Δύο χιλιάδες είκοσι ένα
και δεν αρκεί μόνο η πένα…
Παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών, κατά των βασανιστηρίων και υπέρ των ομοφυλόφιλων η σημερινή (26 Ιούνη). Θα ακούσουμε πάλι πολλά, αλλά –ω του θαύματος!- δεν θα δούμε τίποτα.
Και να που φτάσαμε και σε μέρες μνήμης και γιορτής για δημάρχους. Την Κυριακή (27 Ιούνη) κλείνει τα 74 χρόνια του ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, άλλοτε κραταιός δήμαρχος της συμβασιλεύουσας, πάλαι ποτέ αθλητής και οδοντίατρος και μετέπειτα ένοχος για υπεξαίρεση δημόσιου χρήματος και… καρδιοπαθής. Την ίδια μέρα μετά από είκοσι χρόνια, γεννιόταν και ο ομόλογός του Απόστολος Γκλέτσος, για τον οποίο θεωρούμε ότι δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις…
Για όσους δεν έχουν κοντή μνήμη και θυμούνται τις χειμερινές παπάρες: φτάσαμε στο καλοκαίρι και δεν έχει εμβολιαστεί ούτε το ένα τρίτο των κατοίκων της μακάριας μπανανίας.
Ωστόσο μάθαμε ότι “ελευθερία” είναι τελικά να μπορείς να βγαίνεις έξω χωρίς χρονικούς περιορισμούς και απαγορεύσεις, καθώς και το να μην φοράς μάσκα…
“Οι φασίστες οραματίζονται να φτιάξουν έναν πληθυσμό ανθρώπων που να έχουν όλοι περίπου το ίδιο “καθαρό” DNA, να μην δέχονται επιδράσεις από τους άλλους πληθυσμούς, να πολλαπλασιάζονται πιο γρήγορα από το υπόλοιπο σώμα της ανθρωπότητας και να καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο χώρο μέσα σ’ αυτό, βάζοντας πρώτα την επέκταση της ομάδας τους και μετά το καλό του σώματος της ανθρωπότητας. Στη βιολογία αυτό λέγεται και καρκίνος…”.
Εννοείται πως ούτε το φετινό καλοκαίρι θα πλήξουν οι ιθαγενείς, καθώς ο κατ’ οίκον περιορισμός τους -λόγω ένδειας- θα στολιστεί από εικόνες “μαγικών“, “υπέροχων” και “μοναδικών” προορισμών, τους οποίους θα φαντασιώνονται υπό τον βόμβο του air condition (αν έχουν και αν μπορούν να το πληρώνουν). Οι εικόνες θα πλαισιώνονται από τις γνωστές και άγνωστες περσόνες της πολιτικής, της “δημοσιογραφίας”, της τηλεόρασης και του κυνωνικού βίου εν γένει.
Το ξαναρωτήσαμε αλλά δεν πήραμε (ικανοποιητική) απάντηση: Δηλαδή ο άθεος Αλέξης ήταν καλύτερος φίλος και καλύτερη παρέα για τον προκαθήμενο Τζερόνιμο και συναντιόντουσαν όλη την ώρα; Ο Κούλης δεν αξίζει προσκλήσεων για τέια και νηστήσιμα; Τι παίζει;
Τροφή για σκέψεις και συνειρμούς: Γνωρίζετε ποιο ήταν το πρώτο σε ποσότητα εξαγόμενο ελληνικό προϊόν στις ΗΠΑ (ποια αμερικανάκια ρε;) την προηγούμενη χρονιά; Το προϊόν «Λαχανικά παρασκευασμένα ή διατηρημένα χωρίς ξύδι, μη κατεψυγμένα»!
Και να σταματήσουν οι γνωστοί κακοήθεις να σχετίζουν τη μετάλλαξη τύπου “Δέλτα” του κορονοϊού με τη συνώνυμη ομάδα…
“Μη ζεις με αυταπάτες ότι οι πλούσιοι θα σου επιτρέψουν ποτέ με την ψήφο σου να τους στερήσεις τα πλούτη τους” (Lucy Parsons).
Για τη χθεσινή (25 Ιούνη) συμπλήρωση δεκαέξι χρόνων από τον θάνατο του Μανόλη Αναγνωστάκη: “Φοβάμαι τους ανθρώπους που εφτά χρόνια / έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι / και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου– / βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας / «Δώστε τη χούντα στο λαό». / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που με καταλερωμένη τη φωλιά / πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου. / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που σου ‘κλειναν την πόρτα / μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια / και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο / να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν. / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που γέμιζαν τις ταβέρνες / και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια / κάθε βράδυ / και τώρα τα ξανασπάζουν / όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη / και έχουν και «απόψεις». / Φοβάμαι τους ανθρώπους / που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν / και τώρα σε λοιδορούν / γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο. / Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους. / Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο“.
Πέρασε και η μικρότερη νύχτα του έτους και οδεύουμε πάλι προς τις μεγάλες, μέσα στο πλαίσιο της γενικότερης μαύρης νύχτας που ζούμε. Πέρασε βέβαια ταυτόχρονα και η μεγαλύτερη μέρα, αλλά για μεγάλες μέρες ούτε λόγος…
Κοκκινοσκουφίτσα
