«Η Mellon Technologies ιδρύθηκε το 1994 στην Αθήνα και είναι μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές εταιρείες πληροφορικής με ηγετικό ρόλο στον χώρο των ηλεκτρονικών συναλλαγών και του business process management που αφορούν σε οργανισμούς και επιχειρήσεις με μεγάλο όγκο συναλλαγών, όπως τράπεζες, τηλεπικοινωνιακοί πάροχοι, δημόσιοι οργανισμοί και ΔΕΚΟ, αλυσίδες λιανικής κ.α. Σήμερα η Mellon Technologies απασχολεί περισσότερα από 850 άτομα εξειδικευμένο προσωπικό σε τομείς διοίκησης, πωλήσεων, ανάπτυξης λογισμικού, τεχνικής υποστήριξης και έρευνας και ανάπτυξης. Ολοι μαζί εργαζόμαστε για να υποστηρίξουμε τις επιχειρηματικές στρατηγικές των πελατών μας, και να τους προσφέρουμε τις πιο αποτελεσματικές και συμφέρουσες λύσεις και υπηρεσίες (…) Η Mellon Technologies έχει πιστοποιηθεί με το διεθνές πρότυπο EN ISO 9001:2008, και εφαρμόζει τις οδηγίες της ΕΕ για τα απόβλητα ηλεκτρικού και ηλεκτρονικού εξοπλισμού (WEEE), με αριθμό Μητρώου Παραγωγών 00425».
Ετσι αυτοπαρουσιάζεται η εταιρία Mellon Technologies στην ιστοσελίδα της. Η ιστοσελίδα έχει ολόκληρο τμήμα που τιτλοφορείται «Ευκαιρίες Απασχόλησης». Εκεί μπορεί κανείς να υποβάλει το βιογραφικό του, αναζητώντας θέση εργασίας όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στην Πολωνία, τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, τη Σερβία και την Αλβανία. Εχει και τμήμα η ιστοσελίδα που τιτλοφορείται «Κοινωνική Ευθύνη». Απ' αυτό μπορεί να πληροφορηθεί κανείς πόσο ευαίσθητη είναι η επιχείρηση σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος, πόση σημασία δίνει «στη στήριξη και τη συμβολή στην ευημερία των χωρών και κοινοτήτων στις οποίες δραστηριοποιείται», πόσο στηρίζει «ατομικές και συλλογικές δράσεις που αφορούν στην τέχνη και τον αθλητισμό», έχοντας «ως οδηγό τις αέναες αξίες του αθλητισμού όπως συμμετοχή, ομόνοια, ισότητα, συνεργασία, άμιλλα και πιστεύοντας στη ρήση του Henry Ward Beecher ότι “ο αληθινός πολιτισμός είναι αυτός που μας βοηθά να εργαζόμαστε για την κοινωνική βελτίωση όλων“», με πόση ευχαρίστηση «προσφέρει το call center της για την υποστήριξη πρωτοβουλιών μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα», αλλά και με πόσο καμάρι παρουσιάζει το γεγονός ότι, «ως επιβράβευση της πρωτοποριακής εργασιακής πολιτικής που ακολουθήσαμε, ο Ομιλος έχει για δύο συνεχείς χρονιές (2007 & 2008) διακριθεί στη λίστα Best Work Places, κατατασσόμενος ανάμεσα στις 20 εταιρείες με το καλύτερο εργασιακό περιβάλλον».
