♦ Μνήμες
«Για κάθε δολοφονημένο εργάτη, πέφτουν δυο αξιωματικοί των μπάτσων. Το Κόκκινο Μέτωπο εκδικείται».
Η φωτογραφία με το σύνθημα από το Βερολίνο του 1931 δημοσιεύτηκε στα «Νέα», στο φύλλο του Σαββατοκύριακου 5-6 Οκτώβρη 2013, στο πλαίσιο δισέλιδου άρθρου του ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού, με υπέρτιτλο «Η ναζιστική βία στη Βαϊμάρη», τίτλο «Από τις σιδηρογροθιές στις γραβάτες» και υπότιτλο: «Στον γερμανικό Μεσοπόλεμο τα Τάγματα Εφόδου συγκρούονται με τους κομμουνιστές, οι αμφισβητίες της δημοκρατίας ενισχύονται και ο Χίτλερ επιβάλλει τους Ναζί σαν αντισυστημική σημαία».
Το άρθρο μας πληροφορεί και για τα εξής: «Από το 1929 και μέχρι το 1933 αυξάνονταν αλματωδώς οι συχνές συμπλοκές των Ταγμάτων Εφόδου με τις πολιτοφυλακές του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος (KPD) και ομάδες του SPD στους δρόμους του Βερολίνου και άλλων γερμανικών πόλεων, καταλήγοντας σε ένα μεγάλο κύκλο αιματηρών συγκρούσεων με πολλούς νεκρούς και τραυματίες. Το NSDAP (σ.σ. το ναζιστικό κόμμα) ανέφερε 42 νεκρούς και 6.300 τραυματίες το 1931 και 84 νεκρούς και 9.715 τραυματίες το 1932. Τα εργατικά σωματεία και οι ομάδες του KPD είχαν αντίστοιχα 52 νεκρούς το 1931 και 75 μόνο το πρώτο μισό του 1932. Οι τραυματίες είχαν ξεπεράσει τους 18.000. Οι γερμανοί εργάτες ήταν οι μόνοι που ύψωσαν το ανάστημά τους απέναντι στον Χίτλερ».
♦ Λεονταρισμοί μετά την επίκυψη
Ο Στουρνάρας τηλεφώνησε έξαλλος στις Βρυξέλλες και απαίτησε (από ποιους άραγε;) «να μαζέψουν» τους εκπροσώπους Τύπου της Κομισιόν, οι οποίοι επί δυο μέρες δήλωναν στους δημοσιογράφους, ότι δεν είναι βέβαιο αν η τρόικα θα ταξιδέψει στην Αθήνα στον προγραμματισμένο χρόνο.
Αυτά διοχέτευσε στα παπαγαλάκια του ο ίδιος ο Στουρνάρας και, φυσικά, βρέθηκαν φυλλάδες που τα αναπαρήγαγαν στα δευτεριάτικα φύλλα τους. Η αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Ο Στουρνάρας πρώτα… έσκυψε μπροστά στην τρόικα (όχι με δική του πρωτοβουλία, βέβαια, αλλά μετά από συνεννόηση με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο) και μετά διοχέτευσε στα παπαγαλάκια του την πληροφορία ότι δήθεν έτριξε τα δόντια στις Βρυξέλλες, μπας και καταφέρει να κρύψει την ξεφτίλα. Η ίδια η χρονική αλληλουχία των γεγονότων το επιβεβαιώνει.
Τετάρτη, Πέμπτη και Παρασκευή οι εκπρόσωποι Τύπου της Κομισιόν δήλωναν (άλλοτε επίσημα και άλλοτε ανεπίσημα), ότι οι επικεφαλής της τρόικα θα ταξιδέψουν στην Αθήνα «μόλις λάβουν τις πληροφορίες που θα τους επιτρέψουν να συνεχίσουν τις συνομιλίες». Πότε στάλθηκαν τα στοιχεία που ζητούσε η τρόικα; Οπως δήλωσαν οι άνθρωποι του Στουρνάρα, τα στοιχεία στέλνονταν συνεχώς από την Τετάρτη και «κάποια τελευταία εστάλησαν την Παρασκευή». Ε, την Παρασκευή το βράδυ (αργά, πολύ αργά), ανακοινώθηκε ότι η τρόικα θα έλθει στην Αθήνα στο προγραμματισμένο ραντεβού της. Πρώτα πήραν ό,τι ζητούσαν και μετά ανακοίνωσαν ότι έρχονται και όχι επειδή δήθεν τους έτριξε τα δόντια ο Στουρνάρας, ο οποίος χρεώθηκε προσωπικά όλη την ξεφτίλα.
