Η ετήσια γενική συνέλευση του ΟΗΕ δεν είναι κάποιο παγκόσμιο φόρουμ στο οποίο επιλύονται με δημοκρατικό τρόπο κρίσιμα διεθνή ζητήματα. Στο περιθώριό της, όμως, στο πλαίσιο διμερών συναντήσεων, μπορεί να γίνουν παζάρια και διευθετήσεις ανάμεσα σε ηγέτες ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Οταν συναντιούνται ο Ομπάμα με τον Πούτιν, σίγουρα η συνάντησή τους έχει ουσία για την αναζήτηση κάποιου συμβιβασμού σε φλέγοντα ζητήματα, όπως π.χ. η Συρία. Κι όταν συναντιούνται ο Ομπάμα με τον Σι Τζιπίνγκ σίγουρα δεν μιλούν περί ανέμων και υδάτων, αλλά ασχολούνται με το φλέγον ζήτημα του νομισματικού (και όχι μόνο) πολέμου ανάμεσα στις δυο χώρες. Ολα τα υπόλοιπα είναι σόου και δημόσιες σχέσεις.
Τι μπορεί να περιμένει ο πρωθυπουργός μιας εξαρτημένης χώρας σαν την Ελλάδα από τη συμμετοχή του σ’ αυτό το φόρουμ; Απολύτως τίποτα επί της ουσίας, εκτός αν υπάρχουν κάποια ανοιχτά ζητήματα που κάποια ή κάποιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις θα θελήσουν να ρυθμίσουν μαζί του. Στο μεγάλο παιχνίδι δεν μπορεί να παίξει. Στην καλύτερη περίπτωση θα έχει κάποιες συναντήσεις και θα βγάλει κάποιες φωτογραφίες που το προπαγανδιστικό του επιτελείο θα πλασάρει στους «ιθαγενείς». Ας μας πουν οι προπαγανδιστές του Μαξίμου πόσοι ξένοι ηγέτες παρακολούθησαν την ομιλία Τσίπρα στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ. Από τους ηγέτες των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κανένας! Είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν από το να πάνε ν’ ακούσουν τον Τσίπρα. Ασε που άμα πάνε στον Τσίπρα θα πρέπει να πάνε και σε άλλους της κλάσης του Τσίπρα, για να τηρήσουν τις ισορροπίες. Ο Τσίπρας, όμως, σαν καλός υποτακτικός, στήθηκε για ν’ ακούσει την ομιλία του Ομπάμα, γεγονός που δείχνει ότι έχει εμπεδώσει καλά τις απαιτήσεις του ρόλου του ως πρωθυπουργού της αστικής Ελλάδας-ψωροκώσταινας.
Με την επανεκλογή του στην πρωθυπουργία ο Τσίπρας θέλησε να κάνει μια εντυπωσιακή εμφάνιση στη Νέα Υόρκη. Πλην όμως, αυτός και το επιτελείο του συνειδητοποίησαν σύντομα πως δεν υπήρχε περιθώριο για κάτι τέτοιο. Επί μέρες, βέβαια, το επιτελείο του Μαξίμου διοχέτευε σενάρια για συνάντηση με τον Ομπάμα, στην οποία θα συζητιόταν το χρέος. Οσο πλησίαζαν οι μέρες, οι τόνοι κατέβαιναν, γιατί ήξεραν πολύ καλά ότι συνάντηση δε θα γινόταν. Τι θα γινόταν; Μια συνάντηση δημόσιων σχέσεων, στο πλαίσιο κάποιας δεξίωσης, όπου ο εκάστοτε αμερικανός πρόεδρος σηκώνεται, συνοδευόμενος από την «πρώτη κυρία», κι αρχίζει να χαιρετά τους καλεσμένους του, αλλάζοντας και μερικά λόγια στο πόδι μαζί τους, ίσα-ίσα για να προλάβουν οι φωτογράφοι να τραβήξουν μερικές πόζες.
Κι όμως, η προπαγάνδα του Μαξίμου προσπάθησε να πείσει την περασμένη Τρίτη, ότι στην τρίλεπτη συνάντηση με τον Τσίπρα στο όρθιο, στο περιθώριο της δεξίωσης που δίνει ο αμερικανός πρόεδρος για τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων που συμμετέχουν στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ, ο Ομπάμα συζήτησε για το χρέος! Το πολύ-πολύ να πέταξε μια κουβέντα, όπως το συνηθίζουν οι αμερικανοί πρόεδροι όταν συναντιούνται με τους υποτελείς, δασκαλεμένοι από το επιτελείο των συμβούλων τους τι πρέπει να πουν στον καθένα από δαύτους. Δεν παρέλειψαν, πάντως, να ψιθυρίσουν στ’ αυτιά των δημοσιογράφων και διάφορα φαιδρά, όπως ότι ο Ομπάμα σύστησε τον Τσίπρα στη σύζυγό του ως τον άνθρωπο που έχει κερδίσει απανωτές εκλογές (χέστηκε η Μισέλ!) και ότι στη δεξίωση του Μπαν Κι Μουν ο Ομπάμα χτύπησε τον Τσίπρα στην πλάτη και του είπε «good job Alexis»! Πράγματα που έκαναν παλαιότερα οι γαλαζοπράσινοι και με τα οποία οι αριστεροί ή γελούσαν ή ξερνούσαν.
