Περίσσεψαν τα χαμόγελα στη συνάντηση του Τσίπρα με το προεδρείο της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών. Και το θράσος του Τσίπρα, που παρουσίασε τους εφοπλιστές ως… εθνικούς ευεργέτες: «Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την ανταπόκρισή σας στο αίτημα της κυβέρνησης να θεσπίσουμε μια μόνιμη συμφωνία. Εθελοντικού χαρακτήρα συμφωνία. Ολοι γνωρίζουν άλλωστε ότι με βάση το Σύνταγμα και την κείμενη νομοθεσία θα μπορούσατε να έχετε αποφύγει οποιαδήποτε συνεισφορά. Εντούτοις, το γεγονός ότι αντιλαμβάνεστε την ανάγκη να στηριχτεί η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης για την ανάκαμψη της οικονομίας και την ενίσχυση, συνεπώς, της δημοσιονομικής μας ικανότητας σηματοδοτεί την εθνική ευθύνη που συμμερίζεστε, να βγούμε από την κρίση».
Πάμε μερικά χρόνια πίσω, στο 2013. Η κυβέρνηση των Σαμαροβενιζέλων υπογράφει παρόμοια συμφωνία «εθελοντικής φορολόγησης» των εφοπλιστών. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει: «Γιατί επελέγη η διαδικασία της οικειοθελούς “φορολόγησης“ των εφοπλιστών στη βάση ιδιωτικών συμφωνητικών με το ελληνικό δημόσιο αντί της υποχρεωτικής φορολόγησης, όπως συμβαίνει με όλους τους πολίτες; Με ποιες άλλες κατηγορίες πολιτών το ελληνικό δημόσιο έχει επιλέξει να προχωρήσει σε ανάλογες συμφωνίες; Γιατί επιλέγεται η ειδική μεταχείριση μιας ομάδας πολιτών έναντι του δημοσίου, πρακτική η οποία δημιουργεί προβλήματα ισονομίας και αντίκειται στη συνταγματική επιταγή για την υποχρέωση των ελλήνων πολιτών να συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη ανάλογα με τις δυνάμεις τους;».
Το 2014, οι Σαμαροβενιζέλοι φέρνουν ρύθμιση (με τη μορφή τροπολογίας που κατατίθεται νυχτιάτικα). Οι συριζαίοι σκαρφαλώνουν στα κεραμίδια κι αρχίζουν το σκούξιμο, καταγγέλλοντας ότι με την τροπολογία οι εφοπλιστές θα πληρώσουν οικειοθελώς (αντί υποχρεωτικά) 420 εκατ. ευρώ ως οικονομική εισφορά σε τέσσερα χρόνια (αντί για τρία), δηλαδή 105 εκατ. ετησίως (αντί για 140). «Ψηφίσατε έναν νόμο τον οποίο πολυδιαφημίσατε γι' αυτήν την περίφημη έκτακτη εισφορά, υποχρεωτική των ελλήνων εφοπλιστών, και δεν τον έχετε υλοποιήσει. Είσαστε έκθετοι, παράνομοι, επί μεγάλο χρονικό διάστημα και, μη βρίσκοντας τρόπο να τον υλοποιήσετε, έρχεστε τώρα να τον κάνετε εθελοντικό», καταγγέλλει ο Δρίτσας. «Ακυρώνετε ακόμη και τον νόμο που είχατε ψηφίσει πέρυσι, με τον οποίο δειλά-δειλά έμπαιναν κάποιες προϋποθέσεις στη φορολόγηση των εφοπλιστών, οι οποίες ήταν σταγόνα στον ωκεανό», λέει ο Συρμαλένιος. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει ονομαστική ψηφοφορία για να καταγραφούν οι βουλευτές που θα ψηφίσουν τη χαριστική τροπολογία.