Και τι ήταν αυτό που πήραν οι τροϊκανοί; Προφανώς, πήραν ό,τι ζητούσαν σε επίπεδο στοιχείων, ώστε να ξεκινήσουν την επιθεώρηση με βάση κάποιες συμφωνημένες παραδοχές.
♦ Και κουτοπονηριές
Ο Στουρνάρας, έχοντας υποστεί ήδη την ξεφτίλα και έχοντας κάνει ό,τι μπορούσε για να την καλύψει, μέσω των φιλικών ΜΜΕ, σκέφτηκε πως μπορούσε να κάνει και την κουτοπονηριά του. Ετσι, διέρρευσε ότι η τρόικα έχει ανεβάσει το δημοσιονομικό κενό στα 2,9 δισ. ευρώ. Δηλαδή, υποστήριξε ότι ανέβηκαν κατά 400 εκατ. ευρώ σε σχέση με τα 2,5 δισ. που –και πάλι σύμφωνα με επίσημη δήλωση του Στουρνάρα– υπολόγιζαν προηγούμενα. Επίσημο νούμερο, βέβαια, από την τρόικα δεν δόθηκε στη δημοσιότητα.
Η κουτοπονηριά του Στουρνάρα συνίσταται στο φούσκωμα του ποσού, ώστε να κλείσουν παρακάτω και να το παρουσιάσει σαν αποτέλεσμα της επιτυχημένης διαπραγμάτευσης που έκαναν ο ίδιος με τον Σαμαρά, τραβώντας έτσι την προσοχή από τα μέτρα που θα αποφασιστούν. Οι τροϊκανοί, όμως, μπασμένοι πια σ’ αυτά τα κόλπα (τα οποία εφαρμόζονται από την εποχή του Παπακωνσταντίνου), φρόντισαν να τον αδειάσουν μεγαλοπρεπέστατα, ζητώντας από τον εκπρόσωπο της Κομισιόν Σάιμον Ο’Κόνορ να δηλώσει ότι «δεν αναγνωρίζει αυτό το ποσό», αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι τροϊκανοί ζητούν μέτρα κάτω από 2 δισ.
Είναι προφανές ότι παίζουν την κολοκυθιά. Και είναι γνωστό ότι το Μνημόνιο είναι σαν κινούμενη άμμος. Μέτρα δεν αποφασίζονται μόνο με την κατάρτιση του προϋπολογισμού, αλλά και μέσα στη χρονιά. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, συζητούν μόνο για τα πρόδρομα μέτρα του 2014 και όχι για εκείνα που θ’ ακολουθήσουν. Γι’ αυτό, όμως, μπορείτε να ανατρέξετε σε άλλες στήλες της «Κ».
♦ Γελοιότητες
«Λήξασα θα πρέπει να θεωρείται από σήμερα η προβαλλόμενη από μερίδα των μέσων ενημέρωσης “σύγκρουση” ΣΥΡΙΖΑ και Μανώλη Γλέζου με τις διευκρινίσεις που δίνει το ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς στη σημερινή “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία”»! Αυτά έγραφε την Κυριακή η «Αυγούλα», τα στελέχη της οποίας απέκτησαν και… μαντικές ιδιότητες, αφού μπόρεσαν να διαβάσουν τη συνέντευξη Γλέζου στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» μία τουλάχιστον μέρα πριν τη δημοσίευσή της. Και βέβαια, οι συντάκτες της «Αυγής» έκαναν γαργάρα το γεγονός ότι η σύγκρουση του Γλέζου με τους Τσιπραίους ξεκίνησε από δικό της «ρεπορτάζ», που επικαλούνταν «κύκλους» της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, που αποδοκίμαζαν την αποχή του Γλέζου από την ψηφοφορία για τη διακοπή χρηματοδότησης κομμάτων.
Η «Αυγή», βέβαια, δεν έχει πρόβλημα να κολυμπήσει στο πέλαγος της γελοιότητας. Στο ίδιο πέλαγος κολύμπησαν προηγούμενα τα περί τον Τσίπρα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όταν πήγαν να την πέσουν στον Γλέζο κι όταν αυτός άρχισε να μιλά όχι μόνο για τους «κύκλους» που τον αποδοκίμασαν, αλλά και για πολιτική αναξιοπιστία του ΣΥΡΙΖΑ, εντοπίζοντάς την στο οικονομικό του πρόγραμμα, άρχισαν τις κωλοτούμπες και τα γλειψιματικά του τύπου «ακούμε πάντοτε με προσοχή ό,τι λέει ο Μανώλης», κηρύσσοντας άτακτη υποχώρηση.
