«Οσον αφορά τις Πανελλαδικές υπάρχει το ενδεχόμενο να μετακυλιστεί η ημερομηνία έναρξης των Εξετάσεων. Σταθερή μας επιδίωξη θα είναι να μείνουμε όσο πιο κοντά γίνεται στην καθιερωμένη ημερομηνία έναρξης των Πανελλαδικών Εξετάσεων».
«Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου, η αναστάτωση για τους υποψηφίους για τα ΑΕΙ να είναι μικρή και να μη γίνουν οι Πανελλαδικές το Σεπτέμβριο»
Νίκη Κεραμέως σε ΕΡΤ και ΣΚΑΙ.
Δεν συγκινούνται με τίποτε. Δεν κάνουν πίσω με τίποτε. Ακόμη και σήμερα που η λαίλαπα του κοροναϊού θερίζει, που εκατομμύρια άνθρωποι στον καπιταλιστικό κόσμο ζουν με το φόβο και την αγωνία, που τροφοδοτούνται από τις διαχρονικές εγκληματικές πολιτικές των αστικών κυβερνήσεων έναντι των κοινωνικών αγαθών, όπως η Υγεία, και τους χειρισμούς της πανδημίας έχοντας ως στόχο πάνω απ’ όλα τα κέρδη του κεφαλαίου. Που τα σχολεία είναι κλειστά, άγνωστο για πόσο διάστημα, και οι μαθητές είναι στα σπίτια τους, βιώνοντας μαζί με τις οικογένειές τους τις συνέπειες, ιδιαίτερα δυσβάσταχτες για την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους.
Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι οι «ιερές αγελάδες» του συστήματος. Γιατί αποτελούν την κορύφωση των ταξικών εκπαιδευτικών φραγμών. Είναι ο μηχανισμός-καρμανιόλα που βάζει αποφασιστικό φρένο στην ιστορικά διαμορφωμένη τάση της νεολαίας της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση, πετσοκόβοντας βίαια ιδιαίτερα τα κεφάλια των παιδιών της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Ακόμη και τώρα, λοιπόν, οι πόρτες των ΑΕΙ είναι ερμητικά κλειστές, ενώ δεν έχει περάσει καιρός που η Κεραμέως μας ανέλυε τις κατευθύνσεις της «μεταρρύθμισης» της ΝΔ που ενίσχυαν σε υπερθετικό βαθμό τους εξεταστικούς ταξικούς φραγμούς [εξετάσεις σε όλες τις τάξεις του Λυκείου με Τράπεζα θεμάτων, συνυπολογισμός, με αυξανόμενη διαβάθμιση ανά τάξη, των επιδόσεων των τριών τάξεων του Λυκείου για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, καθορισμός σε οριζόντια βάση κατώτατης βάσης εισαγωγής -βάση του 10-, δυνατότητα στα ανώτατα ιδρύματα να καθορίζουν τον ετήσιο αριθμό εισακτέων (άρα μικρότερος αριθμός εισακτέων) και να μπορούν να ορίζουν βάση εισαγωγής υψηλότερη της ελάχιστης βάσης].
Κυβέρνηση και υπουργείο Παιδείας «πυροβολούν» με βαρύ πυροβολικό την πρόσβαση στα ΑΕΙ. Ακόμη και τώρα οι ανακοινώσεις της Κεραμέως περιορίζονται σε κάποιες «σκέψεις» για μείωση της ύλης και παράταση του σχολικού έτους, διατηρώντας αμείωτο το άγχος των μαθητών μπροστά στις πανελλαδικές, οι οποίες απλώς πιθανόν να μετατεθούν χρονικά. Ούτε καν για κατάργηση -τουλάχιστον για φέτος- των προαγωγικών και απολυτήριων εξετάσεων δε γίνεται λόγος.
Στις τραγικές στιγμές που ζουν οι εργαζόμενοι σήμερα, εμείς επαναφέρουμε το αίτημα της ελεύθερης πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και βέβαια όχι μόνο για τη φετινή δύσκολη, λόγω κοροναϊού, χρονιά (εννοείται ότι δεν αναφερόμαστε στην καρικατούρα ελεύθερης πρόσβασης των συριζαίων).