Ο Τσίπρας παραπέμφθηκε στον Κέρι και η επιλογή του υπουργού δεν είναι τυχαία. Δε θα κάνει ο Κέρι συζήτηση για το χρέος, γιατί δεν είναι της αρμοδιότητάς του. Αν γινόταν συνάντηση με τον Λιου, τότε θα μπορούσε να συζητηθεί το χρέος, μολονότι οι Αμερικανοί πέρα από δηλώσεις δεν μπορούν να κάνουν σπουδαία πράγματα. Από το γεγονός ότι ο Σταθάκης έφυγε για την Ουάσιγκτον, για να συναντηθεί εκεί με τη Λαγκάρντ, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι οι Αμερικανοί έδειξαν… ευγενικά το δρόμο της απευθείας συζήτησης με το ΔΝΤ. Κήρυξαν, δηλαδή, αυστηρή ουδετερότητα. Και βέβαια, η Λαγκάρντ δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα για τη νέα αναδιάρθρωση του χρέους, δεδομένου ότι το χρέος προς το ΔΝΤ δεν αναδιαρθρώνεται, οπότε δεν είναι αυτή που θ’ αποφασίσει για το τι θα γίνει με το χρέος προς τις ευρωπαϊκές χώρες και τον EFSF. Αρα, εκείνο που συζήτησε ο Σταθάκης μαζί της είναι η συμμετοχή του ΔΝΤ στο «πρόγραμμα» του τρίτου Μνημόνιου. Η ελληνική κυβέρνηση έχει καλέσει επίσημα το ΔΝΤ να συμμετάσχει (επιστολή Τσακαλώτου τον Ιούλη) και τη διαπραγμάτευση η Λαγκάρντ δε θα την κάνει με τον κάθε Σταθάκη ή Τσακαλώτο, αλλά με τον Σόιμπλε.
Τι έμεινε από την επίσκεψη Τσίπρα στη Νέα Υόρκη, πέρα από τη φωτογραφία με τον Ομπάμα; Η συμμετοχή του σε εκδήλωση του Ιδρύματος Κλίντον, όπου του υπέβαλε ερωτήσεις ο ίδιος ο Κλίντον, με εκπροσώπους του ελληνικού καπιταλιστικού «τζετ σετ» στο ακροατήριο και την Αγγελοπουλίνα να κάνει την παρουσίαση. Κι επειδή αυτά τα πράγματα δεν κανονίζονται την τελευταία στιγμή, πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι η δουλειά είχε ετοιμαστεί από μήνες (μετά την αποτυχία της Αγγελοπουλίνας να κάνει συνέδριο του Ιδρύματος Κλίντον στην Αθήνα στις αρχές του καλοκαιριού). Και βέβαια, το να σε βάλουν να συνομιλήσεις με τον Κλίντον δε γίνεται τζάμπα. Ο Κλίντον πουλάει ακόμα και το σκατό του σε μορφή γαλέτας, η Αγγελοπουλίνα χώνει φράγκα στο Ιδρυμα Κλίντον και ο όμιλος του συζύγου της (ενδεχομένως σε συνεργασία και με άλλους καπιταλιστικούς ομίλους) περιμένει να εισπράξει τα κέρδη. Οποιος πιστεύει ότι αυτά τα πράγματα είναι απλώς δημοσιοσχεσίτικες ενασχολήσεις των «κοσμικών» αστών είναι αφελής.
Αλλά και ως δημοσιοσχεσίτικη εκδήλωση να δούμε αυτό το πανηγύρι (στο οποίο ο Τσίπρας εξευτελίστηκε, γιατί δεν χρησιμοποίησε διερμηνέα με αποτέλεσμα να μην καταλαβαίνει τι τον ρωτούσε ο Κλίντον), προκύπτει το ερώτημα: τι γύρευε ένας πρωθυπουργός, που παριστάνει τον αριστερό, σε μια τέτοια εκδήλωση; Να πείσει τους «επενδυτές» αποκλειόταν (αυτοί δεν ψωνίζουν από το παζάρι, αλλά μελετούν τις κινήσεις τους με τα επιτελεία τους), να κλείσει συμφωνίες αποκλειόταν. Επομένως, η μοναδική επιδίωξη ήταν να «μπει» ο Τσίπρας στα «μεγάλα σαλόνια», να γίνει αποδεκτός από τους καπιταλιστές σαν δικός τους άνθρωπος. Το επεδίωξε και πριν μερικούς μήνες, όταν πήρε μέρος στο περίκλειστο συνέδριο της Λέσχης Αμπροζέτι στις όχθες της λίμνης του Κόμο.
Δημόσιες σχέσεις έκανε (ή προσπάθησε να κάνει) ο Τσίπρας στη Νέα Υόρκη, με στόχο να γίνει αποδεκτός ως ειλικρινής εκπρόσωπος και υπηρέτης του ελληνικού καπιταλισμού.
