Δεν ξέρουμε πού θα οδηγήσει το κίνημα «occupy central with love and peace» («καταλάβετε το κέντρο με αγάπη και ειρήνη»), που αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στους δρόμους του Χονγκ Κονγκ, ένα όμως είναι το σίγουρο. Η Κίνα δεν πρόκειται να κάνει εύκολα πίσω για να χάσει τον έλεγχο της πόλης που μετά από 156 χρόνια βρετανικής κυριαρχίας επέστρεψε «στην αγκαλιά της μητέρας πατρίδας» το 1997. Οι ηγέτες του «κινήματος» δεν φαίνονται και τόσο επικίνδυνοι για να ξεσηκώσουν… επανάσταση.
Δύο καθηγητές πανεπιστημίων και ένας βαπτιστής παπάς, που μιλούν σε χίλιους δυο τόνους για «ειρηνική ανυπακοή», δεν μπορούν να αναιρέσουν το γεγονός ότι το Χονγκ Κονγκ αποτελεί κρίκο σύνδεσης των ξένων καπιταλιστών με την κινέζικη οικονομία, τόσο ως προς τον δανεισμό των κινέζικων επιχειρήσεων όσο και για το πέρασμα των ξένων επενδύσεων. Σύμφωνα με τον Economist (https://www.economist.com/ blogs/economist-explains/2014/09/economist-explains-22), οι κινέζικες εταιρίες έχουν ζητήσει 43 δισ. δολάρια στην αγορά ομολόγων Χονγκ Κονγκ, ποσό σχεδόν διπλάσιο από το αντίστοιχο στην κινέζικη ενδοχώρα (25 δισ. δολάρια). Τα δύο τρίτα των ξένων άμεσων επενδύσεων στην Κίνα πέρσι πέρασαν από το Χονγκ Κονγκ. Το αντίστοιχο ποσοστό το 2005 ήταν μόλις 30%. Μέσω του Χονγκ Κονγκ γίνεται η προσπάθεια να καθιερωθεί το κινέζικο νόμισμα (γιουάν) ως διεθνές συναλλαγματικό απόθεμα, με διεθνείς εμπορικές συναλλαγές σε γιουάν και πώληση κρατικών ομολόγων στο εξωτερικό επίσης σε γιουάν. Η καθιέρωση του κινέζικου νομίσματος ως παγκόσμιου συναλλαγματικού αποθέματος, κόντρα στο δολάριο, αποτελεί σωτήριο «καύσιμο» για τον κινέζικο καπιταλισμό.
Από την άλλη, το ίδιο το Χονγκ Κονγκ έχει γίνει περισσότερο εξαρτημένο από την κινέζικη οικονομία. Οι μισές εξαγωγές του είναι προς την Κίνα και το ένα πέμπτο των οικονομικών πόρων των τραπεζών του προέρχονται από δάνεια σε κινέζους πελάτες. Τέλος, το 10% του ΑΕΠ του Χονγκ Κογνκ προέρχεται από τουρισμό και λιανικό εμπόριο με την Κίνα. Αντίθετα, η κινέζικη οικονομία δεν εξαρτάται σε ανάλογο βαθμό από το Χονγκ Κονγκ, πέρα από το γεγονός ότι το τελευταίο αποτελεί ένα εργαλείο για την ενίσχυση του γιουάν ως διεθνούς νομίσματος και ευκολότερου δανεισμού, όπως αναφέραμε παραπάνω.
Γι’ αυτό και το κίνημα αυτό δεν ζητά ανεξαρτησία ή απόσχιση από την Κίνα. Αυτό που φαίνεται μέχρι στιγμής να ζητά δεν είναι τίποτα περισσότερο από την παραίτηση του σημερινού κυβερνήτη και τη δυνατότητα εκλογής κυβερνήτη κατευθείαν από το λαό, δηλαδή να μην αποτελεί προϋπόθεση η έγκρισή του από το Πεκίνο. Η εκρηκτικότητά του οφείλεται στο γεγονός ότι το πλαισιώνουν φοιτητές και μαθητές. Αυτή όμως η εκρηκτικότητα, που δεν ξεπερνά το πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος (εντός αυτών των ορίων κινείται), αν συνεχιστεί για καιρό μπορεί να εξαπλωθεί στην ενδοχώρα, εκεί που η εργατική τάξη στενάζει για λίγα δολάρια μεροκάματο. Κι αυτός είναι ο ενδόμυχος φόβος του Πεκίνου…