Φεύγοντας από την ιστοσελίδα της virtual reality, ας προσγειωθούμε στη ζωντανή πραγματικότητα, διαβάζοντας ανακοίνωση που κυκλοφόρησαν πρόσφατα εργαζόμενοι της εν λόγω εταιρίας:
«Ακόμα ένας γύρος απολύσεων στη Mellon Technologies
Σήμερα, 31/5/2016, ακόμα 14 απολύσεις γίνονται χωρίς καμία προειδοποίηση. Οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες είδαν τις αποζημιώσεις στους λογαριασμούς τους, χωρίς να ξέρουν τίποτα. Αργότερα, και έχοντας βρεθεί προ τετελεσμένου, κλήθηκαν να υπογράψουν τις απολύσεις τους. Για να τους χρυσώσει το χάπι, η εργοδοσία τους κάλεσε να δώσουν, αν θέλουν, συνεντεύξεις για την πιθανή επαναπρόσληψή τους σε άλλη θυγατρική, τη Mellon Collection. Πρόκειται για πραγματικό εμπαιγμό. Ακόμα και αν υποθέσουμε ότι θα γίνονταν κάποιες τέτοιες επαναπροσλήψεις, δεν θα αφορούν φυσικά όλους τους απολυμένους. Και, βέβαια, θα γίνουν με πολύ χειρότερους εργασιακούς όρους. Οι – υποτιθέμενες – νέες συμβάσεις θα είναι ορισμένου χρόνου (και λίγων μηνών), ενώ μέχρι τώρα οι συνάδελφοι δούλευαν με συμβάσεις αορίστου. Σύμβαση ορισμένου χρόνου σημαίνει ότι επόμενη απόλυση θα γίνει χωρίς αποζημίωση και χωρίς οι συνάδελφοι να μπορούν να διεκδικήσουν τίποτα.
Τα κόλπα αυτά η εργοδοσία της Mellon τα χρησιμοποιεί εδώ και καιρό, και σιγά σιγά τα κάνει σύστημα. Το περασμένο φθινόπωρο, δεκάδες ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι στην Εθνική Τράπεζα μέσω της Mellon πετάχτηκαν στο δρόμο, αφού οι συμβάσεις τους έληξαν. Δεν ήταν ότι δεν υπήρχε δουλειά: η εργοδοσία προσέλαβε καινούριους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, για να μην μπορούν να διεκδικήσουν τίποτα όταν στο μέλλον κριθεί ότι περισσεύουν ή ότι χρειάζονται ακόμα φθηνότεροι εργαζόμενοι στη θέση τους.
Η Mellon εκμεταλλεύεται όλα τα σκανδαλώδη προνόμια που δίνουν στην εργοδοσία οι ελαστικές σχέσεις εργασίας. Νοικιάζει εργαζόμενους στις τράπεζες με συμβάσεις μίας χρήσης, επιβάλει ατομικές συμβάσεις, μεταφέρει διαρκώς το προσωπικό από τη μια θυγατρική στην άλλη αλλάζοντας επωνυμίες κατά βούληση. Ολα αυτά για να εξατομικεύσει τους εργαζόμενους, να μας στερήσει κάθε νόμιμο δικαίωμα (αποζημίωση, διεκδίκηση επαναπρόσληψης, συλλογικές συμβάσεις) και να διαλύσει κάθε προσπάθειά μας να οργανωθούμε συλλογικά για να προστατέψουμε τους εαυτούς μας. Ταυτόχρονα, καταπιέζει τα συνδικαλιστικά μας δικαιώματα και την καθημερινότητά μας για να μας κρατήσει υποτελείς.
Η δύναμη όμως βρίσκεται στην ένωση, στη συλλογικότητα. Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες, ανεξαρτήτως τυπικής σχέσης εργασίας, ανεξαρτήτως σε ποια θυγατρική μας κατατάσσει η εργοδοσία για τα δικά της συμφέροντα, πρέπει να οργανωθούμε συλλογικά και μαζικά. Και θα το κάνουμε. Να απαιτήσουμε να ανακληθούν όλες οι απολύσεις και να επιστρέψουν οι συνάδελφοι και συναδέλφισσες στις δουλειές τους. Να απαιτήσουμε συλλογικές συμβάσεις, δικαιώματα, αξιοπρεπείς μισθούς. Δεν θα σωπάσουμε. Οι απολύσεις των συναδέλφων μας δεν είναι δικό τους πρόβλημα και μόνο, είναι υπόθεση όλων μας. Είναι υπόθεση της αλληλεγγύης, της συναδελφικότητας, της αλληλοβοήθειας όλων των εργαζομένων.
Επιτροπή Εργαζομένων Mellon Technologies».
