Νέα εστία έντασης στις σχέσεις της Ρωσίας με τη Δύση αποτελεί η συμφωνία στρατηγικής στρατιωτικής και οικονομικής συνεργασίας που υπογράφτηκε από τους προέδρους της Ρωσίας και της Αμπχαζίας στις 24 Νοέμβρη στο Σότσι της Μαύρης Θάλασσας.
Η συμφωνία προβλέπει τη συνένωση των ρωσικών στρατευμάτων που εδρεύουν στην περιοχή από το 1994 και των στρατιωτικών δυνάμεων της Αμπχαζίας υπό ρώσο διοικητή. Προβλέπει επίσης, εκτός των άλλων, το διπλασιασμό των επιδοτήσεων της Μόσχας προς την Αμπχαζία, που υπολογίζεται ότι θα ανέλθουν στα 9.3 δισ. το 2015.
Η υπουργός Εξωτερικών της Γεωργίας χαρακτήρισε τη συμφωνία αυτή ως «ντε φάκτο προσάρτηση γεωργιανού εδάφους στη Ρωσία» και κάλεσε τη Δύση να την καταδικάσει. Εντονες αντιδράσεις υπήρξαν επίσης από το Λευκό Οίκο, τους δυτικούς εταίρους του και το ΝΑΤΟ, ο Γενικός Γραμματέας του οποίου κατήγγειλε ότι η συμφωνία παραβιάζει την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας και έρχεται σε κατάφωρη αντίθεση με το διεθνές δίκαιο.
Ομως οι δυτικές αντιδράσεις αναγκαστικά περιορίζονται στις καταγγελίες, γιατί πρόκειται για μια κατάσταση παγιωμένη από χρόνια μέσα από πολεμικές αναμετρήσεις.
Η Αμπχαζία είναι μια πλούσια σε βλάστηση φέτα κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Μαύρης Θάλασσας και συνορεύει με τη Ρωσία. Μέχρι το 1991 ήταν Αυτόνομη Δημοκρατία, τμήμα της ΕΣΣΔ, συνδεδεμένη με τη Γεωργία. Οταν άρχισε η κατάρρευση του παλινορθωμένου καπιταλισμού και η διάλυση της ΕΣΣΔ στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, οι εθνοτικές εντάσεις αυξήθηκαν μεταξύ Γεωργιανών και Αμπχαζίων με αφορμή τις κινήσεις της Γεωργίας προς την ανεξαρτησία. Το Μάρτη του 1990, η Γεωργία κήρυξε τη κυριαρχία της και κατήργησε μονομερώς όλες τις συμφωνίες που είχε συνάψει από το 1821 με τη σοβιετικές αρχές και δύο χρόνια αργότερα, το Φλεβάρη του 1992, ανακοίνωσε την κατάργηση του συντάγματος της σοβιετικής περιόδου και την αντικατάστασή του με το σύνταγμα του 1921. Απόφαση που ερμηνεύτηκε από τις αρχές της Αμπχαζίας ως κατάργηση της αυτονομίας της περιοχής τους, οι οποίες τον Ιούλιο του 1992 προχώρησαν στην ανακήρυξη της ανεξαρτησίας Αμπχαζίας από τη Γεωργία. Τα γεγονότα αυτά οδήγησαν σε δίχρονο πόλεμο (1992 – 1993) στην Αμπχαζία, ο οποίος έληξε με ήττα του γεωργιανού στρατού, ντε φάκτο ανεξαρτησία της Αμπχαζίας και μαζική έξοδο και εθνοκάθαρση του γεωργιανού πληθυσμού από την Αμπχαζία. Το 1994 υπογράφτηκε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, χωρίς να λυθεί η διαμάχη για το στάτους της Αμπχαζίας, η τήρηση της οποίας ανατέθηκε σε δυνάμεις του ΟΗΕ και στρατεύματα της τότε Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών. Τον Αύγουστο του 2008 σημειώθηκε νέα σοβαρή ανάφλεξη της σύγκρουσης μετά την απόπειρα του τότε γεωργιανού προέδρου Μιχαήλ να αποκαταστήσει στρατιωτικά τον έλεγχο στην αποσχισθείσα επίσης Νότια Οσετία. Με αποτέλεσμα την επέμβαση ρωσικών στρατευμάτων, που κατατρόπωσαν μέσα σε πέντε μέρες το γεωργιανό στρατό, και την αναγνώριση από τη Μόσχα της Αμπχαζίας και της Νότιας Οσετίας ως ανεξάρτητων κρατών.
Η συμφωνία στρατηγικής στρατιωτικής συνεργασίας με την Αμπχαζία συνιστά αναμφίβολα ένα σημαντικό βήμα προς την ντε φάκτο προσάρτηση της Αμπχαζίας και επιτρέπει στη Ρωσία, μετά και την προσάρτηση της Κριμαίας, να επεκτείνει σημαντικά τον έλεγχό της στη Μαύρη Θάλασσα. Παράλληλα, αποτελεί επίδειξη πυγμής και αποφασιστικότητας του ρώσικου ιμπεριαλισμού να υπερασπίσει τα συμφέροντά του και μάλιστα σε μια περίοδο που δέχεται ομαδικά πυρά από τους αμερικάνους και τους λοιπούς δυτικούς ανταγωνιστές του για την προσάρτηση της Κριμαίας και το ρόλο του στην Ανατολική Ουκρανία.
