Σε διαδικτυακούς «τοίχους» δημοσιεύτηκε η φωτογραφία, οπότε με μια διασταλτική ερμηνεία του περιεχόμενου της στήλης μπορούμε να τη σχολιάσουμε. Και ερχόμαστε να ρωτήσουμε: ποιος δικαιούται τον τίτλο του κορυφαίου στο καρακιτσαριό; Ο Πολάκης, η Φωτίου ή ο Σαμαράς; Το βραβείο καρακιτσαριού πάει στον Πολάκη. Καταρχάς, γιατί ήταν ο πρώτος που καθιέρωσε τη μόδα «φτιάχνω τούρτα γενεθλίων με πολιτικό σλόγκαν και τη βγάζω στο ίντερνετ». Δεύτερο, γιατί ο δικός του αυτοχαρακτηρισμός ως πρωτοκαπετάνιος, που σε συνδυασμό με τη φωτογραφία του Βελουχιώτη, έστελνε το μήνυμα «ο Βελουχιώτης του σήμερα είναι ο Πολάκης», ήταν πολύ ανώτερος από την τούρτα-κάρτα αλληλεγγύης της Φωτίου και από την τούρτα-«Σαμαράς θα λέτε και θα κλαίτε» του Σαμαρά. Και μη μας ρωτήσετε πώς αντέχουμε και τα σχολιάζουμε όλ' αυτά χωρίς να ξεράσουμε. Είναι η καλύτερη άσκηση, γιατί στο μέλλον θα δούμε και χειρότερα. Για να εξομολογηθούμε την αμαρτία μας, το ότι οι συριζαίοι θα εξελίσσονταν σε βασιλιάδες του καρακιτσαριού, προκαλώντας και την αισθητική μας (πέρα από την πολιτική μας συνείδηση), δεν το φανταζόμασταν.
Η αφίσα βγήκε ασφαλώς την περίοδο που αναπτυσσόταν ζυμώσεις ενάντια στο αντιασφαλιστικό έκτρωμα. Εμείς την απαθανατίσαμε τώρα. «Πρωτοβουλία Συναδέλφων στο χώρο Βιβλίου-Χάρτου-Ψηφιακών Μέσων» είναι η υπογραφή. Και η κατεύθυνση είναι ταξική (ανεξάρτητα από επιμέρους διαφωνίες). Είναι ταξική γιατί βάζει το κομβικό αίτημα: να πληρώσουν κράτος και καπιταλιστές για την Κοινωνική Ασφάλιση και όχι οι εργαζόμενοι. Είναι αυτή η ταξική κατεύθυνση που πρέπει να εξακολουθήσει να αποτελεί το κέντρο της ζύμωσης, για ν' αναπτυχθεί και πάλι ασφαλιστική συνείδηση, που είναι απαραίτητη για να υπάρξει κίνημα ασφαλιστικών διεκδικήσεων.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με τους ανθρώπους που υπερασπίζονται τα αδέσποτα ή αναπτύσσουν δράσεις στο περιθώριο της κεντρικής πολιτικής σκηνής και του εργατικού κινήματος. Με την αμετροέπεια αρκετών απ' αυτούς έχουμε πρόβλημα. Με τη λογική ότι ντε και καλά πρέπει να κάνουν το θέμα των αδέσποτων κεντρικό πολιτικό ζήτημα. Και γι' αυτό «πειράζουν» συνθήματα γραμμένα για «άλλες καταστάσεις». Ε, λοιπόν, όταν ήρθαν κι έπιασαν τους πατεράδες μας, κανένα αδέσποτο δε γάβγισε, κι αν γάβγισε κάποιο, έφαγε μια κλοτσιά από το χωροφύλακα ή το ΛΟΚατζή και μαζεύτηκε φοβισμένο.
