«Η μόνη λογική απάντηση στις κατηγορίες, σε αυτή την πραγματικότητα, είναι ο αγώνας για λευτεριά και απελευθέρωση». Με αυτή την φράση κλείνει την δήλωση που κατέθεσε στο δικαστήριο σαν απολογία του ο ισραηλινός αναρχικός Τζόναθαν Πόλακ. Ο Πόλακ συνελήφθη στις 27 Γενάρη από την ισραηλινή συνοριοφυλακή καθώς απομακρυνόταν από το παλαιστινιακό χωριό Μπειτά στην περιοχή της Νάμπλους στη Δυτική Οχθη, με την κατηγορία ότι πετροβολούσε τον ισραηλινό στρατό και τους εποίκους κατά τη διάρκεια διαδήλωσης Παλαιστίνιων ενάντια στην εγκατάσταση ενός ακόμα παράνομου εποικισμού στην περιοχή. Από το 2021, δέκα παλαιστίνιοι διαδηλωτές έχουν δεχτεί πυροβολισμούς στο χωριό από τον ισραηλινό στρατό και τους ακροδεξιούς εποίκους, αιχμή του δόρατος της ισραηλινής μηχανής για την κλοπή παλαιστιανικής γης.
Η σύλληψή του δεν ήταν τυχαία. Ο Πόλακ, ιδρυτικό μέλος της ομάδας Αναρχικοί Ενάντια στο Τείχος, έχει ενταχθεί στο αντικαπιταλιστικό κίνημα από την εφηβεία του, έχει φιλοπαλαιστινιακή δράση και έχει ασκήσει σκληρή κριτική στην ισραηλινή «Αριστερά» για τη στάση της απέναντι στην Παλαιστινιακή Υπόθεση. Στο παρελθόν έχει δηλώσει ότι «ο ρόλος των εβραίων με ισραηλινή ιθαγένεια (όπως αποκαλεί τους ισραηλινούς) είναι να ενταχθούν στην παλαιστινιακή Αντίσταση, υπό την ηγεσία των Παλαιστίνιων, και να δράσουν κατά του απαρτχάιντ». Για την αταλάντευτη στάση του στο πλευρό του παλαιστινιακού λαού και της Αντίστασης έχει δεχτεί τις «περιποιήσεις» των σιωνιστών και έχει φυλακιστεί πολλάκις στις ισραηλινές φυλακές τα τελευταία 20 χρόνια.
Η δίκη του ξεκίνησε στις 28 Σεπτέμβρη, ενώ το κατηγορητήριο έχει βασιστεί αποκλειστικά στις μαρτυρίες τριών μπάτσων της συνοριοφυλακής. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει τις δικαστικές αρχές του ισραηλινού απαρτχάιντ, ότι δε θα παραστεί στη δίκη του, ενώ ζητάει να δικαστεί από στρατοδικείο, όπως και οι Παλαιστίνιοι που συλλαμβάνονται από τον ισραηλινό στρατό κατοχής για πράξεις αντίστασης.
Το κείμενο που ακολουθεί μας το κοινοποίησε συντρόφισσά του και αποτελεί μετάφραση της δήλωσης που κατέθεσε στο δικαστήριο, αντί απολογίας, την ημέρα έναρξης της δίκης του, το οποίο.
«Δέκα διαδηλωτές πυροβολήθηκαν από τους ισραηλινούς στρατιώτες στο χωριό Beita της Δυτικής Οχθης κοντά στη Νάμπλους από τότε που ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις εκεί τον Μάη του 2021. Στις 27 Γενάρη του τρέχοντος έτους, συνελήφθην από αξιωματικούς της ισραηλινής συνοριακής αστυνομίας καθώς πήγαινα σπίτι μου μετά από διαδήλωση στο χωριό ενάντια στην ισραηλινή αποικιοκρατία και την κλοπή εδαφών για χάρη της ίδρυσης ενός νέου οικισμού αποκλειστικά για εβραίους. Τότε κατηγορήθηκα για ρίψη πέτρας και τώρα στέκομαι ενώπιον αυτού του δικαστηρίου για να απολογηθώ για αυτές τις κατηγορίες.
Η υπόθεση βασίζεται αποκλειστικά στις ψευδείς μαρτυρίες τριών από τους αξιωματικούς της Συνοριακής Αστυνομίας που με συνέλαβαν. Η αστυνομία αρνήθηκε να διεξαγάγει ουσιαστική έρευνα πέρα από τις μαρτυρίες της Συνοριακής Αστυνομίας, συμπεριλαμβανομένης της ρητής αναφοράς μου ότι άκουσα τους αξιωματικούς της Συνοριακής Αστυνομίας να συντονίζουν τις καταθέσεις τους μεταξύ τους. Σε αντίθεση με την αστυνομία, έχω αποδεικτικά στοιχεία που διαψεύδουν τις μαρτυρίες των αστυνομικών, που δείχνουν πως είναι γεμάτες ψέματα.
