Οι μαθητές βγήκαν στους δρόμους την περασμένη Δευτέρα 2 του Νοέμβρη και το διαδίκτυο γέμισε με σχόλια κακεντρεχών, παρόμοια με αυτά που βλέπουμε κάθε φορά που τα παιδιά ξεσηκώνονται ή κάνουν κατάληψη στο σχολείο τους. «Κάνουν κατάληψη για χαβαλέ», ή «για να χάσουν μάθημα ή κάποιο διαγώνισμα», «δεν ξέρουν τι θέλουν», «υποκινούνται από τους μαθητοπατέρες», «οι αριστεροί καθηγητές ξεσηκώνουν τα παιδιά» κ.ά. είναι μερικά από τα συνήθη που ακούγονται.
Τα σχόλια αυτά εκφράζουν απόψεις ανθρώπων που είτε έχουν ταυτιστεί με το σύστημα και έχουν βαθιά συντηρητικοποιηθεί, είτε είναι απογοητευμένοι από τις συνεχείς ήττες και έχουν παραιτηθεί από κάθε διεκδίκηση και τη δική τους υποταγή θέλουν να τη φορτώσουν και στους άλλους, ακολουθώντας το παράδειγμα της κολοβής αλεπούς, είτε στην καλύτερη περίπτωση έχουν ξεχάσει πως είναι να είσαι νέος, να έχεις ανάγκες και όνειρα που στραγγαλίζονται και δεν μπορείς να πραγματοποιήσεις.
Ας «διαβάσουμε», λοιπόν, την πραγματικότητα με τα μάτια όσων δε «βολεύονται» σ' αυτό το απάνθρωπο σύστημα και πιστεύουν -και αγωνίζονται γι' αυτό- σε μια άλλη κοινωνία με κέντρο τον Ανθρωπο και τις ανάγκες του, απαλλαγμένη από κάθε εκμεταλλευτικό ζυγό.
Καταρχάς να σημειώσουμε ότι τα παιδιά δεν είναι κλεισμένα σε κάποια γυάλα. Βιώνουν μέσω του οικογενειακού και φιλικού τους περιβάλλοντος την αγωνία της επιβίωσης, το φόβο της ανεργίας, τα μαύρα αισθήματα αυτού που νιώθει περιθωριοποιημένος από το σύστημα. Ζουν με ό,τι με πολύ κόπο «περισσεύει» από τους στερημένους οικογενειακούς προϋπολογισμούς και συχνά δε μπορούν να έχουν ούτε καν τη στοιχειώδη στήριξη στις καθημερινές τους ανάγκες.
Ούτε σαν παιδιά δε μπορούν να χαρούν. Το αστικό σχολείο στραγγαλίζει την ενέργειά τους, την ορμή τους, την περιέργειά τους, την έμφυτη ανάγκη τους να ανακαλύψουν πράγματα μέσα από τη μαθησιακή διαδικασία και τη γνώση. Δεν υπάρχει χρόνος για παιχνίδι, δεν υπάρχει «χώρος» για την ανάπτυξη μιας στέρεας φιλίας, μιας συντροφικής σχέσης. Μόνο ένα συνεχές κυνηγητό του χρόνου ανάμεσα σε σχολείο, φροντιστήριο και εξωσχολικές δραστηριότητες (αν και εφόσον αυτές μπορούν να καλυφθούν από τον οικογενειακό προϋπολογισμό), μόνο η συνεχής αίσθηση ενός σκληρού ανταγωνισμού, η αγωνία για την επιτυχία στους εξεταστικούς μαραθώνιους και στο πανεπιστήμιο, η πίεση από τη συνεχή προετοιμασία γι' αυτό και η αγωνία για το τι επιφυλάσσει το μέλλον.
Η καθημερινότητα στο σχολείο μίζερη. Κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό, κρύες αίθουσες, άπειρα λειτουργικά προβλήματα, δυσνόητη και μεγάλη ύλη μαθημάτων, που δεν αφήνει μαθητές και δασκάλους ν' ανασάνουν και να πειραματιστούν με πράγματα «εκτός», αυταρχική συμπεριφορά από καθηγητές και διευθυντές, πολυπληθή τμήματα, που καθιστούν απαγορευτική την ανάγκη ενασχόλησης του εκπαιδευτικού και με κάθε παιδί χωριστά.