Η απαίτηση ελεύθερης πρόσβασης στα ΑΕΙ δεν είναι ένα ευκαιριακό αίτημα, που απλά σήμερα με δραματικό τρόπο τίθεται επί τάπητος. Είναι αίτημα που πρέπει ν’ αγκαλιάσουν νεολαία και εργαζόμενοι, όχι μόνο γιατί απαλλάσσει τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων από ένα δυσβάσταχτο ταξικό φραγμό, αλλά και γιατί συνδέεται άρρηκτα με την απαίτηση της εργαζόμενης κοινωνίας για την ενίσχυση των κοινωνικών αγαθών, για μέτρα που θα καλυτερέψουν τη ζωή.
Για ν’ απαντήσουμε στις ενστάσεις που τίθενται περί «αξιοκρατίας», συνωστισμού μεγάλου αριθμού υποψήφιων στις πανεπιστημιακές σχολές και κυρίως στις υψηλής ζήτησης σχολές, πληθώρας πτυχιούχων που το σύστημα δεν μπορεί να απορροφήσει, κ.λπ. ας απαντήσουμε στα ακόλουθα ερωτήματα:
– Το Εθνικό Σύστημα Υγείας θα ήταν περισσότερο ετοιμοπόλεμο και θα προσέφερε καλύτερες υπηρεσίες στους ασθενείς αν διέθετε όλο το απαραίτητο στελεχικό δυναμικό σε γιατρούς, νοσηλευτές, βοηθητικό και διοικητικό προσωπικό και βεβαίως όλον τον απαραίτητο ιατρικό και νοσηλευτικό εξοπλισμό;
Γιατί, λοιπόν, να καταρρέει όταν υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι γιατροί και νοσηλευτές; Γιατί, η αδιοριστία, οι εξευτελιστικοί μισθοί και οι συνθήκες εργασίας να σπρώχνουν άξιους γιατρούς και γερά μυαλά στο εξωτερικό; Γιατί οι άρρωστοι, όχι μόνο τώρα αλλά εδώ και δεκαετίες, να ταλαιπωρούνται στις ουρές και οι γιατροί να έχουν το δικαίωμα να κάνουν απογευματινά ιατρεία μέσα στα δημόσια νοσοκομεία επί πληρωμή αντί να είναι πλήρως απασχολούμενοι στο δημόσιο, δωρεάν σύστημα υγείας; Γιατί οι πανεπιστημιακοί γιατροί να έχουν το δικαίωμα να διατηρούν ιατρείο εκτός του δημόσιου νοσοκομείου; Γιατί οι ακριτικές περιοχές, τα νησιά να ταλαιπωρούνται από έλλειψη ιατρικής φροντίδας και οι κάτοικοι να κινδυνεύουν; Γιατί, τέλος, να υπάρχουν άπειρα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και θεραπευτήρια με συνθήκες εργασιακής γαλέρας για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και όχι ένα σύστημα αποκλειστικής δημόσιας δωρεάν υγείας με αξιοπρεπείς όρους εργασίας των εργαζόμενων;
– Γιατί να υπάρχουν αδιόριστοι εκπαιδευτικοί και τα τμήματα να είναι πληθωρικά; Γιατί, π.χ. να γίνονται δεύτερες και τρίτες αναθέσεις μαθημάτων στους εκπαιδευτικούς και να μη διορίζονται οι αντίστοιχες ειδικότητες; Γιατί να συγχωνεύονται και να καταργούνται τμήματα; Γιατί το δημόσιο σχολείο να λειτουργεί με τη στήριξη δεκάδων χιλιάδων αναπληρωτών (πάνω από 30.000) και ωρομίσθιων που κοστίζουν φθηνά και όχι με μόνιμους εκπαιδευτικούς; Δεν θα ήταν σε όφελος της εκπαιδευτικής διαδικασίας αν όλα αυτά δεν ίσχυαν;
– Γιατί όλα τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να μην έχουν πρόσβαση στο δημόσιο σύστημα εκπαίδευσης και αυτό να μην είναι πλήρως στελεχωμένο όπως αρμόζει, ώστε να καλύπτονται όλες οι πραγματικές τους ανάγκες;
– Γιατί η κοινωνική μέριμνα να είναι είδος υπό εξαφάνιση τη στιγμή που π.χ. χιλιάδες παιδιά είναι εκτός παιδικών σταθμών και οι γέροντες δεν έχουν τη βοήθεια που χρειάζονται;
– Γιατί να υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι μηχανικοί και άλλοι που φυτοζωούν, χιλιάδες τεχνικοί που ψάχνουν δουλειά και δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; Δεν έχει ανάγκη η χώρα από υποδομές όλων των ειδών, που θα καλυτερέψουν τη ζωή;
– Μήπως τελικά τα παιδιά των πλούσιων αστικών στρωμάτων δε σπουδάζουν σε πανεπιστήμια του εξωτερικού, ακόμη κι αν αποτύχουν στις εδώ εισαγωγικές εξετάσεις; (δες και τις προκλητικές ρυθμίσεις Κεραμέως για τα κολλέγια)
Θα μπορούσε κανείς να απαριθμήσει άπειρα παραδείγματα, αλλά νομίζουμε ότι έχει ήδη καταδειχτεί το πρόβλημα. Το ουσιαστικό ζήτημα είναι από ποια πλευρά τοποθετεί κανείς τον εαυτό του. Τα συμφέροντα ποιας τάξης θέλει να υπηρετήσει.