Λεπτομέρεια: η ΝΔ μιλούσε για «εθελοντική προσφορά» των εφοπλιστών όχι μικρότερη από 140 εκατ. ευρώ το χρόνο. Οταν κατέβασε το ποσό στα 105 εκατομμύρια, οι συριζαίοι ξεσήκωσαν τον κόσμο. Ξέρετε τι προβλέπει το νέο Συνυποσχετικό που υπέγραψαν Τσίπρας και Βενιάμης; Οτι το ελάχιστο ποσό που θα δίνουν «εθελοντικά» κάθε χρόνο οι εφοπλιστές θα είναι 75 εκατ. ευρώ. Το μισό από το ποσό των Σαμαροβενιζέλων!
Στην πραγματικότητα, και τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, το έκανε καθαρά υποκριτικά. Τα νταραβέρια με τους εφοπλιστές είχαν ξεκινήσει πολύ πιο πριν. Για παράδειγμα, τον Μάη του 2013 γράφτηκε η εξής είδηση, χωρίς ποτέ να διαψευστεί: «Ο ιδιαίτερα μετριοπαθής βουλευτής του κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) Γιώργος Σταθάκης εξήγησε στο περιοδικό TIME ότι το κόμμα του δεν έχει κανέναν σκοπό να άρει τις φοροαπαλλαγές των αδιανέμητων κερδών ή να φορολογήσει τα κεφαλαιακά κέρδη των εφοπλιστών. Η μόνη αλλαγή που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ –όπως είπε ο Γ. Σταθάκης– είναι το ναυτιλιακό συνάλλαγμα να μην αφαιρείται από τη φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων». Κάποιοι συριζαίοι το απέδωσαν στο ότι ο Σταθάκης είναι «δεξιός» και γόνος εφοπλιστικής οικογένειας.
Προηγουμένως, «τζάμπα μαγκιές» για να παραμυθιάσουν τον ελληνικό λαό έκαναν και οι Σαμαροβενιζέλοι. Τον Σεπτέμβρη του 2011, όταν ανακοίνωνε το περιβόητο «χαράτσι» (σημερινός ΕΝΦΙΑ), ο Βενιζέλος δήλωνε από τη Θεσσαλονίκη ότι «μετά από πρόταση και των συναρμοδίων υπουργών στο Υπουργικό Συμβούλιο, θα καλέσουμε –θα καλέσω κι εγώ προσωπικά με εντολή του Πρωθυπουργού– τον εφοπλιστικό κόσμο προκειμένου να συζητήσουμε μαζί του με ποιο τρόπο θα μετάσχει σ’ αυτή την εθνική δημοσιονομική προσπάθεια με πρακτικό και άμεσο τρόπο. (…) ο κοσμοπολιτικός ελληνισμός πρέπει να δώσει το παρών στην προσπάθεια αυτή, αλλά επειδή έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά το εφοπλιστικό κεφάλαιο, πρέπει να συζητήσουμε μαζί τους πώς θα συνεργαστούμε, αλλά πώς θα έχουμε και συμμετοχή στη δημοσιονομική προσπάθεια». Ενα χρόνο μετά, ο Σαμαράς άρχισε τις συναντήσεις με τους εφοπλιστές, για να καταλήξουν στη συμφωνία περί «εθελοντικής φορολόγησης»! Τον Νοέμβρη του 2012, σ' ένα από τα μνημονιακά πολυνομοσχέδια, έβαλαν την εξής διάταξη: «Με συνυποσχετικό μεταξύ της Ελληνικής Κυβέρνησης και της ελληνικής ναυτιλιακής κοινότητας προσδιορίζεται ο τρόπος καταβολής και το ύψος της οικειοθελούς συνεισφοράς της τελευταίας για τη στήριξη της ελληνικής οικονομίας, του σχετικού ποσού μη δυνάμενου να είναι κατώτερο των εκατόν σαράντα εκατομμυρίων ευρώ (140.000.000 ευρώ)».
