Πώς απάντησε η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση του Ολάντ στην άνοδο του φασισμού στο Καλέ, όπου το «Εθνικό Μέτωπο» της κόρης του Λε Πεν τριπλασίασε τα κουκιά του (από 52.671 σε 172.693), κερδίζοντας πάνω από 35% και αναδεικνυόμενο σε πρώτη δύναμη; Με… εθνικοσοσιαλιστικό τρόπο! Στέλνοντας τους μπάτσους να διαλύσουν τρεις καταυλισμούς εκατοντάδων μεταναστών (600-800 τον αριθμό), που ζούσαν με την ελπίδα να περάσουν απένταντι για να βρουν μια καλύτερη μοίρα στη Βρετανία.
Η επιχείρηση εκκένωσης των καταυλισμών είχε ανακοινωθεί πριν από τις ευρωεκλογές από τον ίδιο το νομάρχη (πρώην σύμβουλο του πρωθυπουργού σε εσωτερικά θέματα) Ντενί Ρομπέν, ο οποίος επικαλούνταν τα καθιερωμένα: «Δεδομένης της ολοένα και μεγαλύτερης συγκέντρωσης καταπατητών στη δημόσια περιοχή του λιμανιού, δεδομένης της αυξημένης βίας μεταξύ των δικτύων των λαθρεμπόρων και των προβλημάτων υγείας, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να δράσουμε προς όφελος της δημόσιας τάξης».
Αυτά δήλωσε από την τηλεόραση σαν… στοργικός υπερασπιστής «της υγείας και της ασφάλειας των πολιτών» πριν τις ευρωεκλογές. Ο Τζαλάλ, όμως, ένας 20χρονος ιρακινός πρόσφυγας, δεν έχει την ίδια άποψη: «Είναι θλιβερό και δεν αλλάζει τίποτα. Θα μετακινήσω τη σκηνή μου αλλού. Θα κρυφτώ και δε θα είμαι μαζί με άλλους. Θα είμαι λιγότερο ασφαλής και θα πρέπει να κρύβομαι, αλλά θα μείνω εδώ. Θα προσπαθήσω ξανά να περάσω στην Αγγλία. Δεν έκανα τόσο δρόμο για να φτάσω ως εδώ για να τα παρατήσω τώρα».
Αυτά που είπε στο Ρόιτερς ο Τζαλάλ, ένας από τους πολλούς που το έσκασαν πριν γίνει η εκκένωση και περιφέρονται στην περιοχή απηχούν την κραυγή όλων των μεταναστών που ήρθαν από χώρες στις οποίες είναι αδύνατο να γυρίσουν πίσω: Ιράκ, Συρία, Αφγανιστάν, Σουδάν. Χώρες που οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι, τα αντιδραστικά φασιστικά καθεστώτα, οι αιματηρές εμφύλιες συγκρούσεις έχουν μετατρέψει σε ερείπια, μέσα στα οποία στοιβάζονται εκατομμύρια εξαθλιωμένοι πληβείοι που καμία Μισέλ Ομπάμα δε θα σηκώσει πλακάτ για την διάσωσή τους, όπως τόσο εύκολα (και υποκριτικά) έκανε για τα κορίτσια που απήγαγαν οι ισλαμιστές στη Νιγηρία.
Μα μπορούσε ένα «κράτος πρόνοιας» σαν το γαλλικό να ανεχτεί μια κατάσταση που δημιουργούσε πρόβλημα στη δημόσια υγεία; Να η ερώτηση – απάντηση των «δημοκρατών» που μετά από κάθε κατασταλτική επιχείρηση την πιπιλίζουν σαν καραμέλα, ρίχνοντας νερό στο μύλο του φασισμού. Οπως πήγαν να κάνουν και στη χώρα μας πριν από τρια χρόνια, όταν ο Λοβέρδος δημιουργούσε το ανύπαρκτο θέμα της «υγειονομικής βόμβας», προετοιμάζοντας το έδαφος για την καταστολή των απεργών πείνας στην Υπατία.
Αν στο Καλέ υπήρχε πράγματι θέμα δημόσιας υγείας, γιατί δεν φρόντιζαν να το λύσουν, δίνοντας τροφή και στέγαση στους μετανάστες (σε όλους τους μετανάστες, όχι μόνο στους… πιο αδύναμους, όπως υποσχέθηκε ο υπουργός Εσωτερικών); Γιατί δεν φρόντιζαν να τους δώσουν δουλειές να ζήσουν αξιοπρεπώς; Δεν το δικαιούνται σαν άνθρωποι και σκληρά εργαζόμενοι, συχνά στις πιο αντίξοες δουλειές; Θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό, γιατί ο πλούτος που παράγουν φτάνει και περισσεύει. Αν δεν πήγαινε στα θησαυροφυλάκια των καπιταλιστών, στις φρεγάτες και τα κότερα, τα F16 και τις υπερπολυτελείς επαύ-λεις, τότε κανείς δεν θα σκεφτόταν πού θα βρεθούν τα λεφτά για να στεγαστούν οι μετανάστες και να ζήσουν με ένα καλό μεροκάματο.
Ομως, όσο το «δίκαιο μεροκάματο σε μια δίκαιη εργάσιμη ημέρα» παραμένει ρεφορμιστική ουτοπία μέσα στο σύστημα που ζούμε (καλλιεργώντας αυταπάτες για έναν καπιταλισμό με «ανθρώπινο πρόσωπο», που ποτέ δεν υπήρξε κι ούτε πρόκειται να υπάρξει), όσο για να γίνει πράξη κάτι τέτοιο θα πρέπει να καταργηθεί με τη βία το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς, τόσο οι μετανάστες θα αποτελούν τον πρώτο στόχο αυτού του συστήματος. Αν όμως έτσι κάποιοι θεωρούν ότι μπορούν να ξεμπερδέψουν με αυτούς τους «κολασμένους» είναι βαθιά γελασμένοι. Γιατί οι «κολασμένοι» θα βρουν τρόπους να ξεφύγουν, όπως έκαναν στην γειτονική Ισπανία, όπου εκατοντάδες μετανάστες από την υποσαχάρια Αφρική πήδηξαν το συρμάτινο φράχτη στον ισπανικό θύλακα της Μελίλα στο Μαρόκο, για να μπουν μέσα στο ισπανικό έδαφος προκειμένου να περάσουν στην Ισπανία.
Από τους 2.000 που το επιχείρησαν οι 500 κατάφεραν να μπουν στον ισπανικό θύλακα για να ενωθούν με τους 2.500 μετανάστες από 30 χώρες που ζουν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης που έχει σχεδιαστεί για λιγότερους από 500. Παρά τις προσπάθειες των μαροκινών αρχών να εμποδίσουν την εισροή μεταναστών στους δύο ισπανικούς θύλακες στο Βόρειο Μαρόκο, παρά τις παράνομες απελάσεις που γίνονται από τους συνοριοφύλακες (αφού σύμφωνα με το ισπανικό δίκαιο απαγορεύεται η άμεση απέλαση όταν ένας μετανάστης φτάσει σε ισπανικό έδαφος), παρά το ξύλο από τους συνοριοφύλακες εκατέρωθεν των συνόρων αυτών των δύο μικρών θυλάκων, ο αριθμός των μεταναστών που κατορθώνουν να μπουν σε ισπανικό έδαφος έχει τριπλασιαστεί φέτος σε σχέση με πέρσι.