Ο Τσίπρας με την παρέα του πίστεψαν ότι θα έχουν τον Γλέζο σαν «ζώο της ζούγκλας» που θα το περιφέρουν για να μαζεύουν ψήφους. Δεν κατάλαβαν ότι ο Γλέζος είναι τόσο φιλόδοξος που θα ήθελε να είναι αυτός στη θέση του Τσίπρα και αρρωσταίνει όταν βλέπει την παρέα των «μειρακίων» ν’ αποφασίζει χωρίς ποτέ να ζητά τη γνώμη του. Επαθαν με τον Γλέζο ό,τι είχε πάθει ο Αλαβάνος με τον Τσίπρα, όταν τον προώθησε πιστεύοντας ότι θα είναι του χεριού του και στο τέλος βίωσε την ήττα και την εκπαραθύρωση από την «παιδική χαρά».
♦ Δεν μας εξέπληξε
«Σαφή αναφορά στον ΣΥΡΙΖΑ, στον ηγετικό ρόλο της ελληνικής αυτής Αριστεράς», δηλώνει ότι έχει ο Μάρκο Ριβέλι, καθηγητής επιστήμης της πολιτικής στο Πανεπιστήμιο του ανατολικού Πεδεμόντιου (ΕφΣυν, 4.11.13). Για ποιο λόγο έχει εναποθέσει τόσες ελπίδες στον ΣΥΡΙΖΑ; Γιατί «το κύριο ισχυρό σημείο του είναι ότι δεν αντιπροσωπεύει τα υπολείμματα μιας ηττημένης Αριστεράς του περασμένου αιώνα, αλλά μια πρόταση, σε επίπεδο γλώσσας, περιεχομένου και κοινωνικής αποδοχής, η οποία “μυρίζει καινοτομία”»!
Εντάξει, θα μας πείτε, ένας ακόμη από καθέδρας σοσιαλιστής, ένας ακόμα από το τεράστιο μωσαϊκό του ιταλικού ευρωκομμουνισμού, που βλέπει στον ΣΥΡΙΖΑ τα περασμένα μεγαλεία του PCI, το οποίο δεν μπόρεσε να κυβερνήσει, μολονότι αναδείχτηκε ακόμα και πρώτο κόμμα. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Ο ντοτόρε Ρεβέλι δεν υπήρξε μέλος του PCI, αλλά της Lotta Continua (Διαρκής Πάλη), μιας ακροαριστερής οργάνωσης, η οποία κατήγγειλε την πολιτική του PCI και του «ευρωκομμουνισμού» ως ρεφορμιστική και αντεπαναστατική.
Και έτσι, όμως, δεν μας εξέπληξε. Είναι πολλοί αυτοί που έχουν φτύσει το παρελθόν τους ή το χρησιμοποίησαν για να χτίσουν προσωπικές καριέρες. Καριέρες πανεπιστημιακές, επιχειρηματικές, δημοσιογραφικές, πολιτικές. Αν προσπαθούσαμε να φτιάξουμε έναν κατάλογο για την Ελλάδα μόνο, δε θα μας έφτανε ολόκληρος ο χώρος της «Κ». Κανένας στην Ελλάδα δε θ’ ασχολιόταν με τον Ριβέλι (ούτε καν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ), αν δεν γινόταν μια οργανωμένη προπαγανδιστική επιχείρηση αναζήτησης στήριξης από «ριζοσπάστες διανοούμενους».
♦ Συμπολιτευόμενη αντιπολίτευση
«Ελπίζω κι εγώ, όπως όλοι μας, να μην ξαναληφθούν οριζόντια μέτρα». Η δήλωση δεν ανήκει σε υπουργό ή βουλευτή της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, αλλά στον βουλευτή και γραμματέα της ΔΗΜΑΡ Σπ. Λυκούδη. Η ταύτιση με την κυβερνητική προπαγάνδα και το παιχνίδι με το επίθετο «οριζόντια» (άρα, οι «στοχευμένες παρεμβάσεις» είναι ανεκτές, έστω και ως αναγκαίο κακό) βγάζουν μάτι. Ο κ. Λυκούδης ουδέποτε έκρυψε τη διαφωνία του με την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Οφείλουμε να πούμε ότι είναι συνεπής, εν αντιθέσει με Κουβέλη και σία, που παριστάνουν τους αντιπολιτευόμενους.
