Σε ενάμιση περίπου μήνα από τώρα (στις 22 Μάρτη) λήγει η προθεσμία (το οχτάμηνο) για την επαναπρόσληψη των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (τεχνικοεπαγγελματική εκπαίδευση) που έχουν τεθεί σε διαθεσιμότητα. Φθάσαμε, λοιπόν, πολύ κοντά στο τέλος και εκατοντάδες εκπαιδευτικοί έχουν μείνει μετέωροι και βλέπουν καθαρά τον εφιάλτη της απόλυσης. Οι εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα, που έχασαν τη δουλειά τους σε μια νύκτα με την κατάργηση 46 ειδικοτήτων σε ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ, απόμειναν μόνοι τους να αγωνίζονται –όχι, βέβαια, με την ένταση που απαιτεί η προοπτική μιας νίκης και κάτω απ’ τις σημαίες της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας– χωρίς να αγκαλιαστούν με ζέση από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους και από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, στο χώρο της οποίας δυστυχώς επικρατεί η έγνοια για την ατομική επιβίωση.
Κρέμασαν, λοιπόν, τις ελπίδες τους στην απόφαση που θα πάρει την Παρασκευή, 7 του Φλεβάρη, το ΣτΕ για την υπόθεσή τους, παραμερίζοντας το γεγονός ότι οι αποφάσεις του, όταν αφορούν το πυρήνα της κεντρικής πολιτικής, που υλοποιεί τις μνημονιακές δεσμεύσεις, είναι πάντα προς το συμφέρον του αστικού κράτους και των διαχειριστών του και το γεγονός ότι η «πίεση» που ασκούν ως «κίνημα» περιορίζεται σε μια άνευρη απεργιακή 24ωρη τουφεκιά, στην οποία, μάλιστα, τον τόνο δίνει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει η ΟΛΜΕ «τα Υπουργεία Παιδείας και Διοικητικής Μεταρρύθμισης με τις μέχρι σήμερα ανακοινώσεις τους ουσιαστικά οδηγούν σε απόλυση τουλάχιστον 474 εκπαιδευτικούς, αφού οι θέσεις που ανακοίνωσαν ή ήδη προκήρυξαν είναι 1400 (οι 150 από αυτές είναι εκτός Υπουργείου Παιδείας), ενώ οι εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα, σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνουν τα Υπουργεία είναι 1874. Οι θέσεις που προβλέπονται από τις ανακοινώσεις αυτές όχι μόνο δεν καλύπτουν ΟΛΟΥΣ τους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα αλλά και επιβάλλουν αλλαγή επαγγέλματος (π.χ. σε διοικητικούς) ακόμα και υπουργείου και κλάδου(βρεφονηπιοκόμοι ΤΕ στους Δήμους από ΠΕ στην εκπαίδευση)! Υπάρχουν ακόμα ειδικότητες οι οποίες δεν αναφέρονται καθόλου στις προκηρύξεις, γεγονός που σημαίνει πως και αυτοί οι συνάδελφοι οδηγούνται κατευθείαν σε απόλυση».
Με οργή οι εκπαιδευτικοί που κινδυνεύουν να χάσουν τη δουλειά τους θυμούνται τα λόγια που έλεγε τον Ιούλιο ο υπουργός Παιδείας για να τους παραπλανήσει:
«Από τους 2.000 εκπαιδευτικούς που τίθενται σε διαθεσιμότητα, έχουμε μεριμνήσει σε συμφωνία με το Υπουργείο Υγείας, ώστε το 55% – 60%, το οποίο αφορά επαγγέλματα Υγείας, να απορροφηθεί στον κλάδο της Υγείας και οι υπόλοιποι σε διοικητικές υπηρεσίες. Και τέλος, θα χρειαστούμε και ωρομίσθιους, οι οποίοι θα διδάξουν στα Δημόσια ΙΕΚ ή και στα ΕΠΑΛ, προκειμένου να αποφοιτήσουν οι μαθητές, που έχουν επιλέξει ειδικότητες που καταργούνται»: Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος.
Με οργή θυμούνται και το άγριο ξύλο που έφαγαν πριν από λίγο καιρό από τα ΜΑΤ, όταν προσπάθησαν να διαμαρτυρηθούν στα διόδια της εθνικής οδού.
Ομως, η οργή δε φθάνει. Χρειάζεται αγώνας σκληρός, γενικός ξεσηκωμός. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ξεχνούν ότι από τη στιγμή που χτυπάνε την πόρτα του διπλανού τους θα έρθει και η δική τους σειρά. Δεν πρέπει, λοιπόν, την ταξική αλληλεγγύη να την αφήνουν στα σκυλιά.