Υπό κανονικές συνθήκες, αυτή θα ήταν μια δίκη που θα χαιρόμουν να την αφήσω να ολοκληρωθεί. Οι συνθήκες, ωστόσο, απέχουν πολύ από το φυσιολογικό. Αυτή η υπόθεση λαμβάνει χώρα ενώ ο κατηγορούμενος -εγώ- υπέβαλε αίτηση για αλλαγή του τόπου διεξαγωγής, από ισραηλινό ποινικό δικαστήριο στο πολύ πιο δρακόντειο σύστημα στρατοδικείων, όπου οι Παλαιστίνιοι δικάζονται για παρόμοια αδικήματα. Ζήτησα να δικαστώ από στρατοδικείο, γιατί εκεί οι παλαιστίνιοι σύντροφοί μου, που συλλαμβάνονται τακτικά σε διαδηλώσεις όπως αυτή που συνελήφθην, δικάζονται και καταδικάζονται σε σκληρές ποινές, με ελάχιστα και συχνά κατασκευασμένα στοιχεία. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι η εισαγγελία αντιτάχθηκε σε αυτήν την πρόταση και το δικαστήριο την απέρριψε. Η κακή (και όχι απόλυτα ακριβής) συλλογιστική του εισαγγελέα ήταν ότι το κέντρο της ζωής μου δεν βρίσκεται στη Δυτική Οχθη. Ωστόσο, οι ισραηλινοί έποικοι που ζουν και εργάζονται στη Δυτική Οχθη επίσης δεν δικάζονται από στρατιωτικά δικαστήρια, από άποψη πολιτικής. Πού είναι το «κέντρο ζωής» τους;
Το κύριο επιχείρημα του δικαστηρίου για την απόρριψη της πρότασής μου ήταν ότι τα αδικήματα για τα οποία κατηγορούμαι δεν ταξινομούνται ως αδικήματα ασφαλείας. Δεν είμαι ειδικός στο δίκαιο και δεν έχω τα εργαλεία –ούτε το θεωρώ σημαντικό– για να αξιολογήσω τη νομιμότητα της απόφασης του δικαστηρίου. Αλλά ένα πράγμα είναι αναμφισβήτητο: οι Παλαιστίνιοι, και όχι μόνο όσοι ζουν άμεσα κάτω από τη στρατιωτική δικτατορία που εφαρμόζει το Ισραήλ στη Δυτική Οχθη, δικάζονται κατά χιλιάδες από στρατιωτικά δικαστήρια του Ισραήλ για πανομοιότυπες ή παρόμοιες κατηγορίες. Εγώ γλιτώνω τέτοια μοίρα μόνο επειδή το κράτος με θεωρεί πολίτη και μέλος της κυρίαρχης εβραϊκής θρησκείας. Ο φίλος μου Τάρεκ Μπαργούθι – Παλαιστίνιος, κάτοικος της Ιερουσαλήμ και πρώην μέλος του Ισραηλινού Δικηγορικού Συλλόγου – δικάστηκε και καταδικάστηκε από έναν ισραηλινό στρατιώτη με στολή σε στρατιωτικό δικαστήριο στη Δυτική Οχθη. Από την άλλη, ο Αμιράμ Μπεν Ουλιέλ, κάτοικος ενός φυλάκιου ισραηλινών εποικισμών στη Δυτική Οχθη και δολοφόνος της οικογένειας Νταουάμπσε, ο οποίος καταδικάστηκε για πολύ σοβαρότερα αδικήματα τρομοκρατίας, δικάστηκε σε πολιτικό ποινικό δικαστήριο στην Ιερουσαλήμ.