♦ Ευθυγράμμιση
Στη Βουλή υπερψήφισε την τροπολογία που παρέτεινε τις «προσωρινές» (επί εικοσαετία!) άδειες των καναλαρχών και στα κομματικά γραφεία η εκτελεστική επιτροπή αποφάσισε να σταματήσει το μποϊκοτάζ των στελεχών της ΔΗΜΑΡ στη ΔΤ. Πλέον θα συμμετέχουν κανονικά στις εκπομπές της, διότι η ΔΤ είναι πλέον νόμιμη, μετά την ψήφιση του νόμου για τη ΝΕΡΙΤ (ο οποίος βέβαια έχει κάμποσο καιρό που ψηφίστηκε). Ολ’ αυτά την περασμένη Τρίτη. Ο κυρ-Φώτης αφαίρεσε ένα επιχείρημα από την εσωκομματική αντιπολίτευση και ταυτόχρονα έδειξε την απόλυτη «κατανόησή» του για τα συμφέροντα των «βαρόνων της ενημέρωσης», ευελπιστώντας ότι θα εξακολουθήσει να απολαμβάνει ευμενούς μεταχείρισης από τα «μαγαζιά» τους.
► Χαχόλοι;
Είναι προφανές ότι τα ιμπεριαλιστικά κέντρα της Ευρώπης αντιμετωπίζουν τον ελληνικό λαό σα λαό Χαχόλων. Πώς αλλιώς να εξηγηθεί η προπαγάνδα του προέδρου του ευρωκοινοβούλιου (που εποφθαλμιά τη θέση του προέδρου της Κομισιόν) με την κλήση των τροϊκανών (όλων των χωρών, όχι μόνο της Ελλάδας) σε μια εξεταστική επιτροπή του ευρωκοινοβούλιου, προκειμένου να δώσουν εξηγήσεις για τις πολιτικές που ακολουθούν.
«Δεν είναι δυνατόν η τρόικα να εμφανίζεται σε πολλά κράτη της ΕΕ ως μια ανώνυμη δύναμη, με την οποία κανείς δεν ταυτίζεται, επεμβαίνει όμως στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων – και να μην είναι υπόλογη. Γι’ αυτό εμείς επιμένουμε στο θέμα της λογοδοσίας», έλεγε τις προάλλες στην Αθήνα ο Σουλτς. «Δεν είναι δυνατόν η Ευρωζώνη, το Eurogroup και η τρόικα να λειτουργούν έξω από το δημοκρατικό θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ, χωρίς την άμεση συμμετοχή του Ευρωκοινοβουλίου», συμπλήρωνε την κοροϊδία ο Βενιζέλος.
Σε ποιον τα πουλάτε αυτά, ρε; Η λεγόμενη λογοδοσία (μια διαδικασία ρουτίνας, χωρίς κανένα πρακτικό αποτέλεσμα) εφαρμόζεται ήδη για τους εκπροσώπους των λεγόμενων θεσμικών οργάνων της ΕΕ. Ο Μπαρόζο, ο Ρομπάι, οι Επίτροποι, η Αστον,ο Ντράγκι, οι προεδρεύοντες υπουργοί εμφανίζονται ενώπιον επιτροπών του ευρωκοινοβούλιου και απαντούν σε ερωτήσεις, σε μια διαδικασία που θυμίζει τον περιβόητο κοινοβουλευτικό έλεγχο των κυβερνήσεων στα εθνικά κοινοβούλια. Θα μπορούσε να γίνει το ίδιο και με τις τρόικες, μολονότι δεν είναι θεσμικά όργανα, αλλά όργανα υπαλλήλων που παίρνουν εντολές και τις υλοποιούν. Κανένας δεν μπορεί να υποχρεώσει π.χ. τον εκπρόσωπο του ΔΝΤ να πάει και να δώσει εξηγήσεις στο ευρωκοινοβούλιο. Μπορεί και να το κάνουν, όμως, για να καλλιεργήσουν την ψευδαίσθηση ότι δήθεν ασκούν έλεγχο στις τρόικες και να τις νομιμοποιήσουν έτσι ακόμη περισσότερο θεσμικά, ενισχύοντας το στάτους τους.
