου λαού. Αυτά τα αισθήματα προϋπήρξαν των οργανώσεων που ιστορικά τα έχουν εκφράσει, φτάνοντας μέχρι τη Χεζμπολά τα τελευταία χρόνια. Αυτά τα αισθήματα έχουν αποτυπωθεί στους στίχους ενός ποιήματος που έγραψε το 1932 ένας παλαιστίνιος διανοούμενος και ποιητής από τη Νάμπλους, ο Ιμπραχίμ Τουκάν, στους οποίους έβαλε μουσική ένας λιβανέζος συνθέτης, ο Μοχάμεντ Φλάιφιλ.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το τραγούδι (Mawtini, Πατρίδα μου), αυτοί οι στίχοι τραγουδιούνται αδιαλείπτως μέχρι σήμερα σε όλο τον αραβικό κόσμο από όσους θέλουν να δείξουν τα απελευθερωτικά τους αισθήματα και την αλληλεγγύη τους στην Παλαιστίνη. Δείτε μερικούς απ’ αυτούς τους στίχους:
Πατρίδα μου, πατρίδα, / η νιότη δε θα ησυχάσει, / ο αγώνας της λευτεριά ή θάνατος.
Θάνατο θα πιούμε, / σα σκλάβοι μπρος στους εχθρούς μας / δε θα σταθούμε.
Ταπείνωση για πάντα δε θέλουμε, / ούτε και μίζερη ζωή. / Τη δόξα των χρόνων των αλλοτινών / θα φέρουμε ξανά.
(Μετάφραση Βασίλης Ρενιέρης, για την επικείμενη παράσταση της ανοικείωσης)
Αυτά τα αισθήματα καθοδηγούν τους Λιβανέζους που στέκονται στο πλευρό της Αντίστασης. Γι’ αυτό και τα μαζικά εγκλήματα των σιωναζιστών δε θα φέρουν το αποτέλεσμα που αυτοί προσδοκούν. Αντίθετα, θα σφυρηλατήσουν το μίσος για τους φονιάδες και την ακλόνητη υποστήριξη της Αντίστασης.
