Η συζήτηση που ακολούθησε έγινε σε θερμό κλίμα αμοιβαίας εκτίμησης, ενώ στη διάρκειά της υπήρξε γόνιμη ανταλλαγή απόψεων γύρω από θέματα Παιδείας και εκπαιδευτικής πολιτικής.
Η συνάντηση ολοκληρώθηκε σε ιδιαίτερα φιλικό πνεύμα και με τη βεβαιότητα ότι αποτελεί παρακαταθήκη για μελλοντική επαφή και προβληματισμό γύρω από τα φλέγοντα θέματα της γνώσης και της διδασκαλίας της, της επιστημονικής έρευνας και των οργανωτικών θεμάτων ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος» (Δελτίο Τύπου υπουργείου Παιδείας 3/3/2015. Οι υπογραμμίσεις δικές μας).
Το παραπάνω δελτίο Τύπου μας βάζει χιλιάδες ψύλλους στ’ αυτιά σε σχέση με τις αλλαγές που θα προωθήσει η συγκυβέρνηση στην τριτοβάθμια κυρίως εκπαίδευση, καθώς και στον τρόπο εισαγωγής στα ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Τι «φώτα», αλήθεια, θα δώσει η Μαριέττα Γιαννάκου στη νέα πολιτική ηγεσία του υπουργείου που διατυμπανίζει σ’ όλους τους τόνους (τουλάχιστον αυτό έκανε προεκλογικά) ότι θα ξαναστήσει το δημόσιο Πανεπιστήμιο στα πόδια του; Δυστυχώς, για τον συριζαίο υπουργό Παιδείας ακόμη δεν χάσαμε τη μνήμη μας.
Η Μαριέττα Γιαννάκου υπήρξε η υπουργός που έστρωσε το δρόμο για τις μεγάλες ανατροπές στο δημόσιο Πανεπιστήμιο, ανοίγοντας διάπλατα τα παράθυρα με το νόμο-πλαίσιο στη θεσμοθέτηση όλων των κατευθύνσεων που καθόριζε η κακόφημη Διακήρυξη της Μπολόνια. Η Διαμαντοπούλου στη συνέχεια απλά άνοιξε και τις πόρτες και «έχτισε» πάνω στα θεμέλια που έβαλε η Γιαννάκου.
Ηταν αυτή που στο νόμο πλαίσιο, τον οποίο πέρασε με τη φωτιά και το σίδερο, παρά τις μεγάλες κινητοποιήσεις του μαχητικού φοιτητικού κινήματος, έστησε όλα τα αγκωνάρια της αντινεολαιίστικης, αντιεκπαιδευτικής επίθεσης. Στο νόμο πλαίσιο της Γιαννάκου προβλέπεται ουσιαστικά η κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, αφού αυτό περιορίζεται αποκλειστικά στα κτίρια (στους χώρους διδασκαλίας και έρευνας) και η άδεια για να μπουκάρουν στους πανεπιστημιακούς χώρους οι δυνάμεις καταστολής παραχωρείται στο Πρυτανικό Συμβούλιο και παίρνεται με απλή πλειοψηφία. Στον ίδιο νόμο υπάρχουν οι εκδικητικές απέναντι στη νεολαία και φασιστικές εν κατακλείδι διατάξεις για τους «αιώνιους φοιτητές» και τα προαπαιτούμενα μαθήματα και οι αυταρχικές διατάξεις για τα Ιδρύματα που τα σπρώχνουν με γοργούς ρυθμούς στην επιχειρηματική λειτουργία, όπως τα τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα, η εξαρτώμενη από αυτά χρηματοδότηση των Ιδρυμάτων, η τοποθέτηση μάνατζερ.
Η Μαριέττα Γιαννάκου ήταν αυτή που εκβίαζε τα Πανεπιστήμια να δεχθούν την αξιολόγησή τους προκειμένου να λάβουν την πενιχρή χρηματοδότηση, ενώ χειρίστηκε με σκληρό τρόπο τη μεγαλειώδη απεργία των έξι εβδομάδων των δασκάλων και καθιέρωσε τη βάση του «10» για να πλήξει αποφασιστικά την τάση της εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση. Θυμίζουμε επίσης ότι απετέλεσε μέλος της κυβέρνησης Καραμανλή, που στην αναθεώρηση του συντάγματος πολέμησε (ανεπιτυχώς έπειτα από το πισωγύρισμα του Γιωργάκη, τότε προέδρου του ΠΑΣΟΚ) να αναθεωρήσει το άρθρο 16 για να καθιερώσει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στη χώρα μας και εισήγαγε το δόγμα «της μηδενικής ανοχής» απέναντι στις λαϊκές κινητοποιήσεις. Επί των ημερών της δε, επινοήθηκε το σόφισμα του διαχωρισμού της αναγνώρισης των επαγγελματικών δικαιωμάτων από την αναγνώριση των πανεπιστημιακών πτυχίων, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την ουσιαστική ισοτίμηση των κολλεγίων με τα δημόσια Πανεπιστήμια.
Τα έργα και οι ημέρες, λοιπόν, της Μαριέττας Γιαννάκου στον υπουργικό θώκο του Παιδείας, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για κανέναν από κοινού «προβληματισμό γύρω από τα φλέγοντα θέματα της γνώσης και της διδασκαλίας της, της επιστημονικής έρευνας και των οργανωτικών θεμάτων ολόκληρου του εκπαιδευτικού συστήματος», όπως αναφέρει το Δελτίο Τύπου του υπουργείου Παιδείας.
Αντίθετα, μας προϊδεάζει για πονηρές εξελίξεις που θα έχουμε στα Πανεπιστήμια, όσον αφορά στις αλλαγές που προετοιμάζονται. Είναι τυχαίο, άλλωστε, που το υπουργείο Παιδείας μετεκλογικά δεν μιλά για κατάργηση του Ν.4009/2011 (νόμος Διαμαντοπούλου), αλλά για «αλλαγή μετά από διάλογο»; Δεν έχει σημαίνουσα σημασία το γεγονός ότι ο Τσίπρας στις προγραμματικές δηλώσεις αναφέρθηκε μόνο στην κατάργηση των Συμβουλίων διοίκησης, ενώ «παρέλειψε», ας πούμε, να αναφέρει την επαναφορά του πανεπιστημιακού ασύλου; Δεν έχουν τη σημασία τους οι θολές δηλώσεις του υπουργού Παιδείας για τους «αιώνιους φοιτητές», ενώ προεκλογικά τα αρμόδια στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ υπόσχονταν σ’ όλους τους τόνους την άμεση κατάργηση του ν+2 (ανώτατος χρόνος σπουδών);
