Η κατάργηση του Obamacare (του συστήματος «καθολικής ασφάλισης», που υποτίθεται ότι εξασφάλισε σε όλους τους Αμερικάνους η κυβέρνηση Ομπάμα) αποτέλεσε ένα από τα πρώτα καθήκοντα της νέας κυβέρνησης του Ντόναλντ Τραμπ. Οπως έχουμε αναφέρει αναλυτικά στο παρελθόν, η μεταρρύθμιση Ομπάμα στον τομέα της Ασφάλισης δεν ήταν ένα «επαναστατικό» μέτρο, αλλά περισσότερο ένα εμπόριο ελπίδας (βλ. https://www.eksegersi.gr/issue/564/Διεθνή/1403.Κοινωνική-κατάκτηση-ή-εμπόριο-ελπίδας), που χρειάστηκε προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της ραγδαίας αύξησης των ανασφάλιστων Αμερικάνων τη δεκαετία του 2000. Με το Obamacare έγινε προσπάθεια να αναγκαστούν περισσότεροι Αμερικάνοι να αγοράσουν ασφαλιστήρια συμβόλαια (δίνοντας έτσι μία τόνωση στις ασφαλιστικές εταιρίες), με την παράλληλη επέκταση των υφιστάμενων προγραμμάτων υποτυπώδους ασφάλισης των φτωχών Αμερικάνων (Medicaid), προκειμένου να αποφευχθούν φαινόμενα πλήρους λουμπενοποίησής τους και με στόχο να εμφανιστεί η κυβέρνηση Ομπάμα σαν προστάτιδα των «φτωχών και αδύναμων».
Την Παρασκευή 24 Μάρτη, η κυβέρνηση Τραμπ αναγκάστηκε να αποσύρει το πολυδιαφημισμένο νομοσχέδιο για την κατάργηση του Obamacare και την αντικατάστασή του με ένα νέο σύστημα. Ο Τραμπ δεν κατόρθωσε να πείσει ούτε τους ρεπουμπλικάνους βουλευτές για την αντιμεταρρύθμιση που προτείνει και μολονότι οι Ρεπουμπλικάνοι ελέγχουν και τα δύο σώματα του Κογκρέσου (Βουλή των Αντιπροσώπων και Γερουσία) δεν ήταν δυνατόν να ψηφιστεί το νομοσχέδιο!
Πώς όμως προέκυψε αυτή η εξέλιξη; Πιθανότατα γιατί το Obamacare δεν ήταν τόσο κακό -όσο ισχυρίζεται ο Τραμπ- για το κράτος και τους καπιταλιστές ώστε να το καταργήσουν. Οι κρατικές δαπάνες για το πρόγραμμα περίθαλψης των απόρων (Medicaid), που αντιπροσωπεύουν το 16% των συνολικών ιατροφαρμακευτικών δαπανών (ιδιωτικών και δημόσιων), μπορεί να αυξήθηκαν, όχι όμως σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Η ετήσια αύξηση ήταν της τάξης του 10% το 2014, ενώ τη δεκαετία του ’90 η ετήσια αύξηση κυμαινόταν από 10% μέχρι 25% (βλ. https://www.macpac.gov/wp-content/uploads/2016/06/Trends-in-Medicaid-Spending.pdf, σελ. 10, σχήμα 1-5). Η συμμετοχή των ασφαλισμένων εξαπλώθηκε (το 2015, στο 85% των ατομικών ιατροφαρμακευτικών ασφαλίσεων υπήρχε συμμετοχή του εργαζόμενου, ενώ το 2006 το ποσοστό αυτό ήταν 66%) και ταυτόχρονα οι ασφαλιστικές εταιρίες κονόμησαν χοντρά με την αύξηση των ασφαλίστρων (γύρω στο 25% θα αυξηθούν φέτος σε 38 Πολιτείες) και την αύξηση του αριθμού των πελατών τους.
Το πατατράκ που έπαθε ο Τραμπ (η πρώτη μεγάλη ήττα της διακυβέρνησής του ως σήμερα) θα το θυμάται για καιρό. Ο δισεκατομμυριούχος δημαγωγός θα πρέπει να πείσει τους υπόλοιπους στυλοβάτες του συστήματος ότι θα μπορέσει να διαχειριστεί τα συμφέροντα της αμερικάνικης κεφαλαιοκρατίας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, πέρα από δημαγωγίες και τσαρλατανισμούς. Αλλιώς, έχουν τον τρόπο να τον ξεφορτωθούν. Ο αντιπρόεδρος Πενς είναι έτοιμος…