Χρήματα, λοιπόν, απαιτούνται και ισχυρή θέληση να υπερασπίσεις τα συμφέροντα του προλεταριάτου, κάτι που δε διαθέτουν οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου.
Τέλος, να απαντήσουμε στην ένσταση περί του ανέφικτου την κατάργησης των ταξικών φραγμών στον καπιταλισμό.
Καταρχάς να σημειώσουμε ότι όλες οι εκπαιδευτικές βαθμίδες λειτουργούν στο έδαφος του ταξικού διαχωρισμού της κοινωνίας. Τα παιδιά της εργατικής τάξης, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων έρχονται στο σχολείο με ένα πολύ βεβαρημένο μπαγκράουντ (οικονομικό, μορφωτικό, πολιτιστικό), που παίζει καθοριστικό ρόλο στη μορφωτική τους πορεία. Το μικρό ποσοστό των εξαιρέσεων, που διαθέτει πολύ ισχυρά ψυχικά και διανοητικά αποθέματα και κατορθώνει να φθάσει στην ανώτατη βαθμίδα και μάλιστα στις πανεπιστημιακές σχολές, που θεωρούνται περιζήτητες και υψηλού κοινωνικού γοήτρου, απλώς επιβεβαιώνει τον κανόνα.
Τα παιδιά αυτά, παιδιά ενός κατώτερου θεού, έχουν γενικά επίγνωση των δυνατοτήτων τους, ατομικών και οικογενειακών. Συνεπώς, το επιχείρημα ότι αυτά θα επιδιώξουν μαζικά την είσοδό τους στις σχολές υψηλής ζήτησης με τις μεγάλες απαιτήσεις και τις αυξημένες δυσκολίες σε περίπτωση που υπάρξει ελεύθερη πρόσβαση, είναι κάλπικο. Ακόμη και στην περίπτωση που θεωρήσουμε ότι αυτό θα συμβεί στην αρχή, είναι σίγουρο ότι στη συνέχεια το φαινόμενο θα ατονήσει, καθώς δεν έχουν εκλείψει τα βαρίδια του ταξικού διαχωρισμού, ενώ και οι δυσκολίες φοίτησης είναι πολύ μεγάλες.
Δεν ισχυριζόμαστε, λοιπόν, ότι η ελεύθερη πρόσβαση στα Πανεπιστήμια θα άρει όλους τους ταξικούς φραγμούς, που είναι συνυφασμένοι με τον καπιταλισμό και πλήττουν τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Θα ανακουφίσει, όμως τη νεολαία της εργαζόμενης κοινωνίας και θα αποδεσμεύσει το Λύκειο σε σημαντικό βαθμό από την αγωνία για την είσοδο στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Η προβολή του αιτήματος της ελεύθερης πρόσβασης από το κίνημα έχει, όμως, τεράστια σημασία γιατί, εκτός των άλλων, καταδεικνύει τα αδιέξοδα του καπιταλισμού, ενισχύει την πεποίθηση ότι μόνο η προοπτική μια άλλης κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι η μόνη ρεαλιστική λύση και ότι αξίζει να παλέψουμε γι’ αυτό.
