Το περίφημο «παράλληλο πρόγραμμα» των συριζαίων, που υποτίθεται ότι θα ανακουφίσει την εργαζόμενη κοινωνία και ιδιαίτερα τα πιο ευάλωτα τμήματά της, προβλέπει την κατάργηση των Τμημάτων Ενταξης (ΤΕ) της Ειδικής Αγωγής και τη «διάχυση» των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στα τμήματα του σχολείου γενικής εκπαίδευσης!
Πρόκειται για στόχο που έρχεται από το παρελθόν (η φιλολογία αυτή είναι παλιά και επανέρχεται πάντα σε όλες τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που περιλαμβάνουν και την Ειδική Αγωγή), όμως οι Τσιπροκαμμένοι στην αγωνιώδη προσπάθειά τους να πετύχουν τους δημοσιονομικούς στόχους του εξοντωτικού μνημόνιου δεν δίστασαν να τον κάνουν πράξη, για να εξοικονομήσουν ακόμη και αυτά τα πενιχρά κονδύλια που δίνονται για τη λειτουργία των Τμημάτων Ενταξης.
Το νέο έγκλημα σε βάρος των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες υλοποιείται με τροπολογία που κατέθεσε το υπουργείο Παιδείας στις 11 του Φλεβάρη στο σχέδιο νόμου «Μέτρα για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου και άλλες διατάξεις».
Με θράσος χιλίων καρδιναλίων οι συριζαίοι του υπουργείου Παιδείας καλύπτουν την αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή αυτή ενέργεια με εύηχες φράσεις όπως «συνεκπαίδευση», «προώθηση της ένταξης και των ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση», «ανάπτυξη γνωστικών, μαθησιακών, συναισθηματικών και κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή και αναπηρία».
Συγκεκριμένα η (ν)τροπολογία προβλέπει τα εξής:
«Στις Σχολικές Μονάδες Ειδικής Αγωγής και εκπαίδευσης πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης μπορεί να υλοποιούνται προγράμματα συνεκπαίδευσης με συστεγαζόμενες ή μη σχολικές μονάδες της γενικής εκπαίδευσης. Στόχοι των προγραμμάτων συνεκπαίδευσης είναι, ιδίως, η προώθηση της ένταξης και των ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση, η ανάπτυξη των γνωστικών, μαθησιακών, συναισθηματικών και κοινωνικών δεξιοτήτων των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή και αναπηρία, καθώς και η ευαισθητοποίηση των μαθητών των σχολείων γενικής εκπαίδευσης σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στο σεβασμό της διαφορετικότητας και στη διασφάλιση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας… Ο εκπαιδευτικός του ΤΕ υποστηρίζει τους μαθητές εντός του περιβάλλοντος της τάξης τους, σε συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς των τάξεων… Η υποστήριξη σε ιδιαίτερο χώρο υλοποιείται εφόσον το επιβάλλουν οι ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες των μαθητών».
Πίσω από τη δήθεν ευαισθησία για την αποτροπή δημιουργίας εκπαιδευτικών γκέτο, κρύβεται στην ουσία ο Καιάδας για την ευάλωτη αυτή ομάδα του μαθητικού πληθυσμού.
Γιατί οι εκπαιδευτικοί που υπηρετούσαν ως τώρα σε ΤΕ θα μετατραπούν σε εκπαιδευτικούς-πασπαρτού, σε γυρολόγους που θα τσαλαβουτούν από τάξη σε τάξη ή και από σχολείο σε σχολείο, παριστάνοντας ότι στηρίζουν και βοηθούν τους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, που θα είναι ενταγμένοι στις τάξεις του γενικού σχολείου. Και σε τί τάξεις! Των 20 και 25 μαθητών, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα! Η εξέλιξη αυτή θα είναι νομοτελειακή, αφού ο αριθμός των εκπαιδευτικών των Τμημάτων Ενταξης είναι ήδη πολύ περιορισμένος λόγω της απουσίας διορισμών και του κλεισίματος ουσιαστικά των οργανικών θέσεων και στα ΤΕ με τη συνταξιοδότηση αυτών που τις κατείχαν.
Γιατί σε αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατη η καταγραφή των μαθητών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και των ιδιαίτερων προβλημάτων τους, η εξατομικευμένη παρέμβαση με βάση τις ιδιαίτερες μαθησιακές τους ανάγκες από τους εκπαιδευτικούς της Ειδικής Αγωγής.
Γιατί οι δυσκολίες για τους μαθητές αυτούς θα γίνουν τώρα ανυπέρβλητες μιας και από την εξατομικευμένη διδασκαλία και παιδαγωγική παρέμβαση σε αυτόνομο χώρο με λίγους μαθητές για κάποιες ώρες του διδακτικού χρόνου περνάμε τώρα σε συνδιδασκαλία στη γενική πολυπληθή τάξη, όπου οι ρυθμοί είναι πολύ διαφορετικοί λόγω και του μεγάλου όγκου της ύλης.
Η ρύθμιση των συριζαίων είναι σίγουρο ότι θα πλήξει ιδιαίτερα έντονα τα παιδιά της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων που δεν έχουν άλλη διέξοδο αν έχουν τη ατυχία να ανήκουν στην ευαίσθητη αυτή ομάδα του μαθητικού πληθυσμού.
Η εμπειρία της έως τώρα λειτουργίας της παράλληλης στήριξης που είναι οδυνηρή και αναποτελεσματική για τους μαθητές που την έχουν ανάγκη (ο εκπαιδευτικός της παράλληλης στήριξης τριγυρνά από τάξη σε τάξη και από σχολείο σε σχολείο αδυνατώντας να προσφέρει ουσιαστικά έργο), μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο επιχειρείται και με τη διάχυση των μαθητών των Τμημάτων Ενταξης στα γενικά τμήματα. Εν τοις πράγμασι θα έχουμε ταύτιση της παράλληλης στήριξης με το ρόλο και τη λειτουργία των Τμημάτων Ενταξης.
Καταγγέλλοντας την (ν)τροπολογία, η Διδασκαλική Ομοσπονδία θέτει και τα ακόλουθα «αναπάντητα» ερωτήματα:
«Για ένα σχολικό πλαίσιο μπορεί να χρειάζονται εξειδικευμένοι εκπαιδευτικοί για υποστήριξη, σε 10-15 μαθητές. Λειτουργικά και μόνο ο δάσκαλος του Τμήματος Ενταξης δεν μπορεί να καλύψει αυτές τις ανάγκες μπαίνοντας στις τάξεις. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο με παράλληλη στήριξη, που όμως η ισχύουσα νομοθεσία την παρέχει μόνο σε μαθητές με Διάχυτες Αναπτυξιακές Διαταραχές (Δ.Α.Δ.). Πώς, όμως, θα αντιμετωπιστούν από τη σχολική μονάδα οι μαθητές με μαθησιακές δυσκολίες (Μ.Δ) ή άλλα τυχόν λειτουργικά και γνωστικά προβλήματα, εφόσον δε θα λειτουργούν Τμήματα Ενταξης;
Αν υποθέσουμε πως το συγκεκριμένο τμήμα που θα πρέπει να μπαίνει ο εκπαιδευτικός του Τμήματος Ενταξης, έχει και μαθητή με Δ.Α.Δ. με παράλληλη στήριξη, σε ένα τμήμα ταυτόχρονα θα υπάρχουν 3 εκπαιδευτικοί; Ή, μήπως, είναι πρόθεση της πολιτικής ηγεσίας απλά να μην υπάρχει παράλληλη στήριξη και ο εκπαιδευτικός του Τ.Ε. να έχει ρόλο πασπαρτού»;
