Ξαναχτύπησε ο υφυπουργός… Ασφαλιστικού Τζόγου Πάνος Τσακλόγλου, βάζοντας άλλη μια φορά με εμμονικό τρόπο στο στόχαστρο τις… μεγάλες δαπάνες για συντάξεις που δίνονταν μέχρι σήμερα και που είναι υπεύθυνες περίπου για όλα τα δεινά της χώρας!
Οπως είπε χαρακτηριστικά από το βήμα του 22ου Συνεδρίου ΗealthWorld Conference, που διοργάνωσε το Ελληνο-Αμερικανικό Εμπορικό Επιμελητήριο με τίτλο «Making Healthcare Reform a Political and Investment Priority, «τις προηγούμενες δεκαετίες αυξάνονταν διαρκώς το ποσοστό των κοινωνικών δαπανών στο ΑΕΠ της χώρας, που βρίσκεται σήμερα κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Ωστόσο, περίπου τα 2/3 των δαπανών αφορούσαν συντάξεις κάτι που είχε τόσο θετικό αποτύπωμα στην υγεία του πληθυσμού, καθώς περισσότεροι πόροι ήταν διαθέσιμοι για ιδιωτικές δαπάνες υγείας, όσο και αρνητικό αντίκτυπο, καθώς οι μεγάλες δαπάνες για συντάξεις, άφηναν περιορισμένους διαθέσιμους πόρους για άσκηση άλλων πολιτικών – εν προκειμένω υγείας. Αυτό όμως σήμερα σταδιακά αλλάζει, δημιουργώντας χώρο για την άσκηση αποτελεσματικών πολιτικών σε άλλα πεδία της κοινωνική πολιτικής, συμπεριλαμβανομένης και της υγείας». Ανέφερε, ακόμη, πως «η κλιματική κρίση, το μεταναστευτικό και, κυρίως, η δημογραφική γήρανση, αποτελούν παράγοντες που θα επηρεάσουν στα επόμενα χρόνια το ασφαλιστικό τοπίο στην Ελλάδα».
Σε απλά ελληνικά, ο Τσακλόγλου είπε πως καλώς μειώνονται οι δαπάνες για συντάξεις, τόσο με τα πετσοκόμματα και τις «προσωπικές διαφορές» όσο και με την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης (που αναμένεται να συνεχιστεί), γιατί αυτές ήταν υπεύθυνες για τις τραγικές ελλείψεις και το ξεχαρβάλωμα του δημόσιου συστήματος υγείας όλα αυτά τα χρόνια!
Αντίθετα, οι… υψηλές συντάξεις του παρελθόντος ενίσχυσαν τις ιδιωτικές δαπάνες υγείας και ιδιαίτερα τους κλινικάρχες των ιδιωτικών κέντρων υγείας (για όσους έχουν να πληρώσουν βέβαια…), τους οποίους, ως γνωστόν, η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν… τους ενισχύει καθόλου τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα την περίοδο της πανδημίας (που έκαναν χρυσές δουλειές λόγω της μη επίταξής τους…). Και όπως πάντα, βέβαια, δεν μπήκε στον κόπο να αναφέρει στατιστικά στοιχεία και πίνακες που να αποδεικνύουν του λόγου το αληθές! Θα ήταν υποτιμητικό για έναν καθηγητή του επιπέδου του, καθώς το κύρος του και μόνο είναι αρκετό για να τον πιστέψουμε!
Οταν πριν από δυο χρόνια είχε ψηφιστεί το ασφαλιστικό έκτρωμα για τον ατομικό «κουμπαρά» και τον ασφαλιστικό τζόγο στις επικουρικές συντάξεις (δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ), ο Τσακλόγλου, μιλώντας σε συνέδριο του Economist για την υπογεννητικότητα, χαρακτήριζε ουσιαστικά χαραμοφάηδες τους συνταξιούχους, που ζουν σε βάρος των σημερινών γενεών, λέγοντας πως «η διαγεννεακή αλληλεγγύη δεν μπορεί να υφίσταται μόνο προς τη μια κατεύθυνση, από τους νεότερους προς τους γηραιότερους», αλλά πρέπει οι μεγαλύτεροι να στηρίξουν έμπρακτα το συνταξιοδοτικό σύστημα των νεότερων, ενώ μας καλούσε να δούμε «απλώς το ύψος του δημόσιου χρέους που κληροδοτούμε στα παιδιά και τα εγγόνια μας»!
Και τους συνταξιούχους όμως, δεν πρόκειται να τους αφήσει… παραπονεμένους ο Τσακλόγλου, καθώς αυτός και η κυβέρνησή του έχουν βρει τη λύση για να αντιμετωπίσουν το πετσόκομμα των συντάξεων και τις συνέπειες από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης.
