Σκιέρ ο Βίζερ, κολυμβητής ο Στουρνάρας, είναι λογικό να έχουν διαφορετική αντίληψη για τις αποστάσεις. Ο ένας μετράει με μίλια, ο άλλος με μέτρα. Γι’ αυτό και η φράση του πρώτου, ότι «μας χωρίζουν μίλια και δισεκατομμύρια με την ελληνική κυβέρνηση», δεν έχει καμιά διαφορά από τη φράση του δεύτερου ότι «δεν μας χωρίζουν μίλια, μας χωρίζουν μέτρα». Για να το πούμε διαφορετικά, και οι δυο μας δουλεύουν χοντρά.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τάχαμου off the record δήλωση του αυστριακού Τόμας Βίζερ, επικεφαλής του λεγόμενου Euroworking Group, ήταν μια δήλωση γεμάτη ιταμότητα, που έπληττε προσωπικά τον Στουρνάρα, ο οποίος και έσπευσε να απαντήσει, καλώντας «όποιον έκανε αυτή τη δήλωση να έχει το θάρρος να τα πει με το όνομά του», την ίδια ώρα που το όνομα του Βίζερ γινόταν βούκινο στην Αθήνα (οι παρόντες δημοσιογράφοι τήρησαν το off the record, σερβίροντας το όνομα στους συναδέλφους τους, για να το ξεφουρνίσουν αυτοί). Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που ένας τεχνοκράτης (και όχι πολιτικό πρόσωπο) των Βρυξελλών μιλάει με τόσο απαξιωτικό ύφος για τους εκπροσώπους μιας κυβέρνησης που υποτίθεται ότι είναι ανεξάρτητη και κυρίαρχη. Ορισμένοι από δαύτους είναι τόσο ποτισμένοι με την κεντροευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική κυνικότητα, που δεν σέβονται ούτε το καθιερωμένο πολιτικό σαβουάρ βιβρ.
Πέρα από την ιταμότητα, όμως, ο Βίζερ είπε μια αλήθεια. Οτι θα βάλουν τη διαπραγμάτευση στο ράφι και θα την ολοκληρώσουν μετά από καιρό, καθώς η κάθε πλευρά έχει τους δικούς της λόγους να θέλει καθυστέρηση. Η πλευρά της Ευρωζώνης θέλει να ολοκληρωθεί πρώτα το παζάρι για το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης στη Γερμανία, ώστε να μπορέσει να διαπραγματευθεί με το ΔΝΤ τα εκκρεμή προβλήματα των χωρών που βρίσκονται σε «πρόγραμμα», χωρίς να μπει σε ουσιαστική συζήτηση πριν από τις ευρωεκλογές. Η πλευρά Σαμαρά-Βενιζέλου θέλει να κερδίσει χρόνο, μπας και καταφέρει να μπλέξει τη συζήτηση για τα νέα μέτρα με τη συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους, ώστε να τα παρουσιάσει πακέτο στον ελληνικό λαό: «κερδίσαμε διευκολύνσεις στην αποπληρωμή του χρέους, αλλά έχουμε και εμείς υποχρεώσεις προς τους εταίρους και δανειστές μας.