Εργασιακός μεσαίωνας. Αυτό είναι που περιγράφουν οι εργαζόμενοι. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η «Αγωνιστική Ταξική Ενότητα ΕΚΑ», από τον περασμένο Οκτώβρη έχουν γίνει τέσσερα κύματα απολύσεων στην εταιρία: πάνω από 40 εργαζόμενοι που είχαν παραχωρηθεί στο τηλεφωνικό κέντρο της Εθνικής Τράπεζας είδαν τις συμβάσεις τους να μην ανανεώνονται, άλλοι 13 εργαζόμενοι απολύθηκαν παραμονή Χριστουγέννων, τον Απρίλη απολύθηκαν 17 εργαζόμενοι σε καταστήματα επαρχίας της Eurobank, και το τελευταίο κύμα ήταν οι απολύσεις 14 εργαζόμενων στις 31 Μάη.
Η εταιρία δεν έκλεισε πετώντας στο δρόμο τους εργάτες της. Ζει και βασιλεύει και έχει πελάτες της κυρίως τράπεζες. Οι απολύσεις που κάνει δεν είναι παράνομες. Είναι ακριβώς στο όριο που της επιτρέπει ο νόμος περί ομαδικών απολύσεων. Οι απολυμένοι είχαν ήδη δει τους μισθούς τους να μειώνονται. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν «παλιοί» (δούλευαν κάμποσα χρόνια ο καθένας στη συγκεκριμένη εταιρία), οπότε κρίθηκε ότι πρέπει ο Μινώταυρος να ταϊστεί με φρέσκια σάρκα: με χαμηλότερες αποδοχές, με λιγότερες απαιτήσεις, με μειωμένη διάθεση αντίστασης, αφού ο καινούργιος (ειδικά αν προέρχεται από μια μακρά περίοδο ανεργίας) για πολύ καιρό σκύβει το κεφάλι και μετά βίας ανταλλάσσει μερικές τυπικές κουβέντες με το συνάδελφο.
Η συγκεκριμένη εταιρία είναι μεγάλη. Εχει συμβάσεις με όλες σχεδόν τις τράπεζες και με τις μεγάλες εταιρίες τηλεπικοινωνιών και τζίρο πολλών εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο. Η ίδια καμαρώνει ότι δεν αντιμετωπίζει προβλήματα αλλά είναι διαρκώς αναπτυσσόμενη. Κι όμως, πρωτοστατεί σε αντεργατικές πρακτικές, την ίδια στιγμή που βραβεύεται από καπιταλιστικά ιδρύματα για την… πρωτοποριακή εργασιακή πολιτική της. Εχουμε, λοιπόν, ένα λαμπρό παράδειγμα για τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» που -σύμφωνα με το τρίτο Μνημόνιο- συζητά μια επιτροπή στο Λουξεμβούργο, για να περάσει από Σεπτέμβρη η σχετική συζήτηση στις συζητήσεις του «Χίλτον» ανάμεσα στα κυβερνητικά στελέχη και την τρόικα.
Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι οι εργασιακές σχέσεις θα μείνουν ως έχουν (που δε θα μείνουν, θα χειροτερέψουν), οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις -όχι μόνο αυτές που επλήγησαν από την κρίση, αλλά και οι ανθούσες- έχουν το θεσμικό εκείνο πλαίσιο που τους επιτρέπει να εφαρμόζουν μεσαιωνικές εργασιακές και μισθολογικές συνθήκες για τους εργαζόμενους. Αυτό δεν πρόκειται ν' αλλάξει προς το καλύτερο, αλλά προς το χειρότερο. Και θα συμβεί αυτό, με τις ευλογίες της συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, γιατί θεωρείται απαραίτητο στοιχείο για την ανάπτυξη. Η βελτίωση της «ανταγωνιστικότητας» είναι το βασικό μέλημα των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Ε, αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με βάθεμα της κινεζοποίησης, διότι η «ανταγωνιστικότητα» του ελληνικού καπιταλισμού συγκρίνεται μ' αυτή των υπόλοιπων βαλκανικών χωρών.
