Διεθνής Διάσκεψη για το Κλίμα (COP23)

Η μπάλα ξανά στην εξέδρα!

Για να καταλάβουμε από πόση υποκρισία ξεχειλίζουν οι διασκέψεις του ΟΗΕ για την κλιματική αλλαγή, αρκεί να δούμε πώς εκτυλίχτηκε η φετινή 23η διάσκεψη (COP 23) που έγινε στη Βόννη και στην οποία συμμετείχαν εκπρόσωποι περίπου 200 χωρών για δυο βδομάδες (από τις 6 μέχρι και τις 17 Νοέμβρη). Δυο χρόνια μετά από τη συμφωνία του Παρισιού, που δεν προσέφερε τίποτα περισσότερο από ένα ευχολόγιο για τη διατήρηση της αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη σε επίπεδα κάτω των 2^oC από τα προ-βιομηχανικά επίπεδα, χωρίς να πάρει κανένα δεσμευτικό μέτρο για την επίτευξη αυτού του στόχου (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/919/Διεθνή/28655.Ρεσιτάλ-υποκρισίας-από-Τραμπ-και-Ευρωπαίους), η φετινή Διάσκεψη για το Κλίμα δε συμφώνησε ούτε πάνω στο θέμα της ενίσχυσης των οικονομικά ασθενέστερων χωρών, βάσει της απόφασης της συμφωνίας του Παρισιού.
 
Ετσι, η επείγουσα έκκληση της συμφωνίας του Παρισιού στις πλουσιότερες χώρες, να συνδράμουν ετησίως με 100 δισ. δολάρια για να βοηθήσουν τις οικονομικά ασθενέστερες να αντιμετωπίσουν την κλιματική αλλαγή, έχει μείνει κενό γράμμα, αν και το ποσό αυτό πρέπει να θεωρείται ψίχουλα μπροστά στα λεφτά που έχουν δαπανηθεί κατά καιρούς για τη διάσωση καπιταλιστικών ομίλων που κινδύνευσαν με χρεοκοπία! Κι όμως, τα χρήματα αυτά, που θα έπρεπε να δίνονται ετησίως μέχρι το 2020, όχι μόνο δεν έχουν δοθεί, αλλά δεν έχει συμφωνηθεί ούτε καν πόσα θα δίνει ο καθένας!
 
Μόνο η ΕΕ εμφανίζεται «προσηλωμένη στον συλλογικό παγκόσμιο στόχο της κινητοποίησης 100 δισ. δολαρίων ΗΠΑ ετησίως, με ορίζοντα το 2020 και έως το 2025, για τη χρηματοδότηση δράσεων για το κλίμα στις αναπτυσσόμενες χώρες», όπως ανέφερε δελτίο Τύπου της Κομισιόν όταν ξεκινούσαν οι εργασίες της COP23 στη Βόννη (https://europa.eu/rapid/press-release_IP-17-4245_el.htm). Το δελτίο Τύπου μας ενημερώνει ότι το 2016 η ΕΕ και τα κράτη μέλη της συνεισέφεραν συνολικά 20,2 δισ. ευρώ (10% περισσότερα από τα 17.6 δισ. που έδωσαν το 2015)! Δηλαδή μόλις το 20% του στόχου καλύφθηκε από την ΕΕ που συμπεριλαμβάνει πολλές από τις πιο πλούσιες χώρες του κόσμου (Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία). Τώρα, μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι!
 
Ολα παραπέμπονται στην επόμενη διάσκεψη, που θα γίνει σε έναν χρόνο (Δεκέμβρης 2018) στο Κατοβίτσε της Πολωνίας, κι όλοι υποστηρίζουν ότι η φετινή διάσκεψη ήταν υποτονική και πως η επόμενη χρονιά θα είναι δύσκολη καθώς οι ΗΠΑ αποχωρούν στο τέλος του χρόνου από τη συμφωνία του Παρισιού, με το ζήτημα αγκάθι των πρακτικών μέτρων να μην έχει ακόμα συζητηθεί επί της ουσίας. Αντ’ αυτού, είχαμε παρελάσεις εκπροσώπων καπιταλιστικών επιχειρήσεων, όπως η BMW και η Microsoft, με την πρώτη (που ήταν και επίσημος χορηγός της διοργάνωσης) να υπόσχεται ότι η παραγωγή της θα γίνεται μόνο με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας μέχρι το 2020 και τη δεύτερη να υπόσχεται ότι μέχρι το 2030 θα μειώσει τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα στα εργοστάσιά της κατά 75% σε σχέση με τα επίπεδα του 2013.
 