Την ίδια περίοδο (μιλάμε για το 2012-13), ο ΣΥΡΙΖΑ το έπαιζε μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Παραμύθιαζε τον ελληνικό λαό με απειλές προς τους εφοπλιστές και την ίδια στιγμή πραγματοποιούσε συναντήσεις μαζί τους, που κινούνταν στο πλαίσιο της «οικοθελούς φορολόγησης».
Για παράδειγμα, πριν από τις εκλογές του Μάη του 2012, ο Τσίπρας φώναζε απ' όλα τα προεκλογικά μπαλκόνια: «Αντί για την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση, να μπει φόρος εφοπλιστών σε κάθε ένα από τα 4.000 πλοία τους, που θα αποφέρει 2 δισ. (500.000 ανά πλοίο)». Στο ενδιάμεσο των εκλογών του Μάη και του Ιούνη του 2012 είχε αρχίσει η… εξομάλυνση, που συμπυκνώθηκε στη φράση «Εθνική Προγραμματική Συμφωνία, με τον κλάδο της ναυτιλίας και τον εφοπλιστικό κόσμο, που θα αυξήσει τα φορολογικά έσοδα» («πρόγραμμα της Αθηναΐδας»). Εκείνη την περίοδο ο Τσίπρας έπλεκε το εγκώμιο των… εθνικών ευεργετών: «Eγώ αυτό που είπα για το εφοπλιστικό κεφάλαιο είναι ότι θα πρέπει –και θα ‘πρεπε ήδη να το ‘χουν κάνει με δική τους πρωτοβουλία, διότι πολλοί από τους ευεργέτες της πατρίδας μας ήταν εφοπλιστές και σε κρίσιμες στιγμές για την πατρίδα βάλαν το χέρι στην τσέπη».
Πρέπει να σημειωθεί, όμως, ότι η κωλοτούμπα γινόταν σε… αργή κίνηση. Το ίδιο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ έγραφε: «Θα επανεξεταστούν από μηδενική βάση οι σχέσεις ανάμεσα στο ελληνικό κράτος, τη ναυτιλία και τον εφοπλιστικό κόσμο, με στόχο τη κατάργηση των προκλητικών 58 διαφορετικών φοροαπαλλαγών και τη δημιουργία ενός σταθερού φορολογικού καθεστώτος που θα ανταποκρίνεται στη συνταγματική επιταγή για τη συμβολή στα φορολογικά βάρη όλων των ελλήνων υπηκόων». Και ο Τσίπρας, όταν τον ρωτούσαν αν επιμένει ότι θα πάρει 2 δισ. το χρόνο από τους εφοπλιστές, έλεγε: «Είναι λίγα τα δύο δισεκατομμύρια, είναι λίγα». Και εξηγούσε ότι «ακριβώς επειδή εμείς θεωρούμε ότι δεν είναι όλοι [οι εφοπλιστές] σε μία λογική αδιαφορίας ή αναισθησίας για όσα περνάει η χώρα, πιστεύουμε ότι θα βρούμε ευήκοα ώτα και θα συμφωνήσουμε (…) Κυρίως όμως εμείς αν θέλετε ευελπιστούμε ότι θα βρούμε τη δυνατότητα να κουβεντιάσουμε και να έχουμε από την πλευρά, αν όχι όλων, σημαντικού μέρους του εφοπλιστικού κόσμου, την πρόθεση να βάλουν πλάτη όταν η χώρα βρίσκεται σε αυτόν τον κίνδυνο κατάρρευσης». Επειδή, όμως, έπρεπε να παραμυθιάσει και το λαουτζίκο, έπαιρνε το απειλητικό του ύφος και συμπλήρωνε: «Εάν δεν το κάνουν; Εάν δεν το κάνουν και δεν καταλήξουμε σε προγραμματική συμφωνία, θα ψάξουμε να βρούμε κάθε τρόπο. Κάθε τρόπο»!