Μόλις πριν από δύο μήνες, ισραηλινοί έποικοι πυροβόλησαν και σκότωσαν τον Κουσάι Μαατάν στο χωριό Μπούρκα της Δυτικής Οχθης. Δύο έποικοι συνελήφθησαν ως ύποπτοι για φόνο. Την ίδια ώρα, ορισμένοι κάτοικοι της Μπούρκα συνελήφθησαν επίσης, με κατηγορίες συμμετοχής στις συγκρούσεις που ακολούθησαν μετά την εισβολή των εποίκων στο χωριό τους. Πραγματοποιήθηκαν αρκετές ακροάσεις για την υπόθεση των εποίκων, στις οποίες προήδρευε ένα ισραηλινό πολιτικό ποινικό δικαστήριο, προτού πραγματοποιηθεί έστω μία ακρόαση για την υπόθεση των Παλαιστίνιων, η οποία πραγματοποιήθηκε σε στρατοδικείο. Ο λόγος γι’ αυτό είναι ότι οι Παλαιστίνιοι πρέπει να παρουσιαστούν ενώπιον δικαστηρίου μόνο μετά από 96 ώρες – χρόνος τετραπλάσιος από την περίοδο που προβλέπει ο ισραηλινός ποινικός κώδικας.
Αυτή η πολιτική που εισάγει διακρίσεις μπορεί πράγματι να θεωρείται νόμιμη σύμφωνα με τα πρότυπα του ισραηλινού Δικαίου, αλλά στην ουσία, στον πυρήνα της, είναι μια ξεχωριστή έκφραση του καθεστώτος απαρτχάιντ του Ισραήλ μεταξύ του Ποταμού και της Θάλασσας. Ομως ο νόμος δεν είναι δικαιοσύνη. Το νοτιοαφρικανικό απαρτχάιντ προστατεύτηκε από την τοπική νομοθεσία εκείνη την εποχή, όπως και η γαλλική αποικιοκρατία στην Αλγερία, η λευκή κυριαρχία στη Ροδεσίας και αμέτρητα άλλα ηττημένα αποικιακά καθεστώτα που ήταν ξεκάθαρα άδικα. Ο νόμος, στην πραγματικότητα, συχνά σχεδιάζεται να είναι το αντίθετο της δικαιοσύνης.
Τόσο αυτονόητη και αναμφισβήτητη είναι η αδικία του ισραηλινού status quο, που ακόμη και ο πρώην επικεφαλής της διαβόητης Μοσάντ του Ισραήλ, Ταμίρ Πάρντο, αναγκάστηκε να αναγνωρίσει πρόσφατα ότι «σε μια περιοχή όπου δύο άνθρωποι κρίνονται βάσει δύο νομικών συστημάτων, αυτό είναι κράτος απαρτχάιντ».
Αυτή η υπόθεση, παρά το τι θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ακούγοντας την ανάγνωση του κατηγορητηρίου, δεν περιστρέφεται γύρω από ταραχές ή παρεμπόδιση και επίθεση εναντίον αστυνομικών, αλλά μάλλον γύρω από την καταστολή και την ενοχοποίηση της αντίστασης στην ισραηλινή αποικιοκρατία και το καθεστώς του απαρτχάιντ. Η απάντησή μου στις κατηγορίες και τα γεγονότα που περιγράφονται στο κατηγορητήριο είναι άσχετη. Δεδομένου ότι ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται αυτή η δίκη είναι έκφραση του ισραηλινού απαρτχάιντ, η συνεργασία θα ήταν συνενοχή. Για περισσότερα από είκοσι χρόνια έχω αφιερώσει το χρόνο μου στην καταπολέμηση της αποικιακής κυριαρχίας του Ισραήλ και δεν είμαι πρόθυμος να συνεργαστώ μαζί του τώρα, ακόμα κι αν η απόφασή μου σημαίνει να μπω ξανά πίσω από τα κάγκελα.
Ως εκ τούτου, παρόλο που δεν έχω καμία πρόθεση να παραδεχτώ κάτι που δεν έκανα, δεν θα κάνω ερωτήσεις στους μάρτυρες κατηγορίας του κράτους, δεν θα καλέσω κανέναν για λογαριασμό μου και δεν θα καταθέσω ο ίδιος. Δεν θα αμφισβητήσω τα λεγόμενα αποδεικτικά στοιχεία της εισαγγελίας, δεν θα προσκομίσω κανένα δικό μου αποδεικτικό στοιχείο. Η ισραηλινή αποικιοκρατία και το καθεστώς του απαρτχάιντ είναι παράνομα στον πυρήνα τους. Αυτό το δικαστήριο είναι παράνομο. Οι διαδικασίες στην παρούσα υπόθεση, οι οποίες συμπληρώνουν άλλες διαδικασίες που διεξάγονται στο παράλληλο και παράνομο στρατοδικείο, του οποίου ο λόγος ύπαρξης είναι η καταστολή της αντίστασης, είναι όλες παράνομες. Η μόνη λογική απάντηση σε αυτό το κατηγορητήριο, σε αυτήν την πραγματικότητα, είναι ο αγώνας για λευτεριά και απελευθέρωση».