Οι μαθητές «πνίγονται» μέσα σ' αυτό το δύσοσμο πηγάδι, αναζητούν μια ελπίδα για το μέλλον. Δεν μπορούν ίσως να περιγράψουν πώς ακριβώς το θέλουν, ξέρουν, όμως, πολύ καλά τι δεν θέλουν, γιατί το βιώνουν.
Ετσι, λοιπόν, ξεσηκώνονται. Την έκρηξή τους, οι προοδευτικοί άνθρωποι πρέπει να την αντικρίζουν θετικά, γιατί εκφράζει υγεία και όχι να κουνούν το δάκτυλο στη νεολαία, που δε μπορεί να εκφράσει τα «θέλω» της με την «πρέπουσα» -κατ' αυτούς- γλώσσα και τακτική. Επειτα, ας αναλογιστούν τι κάνουν αυτοί γι' αυτό, τι κάνουν στο κάτω-κάτω για να βελτιώσουν τη δική τους θέση ως εργαζόμενοι μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα, τι κάνουν για να προετοιμάσουν την ανατροπή του.
Γι' αυτό και δεν πρέπει κανείς να μιλά για «υποκινητές». Υποκινητές είναι τα ίδια τα προβλήματα και χρέος και των εκπαιδευτικών που τιμούν το ψωμί και το ρόλο τους ως δασκάλων ταγμένων στο πλευρό των συμφερόντων της εργατικής τάξης και των παιδιών της είναι ν' ανάβουν τη φλόγα της αμφισβήτησης του συστήματος και της αντίστασης στις καρδιές των μαθητών τους.
ΥΓ: Την ημέρα της κινητοποίησης, οι μαθητές με παλμό και συνθήματα πλημμύρισαν τους δρόμους της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων. Στη Χαλκίδα, τη Βέροια έδωσαν δυναμικό παρών.
Για να προλάβουν τα χειρότερα για το σύστημα, οι διωκτικές αρχές έσπευσαν να πάρουν μέτρα. Στη Θεσσαλονίκη η εισαγγελέας πρωτοδικών Σύρμω Κακάλη, με κατεπείγον έγγραφό της ζήτησε από τους διευθυντές και τους καθηγητές των σχολείων που βρίσκονται υπό κατάληψη, να «ενημερώσουν» τους μαθητές ότι «η συμπεριφορά τους αυτή (κατάληψη σχολικών συγκροτημάτων και διακοπή λειτουργίας των σχολείων), συνιστά αξιόποινη πράξη (παράβαση άρθρου μόνο της από 4.12.199 Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου, όπως κυρώθηκε με Ν. 2811/200), η οποία διώκεται αυτεπάγγελτα και τιμωρείται με ποινή φυλάκισης από 6 μήνες έως 5 έτη».
Ενώ παράλληλα έσπευσε να «προειδοποιήσει» και τους γονείς ότι «σε περίπτωση που παραλείπουν να αποτρέψουν τα ανήλικα τέκνα τους – μαθητές, από τη διάπραξη του παραπάνω αδικήματος, τελούν αυτεπαγγέλτως διωκόμενη αξιόποινη πράξη της παραμέλησης της εποπτείας ανηλίκων (άρθρο 360 Π.Κ.)» (είδηση αλιευμένη από το alfavita.gr).
Μόνο ως ύβριν δε, απέναντι στις αγνές και ειλικρινείς κινητοποιήσεις των μαθητών μπορούμε να εκλάβουμε τη δήλωση του υπουργού Παιδείας Φίλη: «Τα αιτήματα των μαθητών και των μαθητριών για βελτίωση και αναβάθμιση του Δημόσιου Σχολείου είναι πλήρως εναρμονισμένα με τις αντίστοιχες δεσμεύσεις της Κυβέρνησης και τις προσπάθειες του Υπουργείου Παιδείας, Eρευνας και Θρησκευμάτων».
Και τούτο γιατί ο υπουργός Παιδείας είναι μέλος μιας συγκυβέρνησης που έχει υπογράψει και έχει βαλθεί να εφαρμόσει το επαίσχυντο Μνημόνιο-3, που αλυσοδένει τον ελληνικό λαό και την Παιδεία και τις άλλες κοινωνικές ανάγκες τις ρίχνει στα τάρταρα.
