Ο Σημίτης είναι αυτός που με το ξημέρωμα της τελευταίας προεκλογικής εβδομάδας εμφανίστηκε σαν ένας τρίτος πόλος του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος αρνείται να στηρίξει οποιονδήποτε από τους άλλους δύο. Στη μακροσκελή δήλωση που έκανε το μεσημέρι της περασμένης Δευτέρας δεν αναφέρει ούτε μια φορά τη λέξη ΠΑΣΟΚ.
Αυτό είναι πλήγμα για τον Βενιζέλο, γιατί ο Παπανδρέου έχει διαρρήξει τις σχέσεις του με τον Σημίτη από το 2007, όταν ο τελευταίος έκανε «λόμπινγκ» υπέρ του Βενιζέλου. Κερδίζοντας καθαρά τις εσωκομματικές εκλογές, που προκάλεσε ο Βενιζέλος, καθάρισε και με τον Σημίτη και με τους κολλητούς του.
Ο Βενιζέλος σίγουρα επεδίωξε παρασκηνιακά να έχει μια δημόσια δήλωση στήριξης από τον Σημίτη, αλλά εισέπραξε ψυχρολουσία. Ο Σημίτης του γύρισε προκλητικά την πλάτη, θεωρώντας τον τελειωμένο.
Η δήλωση είχε «εθνικό» χαρακτήρα, με τον Σημίτη να επιτίθεται στα «κύρια κόμματα» (ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, δηλαδή), κριτικάροντάς τα ότι «παρόλο που συμφωνούν στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας δεν έχουν συγκεκριμένες απόψεις για τις αναγκαίες επιδιώξεις μας» και τονίζοντας ότι «η κυβέρνηση και τα κόμματα πρέπει μετά τις εκλογές να διαμορφώσουν τη δική μας πολιτική ευρωπαϊκής συνεργασίας. Να αρχίσουν ένα σοβαρό διάλογο με τους εταίρους μας προτείνοντας τρόπους βαθμιαίας μείωσης των διαφορών των οικονομικών επιπέδων των μελών της Ευρωζώνης, ενίσχυσης της ανάπτυξης, επίτευξης μιας πιο δημοκρατικής λειτουργίας της Ενωσης. Καιρός πια ο λόγος μας να μην αφορά μόνο την οικονομική συμπαράσταση και ο λόγος των εταίρων μας μόνο την ελληνική εξαίρεση. Είναι προϋπόθεση για να μη διολισθήσουμε στη μοιραία οικονομική κατάρρευση ρητορεύοντας για το μεγαλείο της χώρας. Είναι όρος για να ξεπεράσουμε την υστέρησή μας».
Φιλοδοξεί ο Σημίτης να ξαναπαίξει ενεργό πολιτικό ρόλο, να συσπειρώσει τα κομμάτια του ΠΑΣΟΚ; Και να θέλει, δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει.
Το πολύ-πολύ να έφτιαχνε και αυτός ένα σχήμα σαν τα τόσα που έχουν φτιάξει οι άνθρωποί του (Φλωρίδης, Διαμαντοπούλου κ.ά.) και διάφοροι άλλοι Πασόκοι και βολοδέρνουν εδώ και χρόνια χωρίς κανείς να τους δίνει σημασία. Περισσότερο ως προσπάθεια αυτοπροβολής ενός ανθρώπου που έχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του βλέπουμε αυτή την παρέμβαση Σημίτη. Το έχει κάνει και άλλη φορά, είτε με δηλώσεις του είτε με άρθρα του σε αστικές εφημερίδες. Πάντοτε εμφανιζόμενος ως ένας ακραιφνής ευρωπαϊστής πολιτικός, ο οποίος αντιτίθεται σε «κάθε είδους λαϊκισμό» και διατυπώνει προτάσεις στρατηγικού χαρακτήρα προς όφελος του συστήματος.
Εχοντας ισχυρά στηρίγματα στο αστικό μιντιακό σύστημα, ο Σημίτης μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο στο μέλλον, αν χρειαστεί. Το σύστημα περνάει πολιτική κρίση, έξοδος απ’ αυτή δεν αναμένεται, οπότε όλες οι εφεδρείες καλούνται να παραμείνουν σε εγρήγορση.
