Η εκδήλωση του Παπαδημούλη, τάχαμου για να κάνει απολογισμό των δύο ετών θητείας του στο Ευρωκοινοβούλιο, έγινε μόνο και μόνο για να λειτουργήσει σαν πρελούδιο της ένταξης στον ΣΥΡΙΖΑ του Κουβέλη, ίσως και της Ξενογιαννακοπούλου και κάποιων ακόμα μπάζων από την κατεδάφιση της άλλοτε ισχυρής πασοκικής σοσιαλδημοκρατίας. Ολόκληρη η ομιλία του Τσίπρα ήταν δομημένη μ' αυτό το σκοπό.
Ξεκίνησε από το ευρωπαϊκό επίπεδο: «Ο ΣΥΡΙΖΑ και η Ευρωκοινοβουλευτική του Ομάδα με επικεφαλής τον Δημήτρη, είναι η μαγιά, για έναν αναγκαίο διάλογο ανάμεσα στις δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς, της Πράσινης Αριστεράς και της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας. Πρέπει οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις, να συνεννοηθούμε γιατί πρέπει να δουλέψουμε από κοινού για μια μεγάλη και αναγκαία πολιτική στροφή για την Ευρώπη (…) Στην κατεύθυνση αυτή, στην τελευταία Συνάντηση των προοδευτικών ηγετών που οργάνωσε ο Πρόεδρος Ολάντ στο Παρίσι, πρότεινα και δεσμευτήκαμε να οργανώσουμε ένα forum των ευρωπαϊκών προοδευτικών και αριστερών δυνάμεων. Γιατί, ξέρετε, το σημερινό στρατηγικό αδιέξοδο της Ευρώπης είναι, σε μεγάλο βαθμό, αντανάκλαση και του στρατηγικού αδιεξόδου της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας και της Αριστεράς. Και από αυτό το αδιέξοδο θα πρέπει εμείς να βγούμε πρώτοι, για να μπορέσουμε να βγάλουμε και την Ευρώπη. Και σε αυτή την κατεύθυνση βλέπω ενδιαφέροντα σήματα, όπως την πολιτική στροφή του γερμανικού SPD και τη συγκυβέρνηση στο Βερολίνο με την Αριστερά και τους Πράσινους».
Και κατέληξε στα «καθ' ημάς»: «Αυτόν τον ενδιαφέροντα και αναγκαίο διάλογο για το μέλλον της Ευρώπης που προφανώς αφορά και το μέλλον της Ελλάδας, δε μπορούμε παρά να τον διεξάγουμε και στη πατρίδα μας. Το Συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ σε λίγες μέρες είναι ένα βήμα, μια ευκαιρία για να ξεκινήσει αυτός ο διάλογος. Ξέρω βέβαια ότι σε αυτόν το διάλογο δε δύνανται να συμμετάσχουν οργανωμένες δυνάμεις της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας, αφού έχουν κάνει δυστυχώς αυτοκαταστροφικές πολιτικές επιλογές στοίχισης πίσω από την ακραία νεοφιλελεύθερη δεξιά του κου Μητσοτάκη. Γνωρίζω όμως ότι εκτός από τα κόμματα υπάρχουν και δυνάμεις, κινήσεις, προσωπικότητες του ευρύτερου προοδευτικού, ανανεωτικού και σοσιαλιστικού χώρου που είτε σε προσωπικό είτε σε συλλογικό επίπεδο θέλουν να λάβουν μέρος, θέλουν να καταθέσουν την άποψή τους, θέλουν να προσφέρουν στη μεγάλη προσπάθεια για την αλλαγή στην Ευρώπη, στη μεγάλη προσπάθεια για την ανάκαμψη και την ανασυγκρότηση της πατρίδας μας».
Και κατέληξε σε ανοιχτό κάλεσμα: «Σε όλους αυτούς θα ήθελα με τη σημερινή ευκαιρία να απευθύνω ανοιχτή πρόσκληση διαλόγου και συμπόρευσης. Γιατί η προσπάθειά μας να ξαναστήσουμε την Ελλάδα στα πόδια της αλλά με την κοινωνία όρθια και προστατευμένη, είναι μια προσπάθεια που μας αφορά όλους. Ολες τις προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις. Ολους τους προοδευτικούς πολίτες. Από αυτόν τον αγώνα δε μπορεί να περισσεύει καμιά και κανείς».
Η προσπάθεια να μαζευτούν όλ' αυτά τα μπάζα, που δεν εκφράζουν τίποτα εκτός από τον εαυτό τους, δείχνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ περνάει ζόρια. Δε χρειάζεται να δώσει κάποιος εμπιστοσύνη στα «τσιμπημένα» (υπέρ της ΝΔ) γκάλοπ για να το καταλάβει αυτό. Αρκεί το γεγονός ότι όχι μόνο δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα στον χειμαζόμενο ελληνικό λαό, αλλά αντίθετα παίρνουν το ένα αντιλαϊκό μέτρο μετά το άλλο, τα οποία προστίθενται στα μέτρα των δύο πρώτων Μνημονίων, που παρέμειναν άθικτα. Η προπαγάνδα ότι «αυτά τέθηκαν στην κρίση του λαού και εγκρίθηκαν το Σεπτέμβρη του 2015» είναι καλή για τους φραστικούς διαξιφισμούς στα τηλεοπτικά πάνελ και στη Βουλή, όχι όμως για τις λαϊκές μάζες. Εκεί λειτουργούν άλλα κριτήρια κι αυτό το ξέρουν καλά και οι επιτελείς του ΣΥΡΙΖΑ.
Γι' αυτό και αναζητούν στηρίγματα στα δεξιά τους (αν και οι έννοιες δεξιά κι αριστερά στο φάσμα της αστικής πολιτικής έχουν σχετικοποιηθεί πλήρως). Οι Τσιπραίοι ξέρουν πολύ καλά ότι ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ συνδέθηκαν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Το ΠΑΣΟΚ άδειασε κι ό,τι έχανε πήγαινε κατά κύριο λόγο προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΔΗΜΑΡ. Στη συνέχεια άρχισε ν' αδειάζει και η ΔΗΜΑΡ και το ποσοστό της να διοχετεύεται προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Πλέον, το μεγαλύτερο κομμάτι της παλιάς ΔΗΜΑΡ (συμπεριλαμβανόμενης της ομάδας Λυκούδη) ξαναμαζεύεται σε μέτωπο με το ΠΑΣΟΚ. Κι αυτό το μέτωπο μπορεί να δημιουργήσει αντίστροφη ροή στα συγκοινωνούντα δοχεία. Δεν έχει σημασία αν αυτή θα είναι μεγάλη ή μικρή. Για ένα κόμμα που βρίσκεται στην πτώση του, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, μετράει και η παραμικρή απώλεια. Ασε που οι επιτελείς φοβούνται ότι όπως ο ΣΥΡΙΖΑ φούσκωσε σε μικρό χρονικό διάστημα, έτσι μπορεί να ξεφουσκώσει. Γι' αυτό και οι Τσιπραίοι κάνουν γρήγορα τα βήματα συγχώνευσης με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία (εκμεταλλευόμενοι το ότι είναι κυβέρνηση) και τρέχουν να μαζέψουν τα μπάζα τύπου Κουβέλη και Μαριλίζας, σε μια προσπάθεια να δείξουν ότι οι ορίτζιναλ σοσιαλδημοκράτες πάνε με τον Αλέξη και όχι με τη Φώφη.