Αυτό, βέβαια, είναι δύσκολο, γιατί η συζήτηση για τη βιωσιμότητα του χρέους θα γίνει μετά τις ευρωεκλογές, όμως όσος χρόνος κερδηθεί τώρα θα επιτρέψει στην κυβέρνηση να περνάει τα διάφορα μέτρα ένα προς ένα. Αμα μάλιστα μπει το 2014, θα έχει ένα πρόσθετο επιχείρημα έναντι των βουλευτών: θέλετε να ρίξετε την κυβέρνηση την ώρα που έχουμε την προεδρία της ΕΕ και η χώρα μας βγαίνει από τη γωνία;
Στο μεταξύ, βέβαια, η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δε θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια. Θα ψηφίσει αντιλαϊκά μέτρα, τα οποία δε λογίζονται σα νέα, γιατί είναι συμφωνημένα, όπως λένε. Κι αφού είναι συμφωνημένα, ο ελληνικός λαός θα πει κι ένα ευχαριστώ. Δεν αναφερόμαστε στον κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος έτσι κι αλλιώς είναι ένα κωλόχαρτο, είτε έχει συμφωνηθεί με την τρόικα είτε όχι, αφού πρόσθετα μέτρα παίρνονται και στη διάρκεια του χρόνου, όπως προβλέπεται από το Μνημόνιο. Αναφερόμαστε στο νέο φόρο για τα ακίνητα (όποια μορφή κι αν πάρει, θα πρέπει να εξασφαλίζει το συμφωνημένο με την τρόικα ποσό). Αναφερόμαστε στις 4.000 απολύσεις μέχρι το τέλος του χρόνου. Αναφερόμαστε στις επιπλέον 12.500 διαθεσιμότητες, που μπορεί να πάρουν παράταση για κάνα δίμηνο, για να δείξει ο Μητσοτάκης ότι δήθεν κάνει σκληρή διαπραγμάτευση και εφαρμόζει αξιοκρατικά κριτήρια. Αναφερόμαστε στις αυξήσεις στις τιμές των εισιτηρίων και σε μια σειρά άλλα μέτρα.
«Κορυφαία πηγή του υπουργείου Οικονομικών» (δηλαδή ο Στουρνάρας) δήλωσε την περασμένη Τρίτη ότι οι τροϊκανοί «ήρθαν σε πιο λογικά νούμερα» ως προς το περιβόητο «δημοσιονομικό κενό» (δεν ζητούν, δηλαδή, 2,9 δισ., που ως ποσό επίσημα το έχει διαψεύσει η Κομισιόν), αλλά λιγότερα από 2 δισ. Επίσης, ότι «δεν ζητούν οριζόντια μέτρα». Οπότε, ο ελληνικός λαός μπορεί να είναι ήσυχος, ότι η κυβέρνησή του διαπραγματεύεται σκληρά και ήδη έχει καταγάγει τις πρώτες νίκες έναντι των ανάλγητων τροϊκανών. Παρακολουθείστε (αν αντέχετε) τι λέει κάθε βράδυ ο Πρετεντέρης και θα καταλάβετε ότι το ίδιο παιχνίδι παίζεται: οι τροϊκανοί δεν ξέρουν τι θέλουν, η κυβέρνηση διαπραγματεύεται σκληρά. Παρακολουθείστε τι μεταδίδουν οι πολιτικοί συντάκτες που κάνουν «ρεπορτάζ Μαξίμου» και θα καταλάβετε καλύτερα: ο πρωθυπουργός έδωσε εντολή να μη συμφωνηθεί κανένα μέτρο και θα πάρει ο ίδιος, μαζί με τον κ. Βενιζέλο, την ευθύνη της κατάθεσης και ψήφισης του προϋπολογισμού, χωρίς προηγούμενη συμφωνία με την τρόικα. Το ότι οι τροϊκανοί δεν έχουν καμιά αντίρρηση γι’ αυτό, αφού εκείνο που μετράει είναι η αναθεώρηση του Μεσοπρόθεσμου και όχι ο προϋπολογισμός, δεν το λένε φυσικά.
Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει πολιτικό πρόβλημα, πρέπει να θωρακίσει τα κοινοβουλευτικά της νώτα, επομένως θέλει λίγο χρόνο. Θα είναι ιδανικό να ψηφίσει το νέο χαράτσι «αφού άκουσε τις προτάσεις των βουλευτών», καθώς και έναν προϋπολογισμό με νούμερα που αργότερα θα πεταχτούν στα σκουπίδια. Με δυο τέτοιες θετικές ψηφοφορίες η κυβέρνηση ψιλοσταθεροποιείται πολιτικά και μετά, στη διάρκεια της προεδρίας, περνά τα υπόλοιπα. Και μην βιαστείτε να πείτε ότι αυτό είναι κοντόθωρο. Οταν μια κυβέρνηση δεν έχει άλλη επιλογή, κοντόθωρα θα σχεδιάζει. Αν, ας πούμε, βγει ο Φλεβάρης, θ’ αρχίσει η προεκλογική περίοδος των ευρωεκλογών, οπότε η κυβέρνηση κερδίζει κι άλλο χρόνο.
