είσαι ο μπάτλερ τους, Αλέξη
«Ω ευγενικοί μου άνθρωποι / η ζωή είναι σύντομη… / Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε / πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων (William Shakespeare).
Ο πατέρας μπορεί να μην μαθαίνει πια τα νέα παρά τις αρχικές φιλότιμες προσπάθειες επικοινωνίας του επίδοξου medium –αν και extra large- γιου (δεν είναι δα κι ο Σαμαράς να έχει ανοιχτό δίαυλο), η μητέρα όμως εξακολουθεί να τα μαθαίνει σε απευθείας μετάδοση μιας και παραμένει στον μάταιο τούτο κόσμο. Για 93 συναπτά (μόνο έτσι γίνεται) έτη, που συμπληρώνονται την Πέμπτη. Και ακολουθώντας στην κούρσα των ρεκόρ τον Παττακό και τον επίτιμο (ένας είναι ο επίτιμος).
Επειδή είναι καλό να επισημαίνονται κάποιες φαινομενικά απλοϊκές ιστορικές λεπτομέρειες που βοηθούν στην κατανόηση ορισμένων πραγμάτων: Ηταν τέτοιες μέρες (27 Σεπτεμβρίου) του 1956 όταν αποκαλύφτηκε ότι η περσινή (1955) κρουαζιέρα των 110 εστεμμένων ζημίωσε το ελληνικό δημόσιο κατά 140.000 δολάρια. Ως ανταμοιβή για την κάλυψη που παρείχε ο εφοπλιστής Σταύρος Νιάρχος, του παραχωρήθηκε σύμβαση για εκμετάλλευση των ναυπηγείων Σκαραμαγκά με ευνοϊκούς όρους…
«Μα στη θέση του άντρα που τον εκτόπισε η μηχανή, το εργοστάσιο απασχολεί ίσως τρία παιδιά και μια γυναίκα. Και δεν θα έπρεπε ο μισθός του άντρα να φτάνει για τα τρία παιδιά και τη μια γυναίκα; Δεν θα έπρεπε το κατώτατο όριο του μισθού της εργασίας να φτάνει για να συντηρείται και να αυξάνει το γένος των εργατών; Τι αποδείχνουν λοιπόν αυτά τα αγαπητά στους εργοδότες λόγια; Τίποτε άλλο παρά πως τώρα καταναλώνονται τέσσερις φορές περισσότερες εργατικές ζωές για να κερδίζει μια εργατική οικογένεια όσα χρειάζεται για να ζήσει» (Karl Marx – «Μισθωτή εργασία και κεφάλαιο»).
Τι τρυφερό ενσταντανέ ήταν αυτό του Τυρίφωνα Αλεξιάδη με τον λίγο αργότερα βαθύτατα συγκινημένο Κοκό; Τον Ντεγκρέτσια ντε. Ξεπέρασε και τα τρεχούμενα σάλια του αρχηγού όταν βλέπει τον Τζερόνιμο (όχι τον γκρούβι, τον άλλο, τον σοβαρό μαυροντυμένο), οδεύοντας για τα δείπνα τους. Τι αριστερά είναι αυτή!
Υπενθυμίζουμε (ή πένθη μυζούμε) ότι «κλαμπ» (club) είναι το κλουβί, βαρβαριστί.
Μαθήματα αντιφασισμού, αντιρατσισμού και γνήσιας παλικαριάς από τον προπονητή και τους αθλητές τζούντο του Ηρακλή Θεσσαλονίκης. Πολιτικός λόγος, μνήμες, ιστορία και ευθεία επίθεση στα ανθρωποειδή και στους μισοκρυμμένους, ζαλισμένους ακόλουθούς τους. Αξίζει να τα αναζητήσει κανείς, έτσι όπως υπάρχουν συγκεντρωμένα στο blog τους.
«Οι ανάγκες κατασκευάζονται από τα ΜΜΕ για να δημιουργήσουν μια ζήτηση για ολότελα άχρηστα εμπορεύματα, που το καθένα έχει σχεδιαστεί προσεκτικά για να φθαρεί μετά από μια προκαθορισμένη χρονική περίοδο. Η λεηλασία του ανθρώπινου πνεύματος από την αγορά, μπορεί να παραλληλιστεί με τη λεηλασία του πλανήτη από το κεφάλαιο. Η ιδιοκτητική κοινωνία, η κυριαρχία, η ιεραρχία και το κράτος, σ’ όλες τους τις μορφές είναι εντελώς ασυμβίβαστες με την επιβίωση της βιόσφαιρας. Η οικολογική δράση ή είναι επαναστατική δράση ή δεν είναι απολύτως τίποτα (Murray Bookchin – «Η οικολογία και η επαναστατική σκέψη»).
Θα μάθουν άραγε κάποτε οι… χοιριστές της γραφίδας ότι το «και» ως συμπλεκτικός σύνδεσμος μέσα σε προτάσεις γραπτού λόγου δεν… απεικονίζεται ως «&»; Ή μήπως… κουράζονται να πατήσουν τρία πλήκτρα αντί για ένα;
«Και η αλήθεια είναι αυτή: σχολειό πια δεν υπάρχει. Κινείται μονάχα ακόμη ένας ανήθικος κι αρρωστημένος οργανισμός γεμάτος από δηλητήριο και παραφροσύνη, που πολύ σύντομα θα επιδράσει θανατηφόρα σ’ όλη την κατοπινή ζωή του τόπου μας. Μια σάπια και ξεχαρβαλωμένη μηχανή όπου από ανάγκη ρίχνουμε μέσα μια καθαρή κι αγνή ζωική παραγωγή –τα ευκολόπλαστα παιδιά μας- για να μας τα μεταβάλλει ύστερα από λίγα χρόνια σε μούμιες κατάξερες και φασκιωμένες ή σε κινούμενα μιάσματα ανασυρμένα σαν από τάφους…» (Μίλτος Κουντουράς – «Κλείστε τα σχολεία»).
Μαύρες σκέψεις στο κάδρο μιας μαύρης πραγματικότητας που μαυρίζει τις ψυχές. Τουλάχιστον –σύμφωνα με τη συγκριτική και επαγωγική λογική- δεν είμαστε κτήνη, αφού ακόμη και το μεγαλύτερο από αυτά θα είχε αντιδράσει…
Κοκκινοσκουφίτσα
