Ο κύριος της φωτογραφίας πριν από ενάμιση χρόνο ψηφοθηρούσε στον Πειραιά συμμετέχοντας σε κάθε διαδήλωση ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Ως υπουργός Ναυτιλίας πρωτοδιάβηκε το κατώφλι του υπουργείου με τη «δέσμευση» ότι η διαδικασία ιδιωτικοποίησης σταματά. Με χαρακτηριστική ξετσιπωσιά κορόιδευε τους εργαζόμενους μέχρι και πρόσφατα, εμφανιζόμενος ως δήθεν αντιστεκόμενος στην ιδιωτικοποίηση του ΟΛΠ. Αφού έβαλε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή του κάτω από το ξεπούλημα στην Cosco, το οποίο μάλιστα υπογράφηκε στο μέγαρο Μαξίμου, τώρα αναπέμπει δημόσιες εκκλήσεις προς τους εργαζόμενους στα λιμάνια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης να σταματήσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις τους, εμπιστευόμενοι την κυβέρνηση και τον ίδιο!
Τα συνδικάτα στα λιμάνια (ΟΜΥΛΕ, Ενωση Λιμενεργατών και Σύνδεσμος Εποπτών-Αρχιεργατών) δεν είναι τίποτα ταξικά-επαναστατικά συνδικάτα. Το έχουν πάρει απόφαση ότι θα γίνουν οι ιδιωτικοποιήσεις και απεργούν ζητώντας «κατοχυρωμένες θεσπισμένες εργασιακές θέσεις και εργασιακή σταθερότητα, που σε κάθε περίπτωση προκύπτει από το εργασιακό μας ιστορικό στον ΟΛΠ και ΟΛΘ». Καταγγέλλουν, δε, ότι στις συναντήσεις τους με Δρίτσα και Κατρούγκαλο, οι υπουργοί αναγνωρίζουν μεν ότι θα υπάρξει πρόβλημα με την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους στο νέο ιδιοκτησιακό καθεστώς που θα προκύψει μετά την ιδιωτικοποίηση, όμως δεν προχωρούν σε συγκεκριμένες νομοθετικές ρυθμίσεις. Αντίθετα, όταν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία τους προτείνει λύσεις νομοθετικής παρέμβασης, πετούν τη μπάλα στην κερκίδα, επιφυλασσόμενοι να τη… μελετήσουν.
Δρίτσας, Τσακαλώτος και Κατρούγκαλος (υποδείγματα ειλικρίνειας και συνέπειας όλοι τους!) έκαναν κοινή δήλωση για να πουν ότι «στη διαδικασία υλοποίησης των δεσμευτικών, με βάση τη συμφωνία με τους δανειστές, ιδιωτικοποιήσεων, βασικό μέλημα παραμένει η προστασία των εργασιακών σχέσεων»! Γι' αυτό και «όχι μόνο υπερασπίζονται προς κάθε κατεύθυνση την ανάγκη διατήρησης ασφαλών και σταθερών σχέσεων εργασίας στα λιμάνια, αλλά επί μήνες τώρα, σχεδόν καθημερινά, έχουν αναλάβει σειρά πρωτοβουλιών και έχουν προβεί σε σειρά παρεμβάσεων για τη θεσμική και πραγματική κατοχύρωσή τους». Τι έχουν κάνει; Τίποτα απολύτως. Οι ίδιοι το παραδέχονται έμμεσα, γράφοντας ότι «ήδη βρισκόμαστε σε φάση ολοκλήρωσης αυτών των πρωτοβουλιών και παρεμβάσεων».
Καλούν, λοιπόν, τους εργαζόμενους «να αξιολογήσουν θετικά την έμπρακτη ανταπόκριση της κυβέρνησης και να συνεισφέρουν δημιουργικά δίνοντας στήριξη στην προσπάθεια για ρεαλιστική και βιώσιμη λύση». Λες και δεν είναι το κόμμα τους στην κυβέρνηση (και οι ίδιοι υπουργοί), αλλά άλλο κόμμα, καλούν «όλους τους φορείς, δημόσιους και ιδιωτικούς, που εμπλέκονται άμεσα ή έμμεσα και με οποιοδήποτε τρόπο στην παραγωγική λειτουργία των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης να βοηθήσουν στην προσπάθεια για μια δίκαιη λύση που άμεσα και μακροπρόθεσμα θα αποβεί σε όφελος όλων».
Λύσεις γενικά δίκαιες, λύσεις σε όφελος όλων δεν υπάρχουν ούτε μπορούν να υπάρξουν. 'Η θα κατοχυρωθούν τα συμφέροντα των εργαζόμενων ή αυτοί θα αφεθούν έρμαια στις ορέξεις της κάθε Cosco, που οι πάντες γνωρίζουν πλέον (διότι έχει τόσα χρόνια δική της μία προβλήτα στο λιμάνι του Πειραιά). Αν ήταν να κατοχυρώσουν τα δικαιώματα που έχουν οι εργαζόμενοι του ΟΛΠ και του ΟΛΘ, είχαν όλη την άνεση να το κάνουν. Ψήφισαν δύο ογκωδέστατα πολυνομοσχέδια, ψήφισαν ογκωδέστατες διορθωτικές τροπολογίες, με συνοπτικές διαδικασίες, σε άσχετα νομοσχέδια, κουρέλιασαν τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες. Δεν το κάνουν, γιατί έχουν αναλάβει την υποχρέωση να μην το κάνουν. Ακόμα και οι πέτρες σ' αυτή τη χώρα ξέρουν πως η συγκυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ δεν μπορεί να νομοθετήσει τίποτα, αν προηγουμένως δεν το εγκρίνει η τρόικα. Οσο για τα εργασιακά θέματα, το τρίτο Μνημόνιο είναι σαφέστατο: «Οι αλλαγές στις πολιτικές για την αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής».
Οταν οι τρεις υπουργοί γράφουν ότι «καμιά κυβέρνηση στο παρελθόν, μάλιστα σε τόσο δύσκολες, αντιφατικές και αντίξοες συνθήκες, δεν έχει δώσει τόσο σαφή και συστηματικά δείγματα γραφής στην κοινή με τους εργαζόμενους προσπάθεια για την επίτευξη στόχων με σταθερότητα και προοπτική», κοροϊδεύουν τον κόσμο. Οι διαβεβαιώσεις τους έχουν τόση αξία όση είχαν οι προεκλογικές διαβεβαιώσεις τους ότι θα σκίσουν τα Μνημόνια ή οι μέχρι πρόσφατα διαβεβαιώσεις του Δρίτσα ότι ο ΟΛΠ δεν ιδιωτικοποιείται και πως για όλα φταίει ο Πιτσιόρλας του ΤΑΙΠΕΔ. Το μόνο που θέλουν είναι να σταματήσουν οι 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες. Κι αν δεν τις σταματήσουν τα συνδικάτα, να δημιουργήσουν ένα κλίμα κοινωνικής αποδοχής της καταστολής τους.
