ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
Η στήλη αναζητά τον Αλέκο Αλαβάνο για να του ευχηθεί χρόνια πολλά για τα γενέθλιά του, αφού τη Δευτέρα (22 Μαΐου) κλείνει τα 67 χρόνια του. Γενέθλια έχει την επόμενη μέρα και ο Αντώνης Σαμαράς, κατά ένα έτος μικρότερος του κυρ-Αλέκου του πάλαι ποτέ κόκκινου γιλέκου.
Τι έχουν της Κίνας τα βουνά και στέκουν μαραμένα;
Μήνα χαλάζι τα βαρεί, μήνα αιθαλομίχλη;
Μηδέ χαλάζι τα βαρεί, μηδέ αιθαλομίχλη.
Ο γυρολόγος έφτασε, θέλει να ξεπουλήσει.
Αν η μισή μας καρδιά βρίσκεται εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Κίνα πετάχτηκε.
Πλέον στο κουρμπέτι και η Μπέτυ (πρώην Περιστέρα), σιγά μην άφηνε την ευκαιρία να πάει στο Πεκίνο. Το ερώτημα στο προηγούμενο Κοντρόφυλλο ήταν ρητορικό και ίσως και λίγο παγίδα για δύσπιστους και αφελείς. Πού θα ξαναβρεί τέτοιες ευκαιρίες σε συνδυασμό με τέτοια μεγαλεία; Αφήστε που λάνσαρε και το… σέξι συνολάκι με το σκίσιμο στους έχοντες σκιστά μάτια. Και μάλιστα μέσα στο Μέγαρο του Λαού! Παραθέτουμε περιγραφή από αστικά μέσα εξημέρωσης, που σαφώς γνωρίζουν περισσότερα από την Κοκκινοσκουφίτσα σε ενδυματολογικά ζητήματα (εμείς το πολύ-πολύ να μιλήσουμε για καμιά πάπια Πεκίνου): «…αέρινη μάξι τουαλέτα με σκίσιμο στο χρώμα του πάγου, την οποία συνόδευσε με μαύρα πέδιλα και με μαλλιά σε χαλαρό κότσο. Οσκαρική εμφάνιση της Περιστέρας, της οποίας το φόρεμα είχε έντονα ντραπαρίσματα που δημιουργούσαν ουρά στο πίσω μέρος της τουαλέτας». Μια τουαλέτα ρε παιδιά…
Τρία μεγάλα σύννεφα στη ράχη του Πεκίνου
το 'να βαστάει μνημόνια, το άλλο τουαλέτες
το τρίτο το μακρύτερο, τον dealer παριστάνει.
Από κοντά βέβαια και ο εξ αγχιστείας ξάδερφος Γιώργος (Τσίπρας). Γιατί η «πρώτη και δεύτερη φορά αριστερά» ξεμπερδεύει με το παλιό. Τα είπαμε. Πώς το 'πε κείνο πως το Πεκίνο…;
Αλέξης ο πραματευτής και Γιώργος ο στρατιώτης
από ψηλά κατέβαιναν κι από τα κορφοβούνια
έχοντας πέντε τρέιλερ και δώδεκα μουλάρια
γεμάτα ελληνικά σκουτιά, να τα μοσχοπουλήσουν.
Πάντως δικαιώθηκε εκείνο το sharp east (σαρπ ιστ, ο αναγραμματισμός του Τσίπρα ντε) μετά το πεκινουά του Πεκίνου, τον πιστό κύνα στην Κίνα.
Πίσω, στη Santa Barbara γινόταν πανηγύρι
μα ο κόσμος ήτανε πολύς και ο τόπος ήταν λίγος
δώδεκα δίπλες η ουρά κι εξήντα πηγαδάκια
προσμένανε το λείψανο να το γλυκοφιλήσουν.
Πέφταν' φλουριά σαν τη βροχή και λίρες σαν το χιόνι
και τα κοράκια με χαρά έτριβαν τα φτερά τους.
Κι από κοντά χαιρότανε κι ο Πάνος ο καημένος
κείνο το ευφυές παιδί, το παλικάρι-σπίρτο.
Είναι πια διαπιστωμένο: Πότε από αριστερά, πότε από δεξιά, πότε από το κέντρο, από το κόρνερ, από τον πάγκο, απ' την κερκίδα ή από καταφανή θέση οφσάιντ, μέχρι το τέλος ο ανήσυχος Μήκυς θα βγάζει φιρμάνια και θα υπογράφει διακηρύξεις. Ομού μετά εγκρίτων πανεπιστημιακών, πολιτικών, παραπολιτικών και λοιπών ευπρεπώς και κοσμίως αγανακτισμένων (τι 2% λιπαρά ρε;) βεβαίως βεβαίως…
Σαρανταπέντε μάστορες κι εξήντα βουλευτάδες
μνημόνια θεμελιώνανε με «yes» κι «of course» και «sorry».
Ολημερίς τα χτίζανε, γκρεμίζονταν το βράδυ
μοιρολογούν οι μάστορες και κλαίν' οι βουλευτάδες
«αλίμονο στους κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας
ολημερίς να χτίζουμε, το βράδυ να γκρεμιούνται.
Ετσι που πάμε σύντροφοι, θα σηκωθεί η πλέμπα
Από τον ύπνο τον βαθύ και θα μας σιχτιρίσει».
Κι ένα πουλάκι έκατσε αντίκρυ στο ποτάμι
πικρές αλήθειες λάλησε και τους καθησυχάζει.
«Η πλέμπα δεν σηκώνεται και μη βαρυγκομάτε»…
Κοκκινοσκουφίτσα
