Κάτι συμβαίνει με τους γάλλους πολιτικούς που καταλαμβάνουν την ανώτατη θέση στη διοίκηση του ΔΝΤ (σύμφωνα με την κατανομή που κάνουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις). Λίγο πριν εκδηλώσουν επίσημα τις φιλοδοξίες τους για διεκδίκηση της προεδρίας της Γαλλίας, βρίσκονται κατηγορούμενοι σε κάποιο δικαστήριο και βλέπουν τις φιλοδοξίες τους να ψαλιδίζονται. Συνέβη με τον σοσιαλδημοκράτη Ντομινίκ Στρος-Καν, επαναλαμβάνεται τώρα με τη συντηρητική Κριστίν Λαγκάρντ, που από την περασμένη Δευτέρα δικάζεται για αμέλεια στη διαχείριση κρατικών κονδυλίων.
Η υπόθεση είναι παλιά και αφορά το χειρισμό του σκανδάλου Ταπί την περίοδο που η Λαγκάρντ ήταν υπουργός Οικονομικών του Σαρκοζί. Επί χρόνια η αγωγή του πρώην ιδιοκτήτη της Αντίντας, Μπερνάρ Ταπί, κατά της κρατικής τράπεζας Κρεντί Λιονέ, εκκρεμούσε σε διάφορες βαθμίδες της γαλλικής Δικαιοσύνης. Το 2007, το υπουργείο Οικονομικών (δηλαδή η Λαγκάρντ) συμφώνησε να παραπεμφθεί η υπόθεση σε ιδιωτική διαιτησία, η οποία επεδίκασε στον Ταπί αποζημίωση 400 εκατ. ευρώ, ποσό πολύ υψηλότερο από αυτό που αποφάσιζαν τα τακτικά δικαστήρια. Ο Ταπί ήταν στενός φίλος και υποστηρικτής του Σαρκοζί και η Λαγκάρντ, που τοποθετήθηκε υπουργός Οικονομικών, δεν έκανε τίποτα για να μπλοκάρει την υπόθεση. Η υπόθεση μπλοκαρίστηκε τελικά στο εφετείο (εισφέρθηκαν στοιχεία σύμφωνα με τα οποία ο ένας από τους τρεις δικαστές της ιδιωτικής διαιτησίας ήταν «πιασμένος»), όμως η γαλλική εισαγγελία παρέπεμψε τη Λαγκάρντ σε δίκη. Κατηγορείται ότι δεν απέτρεψε την παραπομπή της υπόθεσης σε ιδιωτική διαιτησία, όπως είχαν εισηγηθεί οι υπηρεσιακοί παράγοντες του υπουργείου, και ότι δεν προχώρησε στην κατάθεση έφεσης, μολονότι της το εισηγήθηκαν οι υπηρεσίες.
Είναι η πέμπτη φορά στην ιστορία της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας που υπουργός παραπέμπεται να δικαστεί στο ειδικό δικαστήριο (αποτελείται από τρεις τακτικούς δικαστές και δώδεκα βουλευτές). Δεν νομίζουμε ότι το ειδικό δικαστήριο θα καταδικάσει τη Λαγκάρντ, όμως η επιλογή να γίνει η δίκη τώρα δεν είναι τυχαία.
Εκοψε τη φόρα της Λαγκάρντ και της έβγαλε από το μυαλό κάθε ιδέα ότι θα μπορούσε να διεκδικήσει το χρίσμα της Δεξιάς για την προεδρία. Εχουμε την υποψία ότι το «στήσιμο» έγινε από το ίδιο το κόμμα της. Γιατί η κυβέρνηση Βαλς πριν από ένα χρόνο (το Σεπτέμβρη του 2015) είχε προτείνει να αποσυρθεί η κατηγορία, όμως το αίτημα απορρίφθηκε από την εισαγγελία. Για τον Σαρκοζί, τον Ζιπέ και τον Φιγιόν η Λαγκάρντ θα ήταν μια υπολογίσιμη αντίπαλος που μπορεί να έκοβε πρώτη το νήμα. Είχαν κάθε λόγο, λοιπόν, να θέλουν να τη δουν κατηγορούμενη σε ένα δικαστήριο και επομένως με ψαλιδισμένες τις προεδρικές φιλοδοξίες της.
Βέβαια, αν απαλλαγεί, η Λαγκάρντ θα μπορέσει να επανέλθει στην εσωτερική πολιτική σκηνή. Είναι μόλις 60 ετών. Νεότερη από τις άλλες «πριμαντόνες» της γαλλικής Δεξιάς. Οσο για την ουσία της υπόθεσης, είναι μια ακόμα απόδειξη του ότι αυτό που στην Ελλάδα ονομάζουμε διαπλοκή δεν αποτελεί ίδιον των πολιτικών συστημάτων στις εξαρτημένες χώρες. Το συναντάμε στον ίδιο βαθμό και στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Αλλωστε, όπως έχει επισημάνει ο Λένιν, την περίοδο του μονοπωλιακού καπιταλισμού τα μονοπώλια κάνουν απευθείας κουμάντο στην πολιτική εξουσία, διορίζοντας ανθρώπους τους σε καίρια πόστα.