Φτάσαμε στο 2018. Οι προκλητικές φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών δεν καταργήθηκαν. Ο ΣΥΡΙΖΑ άνοιξε διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης, αλλά για τη συνταγματική προστασία του εφοπλιστικού κεφαλαίου δεν εισηγήθηκε τίποτα. Και έφτασε την «εθελοντική φορολόγηση» από τα 2 δισ. που έλεγε το 2012 στα 75 εκατ. το χρόνο!
Εξοργιστικά αποικιοκρατικά προνόμια
Οι εφοπλιστές παίρνουν κρατική επιχορήγηση, βάσει του περιβόητου ΝΔ 2687/1953 (πρόκειται για νόμο καθαρά αποικιοκρατικό, που προστατεύει τις «επενδύσεις» του ξένου κεφαλαίου στην Ελλάδα και έχει αυξημένη συνταγματική ισχύ, που διατηρήθηκε σε όλες τις συνταγματικές αναθεωρήσεις), ακόμα και για καράβια που κατασκευάζουν σε ξένα ναυπηγεία. Αρκεί να σηκώσουν την ελληνική σημαία, για να ενταχθούν στο αποικιοκρατικό νομοθέτημα του 1953 και να έχουν γενναίες φοροαπαλλαγές (σημαντικά μεγαλύτερες και από το βιομηχανικό κεφάλαιο), με αποτέλεσμα να χάνονται έσοδα δισ. ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό.
Η χρηματοδότηση προς το εφοπλιστικό κεφάλαιο πήρε ακόμη τη μορφή ένταξης στο νόμο 27/1975 ξένων ναυτιλιακών επιχειρήσεων που εγκαθίστανται στην Ελλάδα. Και εδώ οι φοροαπαλλαγές είναι τεράστιες, με αποτέλεσμα να χάνονται τεράστια κονδύλια από τον κρατικό προϋπολογισμό. Η συγκυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων όχι μόνο διατήρησε αυτές τις προκλητικές φοροαπαλλαγές, αλλά στο μνημονιακό νόμο 4336/2015 εισήγαγαν διάταξη με την οποία επέκτειναν αυτές τις προκλητικές φοροαπαλλαγές και στο εφοπλιστικό κεφάλαιο που δραστηριοποιείται στην Ελλάδα, χωρίς να έχει σηκώσει ελληνική σημαία στα πλοία του, αρκεί να φέρουν σημαία κρατών-μελών της ΕΕ.
♦ Σύμφωνα με το νόμο 27/1975, για τις εφοπλιστικές επιχειρήσεις προβλέπεται «απαλλαγή από παντός φόρου, τέλους, εισφοράς ή κρατήσεως υπέρ του Δημοσίου ή οποιουδήποτε τρίτου για το εισόδημα αυτών… Επίσης, παρέχεται απαλλαγή από τον ειδικό φόρο τραπεζικών εργασιών ΦΚΕ και από κάθε τέλος χαρτοσήμου αντικειμενικώς ή οποιασδήποτε κράτησης ή τέλους υπέρ τρίτου»!
♦ «Ως εισόδημα απαλλασσόμενο νοείται και η τυχόν υπεραξία η πραγματοποιούμενη εκ της εκποιήσεως πλοίου, εισπράξεως αποζημιώσεως ή εξ οιασδήποτε άλλης αιτίας».
♦ «Εις ην περίπτωσιν ημεδαπή ή αλλοδαπή εταιρία πλοιοκτήτρια πλοίων υπό ελληνική σημαία, ασκεί πλην της εκμεταλλεύσεως του πλοίου και άλλας επιχειρήσεις, απαλλάσσεται από τον φόρο εισοδήματος ποσόν των καθαρών κερδών και μερισμάτων, ίσον προς την σχέσιν την υφισταμένην μεταξύ των εκ του πλοίου κτηθέντων ακαθαρίστων εσόδων και του συνόλου των ακαθαρίστων εσόδων της τοιαύτης εταιρείας». Την παράγραφο αυτή αξιοποιούν καπιταλιστές που εκτός από το στόλο τους εκμεταλλεύονται διυλιστήρια, Μέσα Μαζικής Παραπληροφόρησης ή άλλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
♦ «Εν περιπτώσει πλήρως αποδεδειγμένης αργίας του πλοίου λόγω επισκευών, ελλείψεως εργασίας ή οιασδήποτε άλλης αιτίας ο φόρος και η κατά το άρθρο 10 του παρόντος νόμου εισφορά μειούται αναλόγως προς τας ημέρας αργίας».