Τα ωραία λογάκια είναι το αγαπημένο σπορ των καπιταλιστών, όπως και οι «πράσινες επενδύσεις», όμως αν αυτές δεν αποφέρουν το ανώτατο κέρδος θα παραμείνουν κενό γράμμα. Για την ώρα, η θερμοκρασία του πλανήτη εξακολουθεί να ανεβαίνει, με τον περασμένο Σεπτέμβρη να είναι ο τέταρτος θερμότερος από το 1880 (ο θερμότερος σημειώθηκε το 2015 και οι αμέσως επόμενοι το 2016 και το 2014), σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης των ΗΠΑ, NOAA (βλ. https://www.ncdc.noaa.gov/sotc/global/201709). Το ίδιο κέντρο ανέφερε ότι το 2016 ήταν η πέμπτη συνεχής χρονιά που η θερμοκρασία της Γης έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ (0.94^oC πάνω από τα προ-βιομηχανικά επίπεδα) και ο 40ός χρόνος (από το 1977) που ο ετήσιος μέσος όρος της θερμοκρασίας της Γης ήταν πάνω από τον μέσο όρο του εικοστού αιώνα. Ταυτόχρονα, οι εκπομπές από ορυκτά καύσιμα στη βιομηχανία το 2016 βρίσκονταν σε επίπεδα 62% πάνω από αυτά του 1990, ενώ το 2017 προβλέπεται μία ακόμα αύξηση κατά 2%, σύμφωνα με την ετήσια έκθεση της οργάνωσης Global Cabron Project, που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη Δευτέρα (https://www.globalcarbonproject.org/carbonbudget/17/files/GCP_CarbonBudget_2017.pdf). Οι τέσσερις μεγαλύτεροι ρυπαντές, που αντιπροσωπεύουν το 59% των παγκόσμιων ρύπων, είναι η Κίνα (28%), οι ΗΠΑ (15%),η ΕΕ (10%) και η Ινδία (7%). Η τελευταία ήταν αυτή που σημείωσε μεγάλη αύξηση στις εκπομπές (4,5%), με την Κίνα να σημειώνει ελαφρά μείωση (0,3%), λόγω της οικονομικής κρίσης που έχει αρχίσει να την αγκαλιάζει.
 
Φανταστείτε ότι η συμφωνία του Κιότο, που υπογράφηκε το 1992 (αλλά δεν επικυρώθηκε από τις ΗΠΑ, ούτε συμπεριελάμβανε την Κίνα), υποσχόταν μείωση κατά 5.2% των εκπομπών CO2 μέχρι το 2012! Η συμφωνία του Κιότο παρατάθηκε μέχρι το 2020, βάσει της συμφωνίας της Ντόχα (πρωτεύουσα του Κατάρ), που έγινε τον Δεκέμβρη του 2012, για να εγκαταλειφθεί οριστικά το 2015  στο Παρίσι (σε μία διάσκεψη που έγινε με την ευγενική χορηγία καπιταλιστικών ομίλων, η πλειοψηφία των οποίων δε δημοσιεύει καν στοιχεία για τις εκπομπές αερίων που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου). Είχε προηγηθεί το μεγάλο φιάσκο της διάσκεψης της Κοπεγχάγης το 2009, γι’ αυτό και από τότε οι επόμενες διασκέψεις δε διαφημίστηκαν τόσο πολύ.
 
Ο καπιταλισμός ενδιαφέρεται μόνο για το κέρδος. Η μόλυνση του πλανήτη (ένα μόνο μέρος της οποίας είναι οι εκπομπές αερίων που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου) είναι συνεχής, μιας και η λήψη μέτρων προστασίας κοστίζει. Αυτό είναι ένα κόστος «αντιπαραγωγικό» για τους καπιταλιστές, αφού δε φέρνει κέρδος. Γι’ αυτό και όσες διεθνείς διασκέψεις κι αν γίνουν, όσα κροκοδείλια δάκρια κι αν χυθούν, αν δεν αλλάξει το σύστημα παραγωγής, ώστε να λειτουργεί με γνώμονα την κάλυψη των ανώτατων υλικών και πολιτιστικών αναγκών του ανθρώπου, μέσα στις οποίες είναι και η προστασία του περιβάλλοντος, τίποτα ουσιαστικό δεν πρέπει να περιμένουμε. Η αλλαγή του συστήματος όμως δε γίνεται με λόγια, ούτε με διάλογο, αλλά μόνο με επανάσταση, είτε το θέλουμε είτε όχι.