Τελικά, ο Μακρόν κέρδισε «χαλαρά» τη δεύτερη προεδρική θητεία του. Με ένα εμφατικό 17,1% διαφορά επί των εγκύρων ψηφοδελτίων. Ουδέποτε κινδύνεψε να χάσει από τη Λεπέν. Σχολιάζοντας το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου και τους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα που άρχισαν αμέσως να τίθενται στους ψηφοφόρους είχαμε γράψει:
«Προς τι οι δραματικοί τόνοι, όταν ο Μακρόν προηγείται με 4,7% και μπορεί να αντλήσει ψήφους από μια δεξαμενή πολύ μεγαλύτερη απ’ αυτήν της Λεπέν; Αρκεί να σημειώσουμε ότι από το βράδυ των εκλογών τάχθηκε υπέρ του Μακρόν η Πεκρές, σήμερα έκανε δήλωση υπέρ του Μακρόν ο Σαρκοζί, ενώ ο Μελανσόν έκανε το εμφατικό αντι-Λεπέν κάλεσμα που αναφέραμε παραπάνω. Προσθέστε και τα ποσοστά των Πράσινων και των Σοσιαλιστών (το Γ«Κ»Κ δεν ξέρουμε τι θέση πήρε) και θα αντιληφθείτε ότι η διαφορά δυνητικών ψηφοφόρων είναι χαώδης υπέρ του Μακρόν.
Φοβούνται, λέει, ότι ένα ποσοστό μεταξύ 25% και 30% των ψηφοφόρων του Μελανσόν κι άλλο τόσο των ψηφοφόρων της Πεκρές θα ψηφίσει Λεπέν, από μίσος και απέχθεια προς τον Μακρόν. Οι φόβοι τους μπορεί να είναι βάσιμοι (για την έκταση μιας αντι-Μακρόν ψήφου προς τη Λεπέν δεν μπορούμε να κάνουμε εκτίμηση) κι εκείνο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως θα είναι κι αυτό –σε όποια έκταση κι αν εκδηλωθεί- «έργο Μακρόν». Εργο ενός αυταρχικού, με αυτοκρατορικό σύνδρομο αστού πολιτικού, ανθρώπου των τραπεζών και υπηρέτη των μονοπωλίων, που τσάκισε την εργατική τάξη, το λαό και της νεολαίας της Γαλλίας.
Ομως, ακόμα κι αν υπάρξουν αυτές οι διαρροές από τους ψηφοφόρους του Μελανσόν και της Πεκρές, από τη στιγμή που τα γκάλοπ δίνουν ίδια ποσοστά να ψηφίζουν Μακρόν, ο οποίος προηγείται ήδη με 4,7%, και πάλι ο Μακρόν θα κερδίσει. Εστω και οριακά. Αυτό το οριακό δεν το θέλουν. Θέλουν μια όσο γίνεται πιο «καθαρή» νίκη του Μακρόν, αν και ξέρουν ότι αυτή δεν πρόκειται να φτάσει το 66,10%-33,90% του 2017. Η γαλλική μπουρζουαζία θέλει νίκη του Μακρόν γιατί μ’ αυτόν αισθάνεται μεγαλύτερη σιγουριά, η δε μπουρζουαζία των άλλων ευρωπαϊκών χωρών θέλει νίκη Μακρόν για να την παρουσιάσει ως «συντριβή του λαϊκισμού» και «νίκη της ευρωπαϊκής ιδέας».
Γι’ αυτό και βάζουν μπροστά τους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα, ενώ ο Μακρόν, με ύφος εμπόρου σε ανατολίτικο παζάρι, δήλωσε ήδη ότι θα συζητούσε να… κατεβάσει την αύξηση του ορίου ηλικίας στα 64 (αντί των 65 που προβλέπει το πρόγραμμά του)!».
Αυτό έγινε τελικά στο δεύτερο γύρο. Ο Μακρόν τριπλασίασε τη διαφορά του από τη Λεπέν και την έφτασε στο 17%, διαψεύδοντας και τις δημοσκοπήσεις που έδωσαν μάξιμουμ διαφορά 13%.
Το παρήγορο, όμως, είναι πως υπήρξε ένα σημαντικό ποσοστό ψηφοφόρων που δεν «έφαγε» τα ψευτοδιλήμματα. Αυτό το ποσοστό εκφράστηκε μέσω της αποχής, που σημείωσε ρεκόρ 53ετίας ξεπερνώντας το 28%, αλλά και των άκυρων και λευκών ψηφοδελτίων, που ξεπέρασαν τα τρία εκατομμύρια. Αποχή-άκυρο-λευκό έφτασαν τα 16,7 εκατομμύρια, ενώ το πραγματικό ποσοστό που πήρε ο Μακρόν (αν αφαιρεθούν αποχή-άκυρο-λευκά) είναι το δεύτερο χειρότερο στην ιστορία της λεγόμενης 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας.
Επισημαίνουμε ότι μιλάμε για ψηφοφόρους που δεν «έφαγαν» τα ψευτοδιλήμματα και όχι για ψηφοφόρους που ξεπέρασαν τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Μεγάλο τμήμα τους είχε ψηφίσει στον πρώτο γύρο και το πιθανότερο είναι ότι θα ψηφίσει στον «τρίτο γύρο», στις βουλευτικές εκλογές που θα γίνουν τον προσεχή Ιούνη.
Ο Μελανσόν ήδη διακήρυξε ότι θέλει να «συγκατοικήσει» με τον Μακρόν ως πρωθυπουργός. Η Λεπέν, που είχε αφήσει να εννοηθεί ότι αν χάσει θα αποσυρθεί, βάζει πλώρη προς την ίδια κατεύθυνση, με στόχο να παραμείνει σε τροχιά διεκδίκησης της προεδρίας μετά από πέντε χρόνια, ελπίζοντας ότι τότε θα μπορέσει -επιτέλους!- να νικήσει.
Η Γαλλία θα περάσει πενήντα μέρες έντονης κομματικής διαπάλης με στόχο το μοίρασμα των βουλευτικών εδρών. Το σύστημα θα βρει τον τρόπο διακυβέρνησης, ανάλογα με τους συσχετισμούς που θα προκύψουν. Η πραγματική μάχη, όμως, θα δοθεί στους δρόμους. Από την άποψη αυτή, η ελπίδα προέρχεται από τον κόσμο που έσπασε τους εκβιασμούς και τα ψευτοδιλήμματα και ακολούθησε το δρόμο της αποχής, του λευκού και του άκυρου.