♦ «Επί των περί ων το άρθρο 6 του παρόντος νόμου πλοίων της πρώτης κατηγορίας αναγνωρίζονται οι κατωτέρω απαλλαγαί και μειώσεις επί των κατά τις διατάξεις των άρθρων τούτων οφειλόμενου φόρου: β) Πλοία δρομολογούμενα εις τακτικάς γραμμάς μεταξύ ελληνικών και ξένων λιμένων ή μόνο μεταξύ ξένων λιμένων ως και κρουαζερόπλοια καταβάλλουν τον φόρον μειωμένον κατά 50%».
Αφεντικά και υπηρέτες
Ο πρόεδρος της Ενωσης Ελλήνων Εφοπλιστών Θεόδωρος Βενιάμης (έχει καταστεί σχεδόν ισόβιος, χάρη στην ικανότητά του να αναπτύσσει καλές σχέσεις με όλες τις κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως πολιτικού χρώματος) δήλωσε ότι «οι δυο προηγούμενες συμφωνίες που είχαμε υπογράψει με την κυβέρνηση έληξαν και τώρα υπογράψαμε τη νέα που έχει αόριστη διάρκεια». Σημείωσε με νόημα ότι στην «οικειοθελή προσφορά» συμμετέχει το 95%-96% των εφοπλιστών, γεγονός που δείχνει «πόσο ο εφοπλισμός είναι πάντα παρών στην προσπάθεια της κυβέρνησης για ένα καλύτερο μέλλον της Ελλάδας». Δεν μπήκε, βέβαια, σε αριθμούς, γιατί θα έπρεπε να εξηγήσει πώς από τα 140 εκατ. το χρόνο που είχαν συμφωνήσει με τον Σαμαρά και τα 105 εκατ. που ξανασυμφώνησαν (τα οποία ποτέ δεν έδωσαν στο ακέραιο), με τον Τσίπρα έπεσαν στα 75 εκατ. το χρόνο (που κι αυτά δεν πρόκειται να καταβάλλουν στο ακέραιο).
Το ύφος του Βενιάμη ήταν ύφος αφεντικού που δείχνει την… κοινωνική του ευαισθησία. Με ύφος υπηρέτη που αισθάνεται ευγνώμων, ο Τσίπρας δήλωσε: «Θα ήθελα γι’ αυτό να σας ευχαριστήσω, καθώς όλοι αντιλαμβάνονται πως αποτελεί αίσθηση της συλλογικής ευθύνης απέναντι στην προσπάθειά μας να βγούμε από την κρίση. Από εκεί και πέρα, όλοι επίσης πρέπει να αντιληφθούμε ότι έξοδος από την κρίση σημαίνει μεγαλύτερες ευκαιρίες στο επιχειρείν για όλους».
ΥΓ. Δεν είναι τυχαίο ότι χάρη στη συμφωνία για την «αυτοφορολόγηση» των εφοπλιστών ο Τσίπρας κέρδισε μια θετική αναφορά από την καθημερινή φυλλάδα του εφοπλιστή Μαρινάκη («Τα Νέα»), η οποία καθημερινά τον «λούζει» με κάθε είδους κοσμητικά. Το σχετικό δημοσίευμα έφερε τον χαρακτηριστικό τίτλο: «Εφοπλιστές: Συμφωνία για μόνιμη εθελοντική προσφορά». Μ' άλλα λόγια, μας κάνουν και χάρη που… αυτοφορολογούνται οι εφοπλιστές!