Λίγες μέρες πριν από τις πρώτες εκλογές του περασμένου Μάη, ο Τσακλόγλου και ο ίδιος Μητσοτάκης είχαν προτείνει ως φάρμακο την… εργασία των συνταξιούχων, η οποία κατά έναν μαγικό τρόπο, θα… μείωνε ( και δεν θα αύξαινε περισσότερο…) την ανεργία των νέων και των μεγαλύτερων εν ενεργεία εργαζόμενων. Συγκεκριμένα, έκαναν αναφορά για κίνητρα εργασίας που δόθηκαν στους συνταξιούχους μειώνοντας την περικοπή της σύνταξής τους από 60% σε 30% όταν αυτοί συνεχίζουν να εργάζονται.
Όσο για την περιβόητη «γήρανση του πληθυσμού», που απειλεί τη «βιωσιμότητα» των ταμείων και αποτελεί το πρόσχημα για την αύξηση των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης και μετά τα 70 έτη και για όλα τα ασφαλιστικά εκτρώματα, έχουμε τονίσει πως όταν οι αστοί πολιτικοί αναφέρονται σε αυτήν, κάνουν σύμπτυξη δύο διαφορετικών φαινομένων σε… ένα. Από τη μια αναφέρονται στην αύξηση του προσδόκιμου επιβίωσης και από την άλλη στο ποσοστό των γεννήσεων, που την τελευταία δεκαετία στη χώρα μας παρουσιάζει πτώση, με τους θανάτους να είναι περισσότεροι, λόγω της οξύτατης οικονομικής κρίσης και της μνημονιακής διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού.
Δεν μπαίνουν όμως στον κόπο να εξηγήσουν, σε τι χειροτερεύει το πρόβλημα της υπογεννητικότητας, που αποτελεί αναγκαστική άμυνα του εργατικού πληθυσμού απέναντι στη φτώχεια, από την αύξηση του προσδόκιμου ζωής στις μεγαλύτερες ηλικίες; Τα πράγματα είναι απλά. Με όλη αυτή την προπαγάνδα, προσπαθούν να ασκήσουν ψυχολογική τρομοκρατία στους εργαζόμενους, λέγοντάς τους πως «μετατρεπόμαστε σε χώρα γερόντων», με αποτέλεσμα οι εν ενεργεία εργαζόμενοι και οι νεότερες γενιές να χρηματοδοτούν για περισσότερα χρόνια τους συνταξιούχους. Γι’ αυτό, αφού… ευτυχώς ζείτε περισσότερο, δουλέψτε και περισσότερο, μέχρι τα βαθιά γεράματα (ή και τον θάνατο…), ή έστω, επειδή λόγω ανεργίας το «δουλέψτε» είναι λίγο σχετικό, βγείτε στη σύνταξη αργότερα, και κυνηγήστε μέχρι τότε τα ένσημα με το τουφέκι!
Σε αυτό το τεχνητά καλλιεργούμενο… χάσμα γενεών αναφέρεται κατ’ επανάληψη ο Τσακλόγλου, όταν διαφημίζει τις αντεργατικές ρυθμίσεις της κυβέρνησής του. Αντιμετωπίζουν δηλαδή τα πράγματα στατικά, λες και οι σημερινοί εργαζόμενοι δε θα βρεθούν αύριο στη θέση των συνταξιούχων! Μήπως, όμως, οι αντιασφαλιστικές ανατροπές που γίνονται και θα γίνουν στο όνομα της «γήρανσης του πληθυσμού», δηλαδή το πετσόκομμα των συντάξεων, η παράταση του εργασιακού βίου και το αναγκαστικό «ρίσκο» του ασφαλιστικού τζόγου στο νεοδημιουργηθέν ΤΕΚΑ, που βαφτίζεται «επένδυση», δε θα πλήξουν στο μέλλον πρωτίστως τους σημερινούς εργαζόμενους;
Τα ασφαλιστικά ταμεία, που τα εντάσσουν στην «πρόνοια», ενώ δεν ανήκουν σ’ αυτή, αφού ο εργαζόμενος παράγει πλούτο και η κοινωνική ασφάλιση αποτελεί έμμεσο μισθό και όχι προνοιακό επίδομα προς αναξιοπαθούντες, δεν αποτελούν αυτοσκοπό, ώστε να μπαίνει η «βιωσιμότητά τους» πιο πάνω από τη… βιωσιμότητα των ανθρώπων της δουλειάς. Για τον εργάτη, που έχει δουλέψει με το παραπάνω γι’ αυτά τα λεφτά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει η παραμικρή εξάρτηση από τη σχέση ασφαλισμένων – συνταξιούχων και τη λεγόμενη βιωσιμότητα των Ταμείων, όπως την εννοούν οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης.
