Η γνώμη μας για τη συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, για τον Τσίπρα και για τον Φίλη, είναι γνωστή. Αυτή η γνώμη, όμως, δε θα μας κάνει να κλείσουμε τα μάτια και τ’ αυτιά μπροστά στην ωμή και προκλητική πολιτική παρέμβαση του δεσποταριάτου, όπως εκδηλώθηκε με τη συνέντευξη του επικεφαλής του σε τηλεοπτική εκπομπή. Ο Ιερώνυμος βγήκε στην εκπομπή του Παπαχελά πρώτο για να φράξει το δρόμο σε κάθε συζήτηση για χωρισμό της Εκκλησίας από το κράτος («θα σας κοστίσει πιο πολύ, για-τί μας χρωστάτε» είναι η ιταμή πρόκληση) και δεύτερο για να υποδείξει στον Τσίπρα ότι πρέπει ν’ αλλάξει τον Φίλη από υπουργό Παιδείας.
Βρίσκει και τα κάνει, βέβαια, ο επικεφαλής των ρασοφόρων καπιταλιστών. Εχει απέναντί του μια περιδεή κυβέρνηση, που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να παραμείνει στην εξουσία και υποκύπτει –χωρίς καν μια μικροσύγκρουση- απέναντι στις πιο ιταμές αξιώσεις της, παίρνοντας πίσω ακόμα και ήσσονες προσπάθειες αστικού εκσυγχρονισμού, όπως είναι η κατάργηση του χριστιανορθόδοξου προσηλυτισμού στο σχολείο, που γίνεται με προκάλυμμα το μάθημα των Θρησκευτικών.
Οι δεσποτάδες, επισείοντας τη ρομφαία του πολιτικού επηρεασμού των πιστών και της διάσπασης της κυβερνητικής πλειοψηφίας (μέσω Καμμένου), επιβάλλουν τις αξιώσεις τους στην κυβέρνηση, η οποία έχει ήδη χάσει κάθε λαϊκό έρεισμα, λόγω της σκληρής μνημονιακής πολιτικής της. Η αθλιότητα των Τσιπροκαμμένων φαίνεται καθαρά στα περιστατικά που –χρωματισμένα προφανώς με τη δική του «ματιά»- περιέγραψε ο Ιερώνυμος. Για τα Θρησκευτικά: «Ο πρωθυπουργός μου είπε δεν θα κάνουμε τίποτα. Δυστυχώς ο κ. Φίλης είναι ένας προβληματικός άνθρωπος. Είναι ασυνεπής στις σχέσεις του και στα λόγια του. Αλλα λέει το βράδυ, άλλα λέει το πρωί. Από τέτοιους ανθρώπους δεν περιμένεις (…) Ξέροντας το χαρακτήρα του υπουργού, στη συνάντησή μας στο μέγαρο Μαξίμου ρώτησα τον κ. Φίλη μπροστά στον πρωθυπουργό, αν συμφωνεί με όσα είχαμε πει. Μου είπε ότι εφόσον ήταν παρών ο πρωθυπουργός, ο υπουργός κάνει ό,τι λέει εκείνος. Στην πορεία τα άλλαξε όλα».
Ο Φίλης, που ενδιαφέρεται μόνο για την υπουργική καρέκλα (ακόμα κι αν αυτή δε θα είναι η καρέκλα του υπουργού Παιδείας), όχι μόνο δε «σήκωσε το γάντι», όχι μόνο δε ζήτησε κάλυψη από τον πρωθυπουργό (για απειλή παραίτησης δεν το συζητάμε), αλλά έκανε μια κλαψιάρικη δήλωση, πριν μεταδοθεί η συνέντευξη του Ιερώνυμου, παραπονούμενος ότι ο Ιερώνυμος «δεν αποφεύγει τον πειρασμό» να συνεχίσει «πείσματα και πράγματα που μας έχουν πληγώσει», μολονότι άλλα είπε –παρουσία του Τσίπρα- στις 28 Οκτώβρη στον Αη Στράτη. Υποσχέθηκε, δε, ότι δεν σκοπεύει ν’ ακολουθήσει, γιατί υποστηρίζει όσα δήλωσε ο Ιερώνυμος στον Αη Στράτη. Σε χρόνο ρεκόρ το δεσποταριάτο ανέβασε τους τόνους, με δήλωση του διευθυντή του γραφείου Τύπου της Αρχιεπισκοπής Χάρη Κονιδάρη, που κατηγόρησε τον Φίλη ότι «υποπίπτει για μία ακόμη φορά σε έναν ακόμη πειρασμό και πάλι για επικοινωνιακούς λόγους» (οι δεσποτάδες θέλουν για πάρτη τους το μονοπώλιο του λόγου!), του απέδωσε «αντικληρικαλιστικό πείσμα» και υπογράμμισε με νόημα ότι «δυστυχώς γι’ αυτόν, έναν υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, οι υβριστικές και απρεπείς για την Εκκλησία και την προσφορά της στο έθνος μας και στον λαό μας, δηλώσεις του είναι ακόμη νωπές»!
Δεν ξέρουμε αν ο Τσίπρας θα κρατήσει τον Φίλη στο υπουργείο Παιδείας ή θα τον στείλει αλλού (για να τον βγάλει από την κυβέρνηση το κόβουμε κομματάκι δύσκολο, μετά τη θριαμβευτική σταυροδότησή του στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ), ό,τι και να κάνει όμως, είναι αποδεδειγμένο πλέον ότι έχει υποταχτεί πλήρως στις πιο ιταμές αξιώσεις των ρασοφόρων καπιταλιστών.
ΥΓ. Ο Τσίπρας, σε μια προσπάθεια να δείξει ότι τα νέφη στις σχέσεις κυβέρνησης-ιερατείου διαλύθηκαν, κανόνισε να παραστεί μαζί με τον Ιερώνυμο στις εκδηλώσεις για την 28η Οκτώβρη στον Αη Στράτη. Ο συμβολισμός ήταν ευθύς και ενταγμένος απόλυτα στο γνωστό εθνικιστικό δόγμα: «Κράτος και Εκκλησία σε ενότητα απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις». Ο Ιερώνυμος, ακολουθώντας τη μακραίωνη παράδοση του ιερατείου (όταν τους απλώνεις ένα δάχτυλο, σου κόβουν ολόκληρο το χέρι), έστριψε απότομα, προσπέρασε και με την επιθετική τηλεοπτική συνέντευξη θέλησε να μετατρέψει αυτό που εμφανιζόταν ως συμβιβασμός, σε θρίαμβο του ιερατείου επί των συριζαίων.