Ομως, και αν ακόμα ξεχάσουμε προς στιγμήν όλα αυτά και δούμε το θέμα καθαρά λογιστικά, γιατί αναφέρονται περισσότερο στην αναλογία εργαζόμενων προς συνταξιούχους και όχι στη σχέση ανέργων προς ασφαλισμένους, που έχει χειροτερεύσει πολύ τα τελευταία χρόνια; Γιατί εκεί, πέρα από διάφορα ψευτομέτρα, και τα προγράμματα «ενεργητικής απασχόλησης», που ανακυκλώνουν απλώς την ανεργία, επιδοτώντας τους εργοδότες – καπιταλιστές, και τα διάφορα σεμινάρια «επαγγελματικής κατάρτισης», δεν έχουν να προτείνουν απολύτως τίποτα ουσιαστικό.
Ούτε μείωση του κανονικού ωραρίου, ώστε να «χωρέσουν» περισσότεροι εργαζόμενοι που θα ασφαλιστούν στα Ταμεία (εδώ έχουν καθιερώσει την 13ωρη εργασία…) είναι διατεθειμένοι να εφαρμόσουν, ούτε αύξηση δημόσιων επενδύσεων και άλλα τέτοια… κρατικιστικά μέτρα.
Ακόμα όμως και αν για ξεκάρφωμα πουν και κάτι για την ανεργία, στην «καλύτερη» περίπτωση πάλι μόνο ως λογιστικό μέγεθος για τη βιωσιμότητα των Ταμείων την παίρνουν υπόψη τους και όχι σαν έναν παράγοντα που θα συνέβαλε και στη μείωση της υπογεννητικότητας (του πρώτου σκέλους της «γήρανσης» δηλαδή), για την οποία υποτίθεται πως κόπτονται όλοι αυτοί.
Και βέβαια, ο… σοφός καθηγητής Τσακλόγλου (και οι άλλοι θιασώτες της «γήρανσης»), που αρέσκεται σε αναφορές στο παρελθόν του ασφαλιστικού συστήματος, δεν λέει ποτέ κουβέντα για την επί δεκαετίες λεηλασία (μέχρι εξαφάνισης) των αποθεματικών των ασφαλιστικών ταμείων από τους καπιταλιστές, αλλά και από το αστικό κράτος, που με αυτά τα αποθεματικά ασκούσε και τη λεγόμενη κοινωνική πολιτική, για την εισφοροδιαφυγή μέσω της «μαύρης εργασίας» και μέσω της δήλωσης πλήρως απασχολούμενων ως μερικώς απασχολούμενων (για να πληρώνονται λιγότερες ασφαλιστικές εισφορές), για την εισφοροκλοπή των καπιταλιστών (προ καιρού είχαν ξεπεράσει τα 35 δισ. ευρώ τα φέσια προς τα Ταμεία). Ολα αυτά δεν τα λογαριάζουν όταν μιλούν για τη «βιωσιμότητα» των Ταμείων.
ΥΓ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο συνέδριο που μίλησε ο Τσακλόγλου, που υποτίθεται πως αφορούσε την… προτεραιότητα στις επενδύσεις και τις μεταρρυθμίσεις για την Υγεία, δεν παρέλειψε να επαινέσει τη μνημονιακή πολιτική απέναντι στα διάφορα «επιδόματα», λέγοντας πως «πριν τα μνημόνια, ελάχιστα επιδόματα είχαν εισοδηματική και περιουσιακή στόχευση, κάτι που έχει αλλάξει, ενώ η Ελλάδα επιτέλους έχει αποκτήσει σύστημα ελαχίστου εγγυημένου εισοδήματος (σ.σ. ότι σε αυτό έχει φτάσει όλο και περισσότερος κόσμος, δεν δείχνει να τον απασχολεί…) αλλά και μια σειρά από άλλα επιδόματα που παρέχονται με βάση περιουσιακά και εισοδηματικά κριτήρια», ενώ επέστησε την προσοχή «στις παγίδες φτώχειας που μπορούν να δημιουργήσουν τα επιδόματα αυτά αν δεν συνδυαστούν με κίνητρα επανένταξης στην αγορά εργασίας όσων τα λαμβάνουν».
Για άλλη μια φορά, λοιπόν, κάνουν επίκληση στην «ατομική ευθύνη» των ίδιων των ανέργων, που τάχα επαναπαύονται στα… γενναία επιδόματα και δεν αναζητούν δουλειά, γι’ αυτό και χρειάζονται «κίνητρα»! Οσο για τα εισοδηματικά κριτήρια που αναφέρει, εννοεί μεταξύ άλλων αυτά που μπήκαν σε μια σειρά παροχές, με αποτέλεσμα να τις χάσουν οι άνεργοι, με το νομοθετικό έκτρωμα του σούπερ-μεταρρυθμιστή Κ. Χατζηδάκη με τίτλο «Δουλειές Ξανά», ενώ είναι σαφές ότι «χτυπάει καμπανάκι» και για το ύψος και τη διάρκεια του επιδόματος ανεργίας, που σχεδιάζουν να το μειώσουν περισσότερο.
