Εκανε η Ρεπούση (ΔΗΜΑΡ) μια μεσοβέζικη δήλωση στη Βουλή για τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών στο Λύκειο (δεν πρότεινε την ολοκληρωτική κατάργησή τους, αλλά μια γενναία μείωση των ωρών διδασκαλίας τους, καθώς επίσης αυτά να είναι μάθημα επιλογής και όχι υποχρεωτικό μάθημα για όλα τα παιδιά) και όλος ο εσμός του αστισμού έπεσε πάνω της να την ξεσκίσει. Πατριδοκάπηλοι, εκπρόσωποι του θρησκευτικού χουλιγκανισμού, ελληναράδες, αστοί πολιτικοί, κολαούζοι παντός είδους του συστήματος, που έχουν καταδικάσει τα παιδιά του ελληνικού λαού στην αμάθεια, χρόνια τώρα με το σάπιο εκπαιδευτικό τους σύστημα, που είναι φορτωμένο με ιδεοληψίες και αντιδραστικές αντι-ιστορικές, αντιεπιστημονικές θεωρίες και ιδέες, σκαρφάλωσαν στα κεραμίδια.
Ολοι τούτοι, παριστάνοντας τάχα τους ειδήμονες, πρεσβεύουν ότι η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής γραμματείας από το πρωτότυπο οδηγεί τα παιδιά στην κατανόηση του πλούτου της σκέψης και του πολιτισμού της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας και βοηθά τη νεολαία να βελτιώσει την κατανόηση και χρήση της καθομιλουμένης.
Είναι να εξεγείρεται κανείς με την ψεύτικη ευαισθησία που επιδεικνύουν τούτοι οι αγύρτες για τον ελληνικό λαό.
Μήπως το εκπαιδευτικό τους σύστημα δεν είναι αυτό που «στράβωσε» γενιές και γενιές Ελλήνων; Που άφησε τον αγρότη, τον εργάτη, τον απλό εργαζόμενο στο σκοτάδι, που τον κατέστησε ομιλούσα μηχανή, που του στέρησε και του στερεί την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας και των ικανοτήτων του, που τον στρέφει μετά μανίας στην πρώιμη ειδίκευση και τον παραδίδει άοπλο από τα φώτα της γνώσης στη βουλιμία των καπιταλιστών;
Και για να θυμηθούμε την καυστική γλώσσα του μεγάλου δάσκαλου και παιδαγωγού Δημήτρη Γληνού, η παιδεία στο αστικό ελληνικό σύστημα «γλώσσαν δεν του έδωκε (του λαού), πραγματικάς δεξιότητας δεν του εκαλλιέργησε. Χρησίμους γνώσεις δεν του μετέδωκε. Του παρέσχεν, όμως, την ευκολίαν να υπάγη εις το ελληνικόν σχολείον και να μάθει ότι ο παρακείμενος του άγω είναι αγήοχα… Τον επλάνησε με το απραγματοποίητον ιδανικόν της εισδύσεώς του εις το πνεύμα του αρχαίου κόσμου διά της αναγνώσεως δέκα σελίδων του Ξενοφώντος και της γνώσεως του τυπικού της Αττικής διαλέκτου».
Οσο κι αν κρύβεται ο αστισμός πίσω από τέτοιου είδους κάλπικες ευαισθησίες, τα πράγματα είναι καθαρά.
Το σχολείο, εκτός από την προσφορά στοιχειωδών γνώσεων και δεξιοτήτων, αναλαμβάνει και τον ιδεολογικό-πολιτικό επηρεασμό της νεολαίας, ώστε να διαμορφωθούν χαρακτήρες υπάκουοι στις ακόρεστες ορέξεις του κεφαλαίου. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποίησε και χρησιμοποιεί (με ιδιαίτερη ένταση στις εποχές της συντηρητικής ανασυγκρότησης) τις λεγόμενες ανθρωπιστικές σπουδές. Σ’ αυτό το πλαίσιο, η διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών εντάσσεται στη γενικότερη προσπάθεια του συστήματος να δυσκολέψει το δρόμο της πνευματικής απολύτρωσης του εργαζόμενου λαού. Να τον στερήσει απ’ την κατάκτηση της μητρικής του γλώσσας, που είναι βασικός όρος για το ξύπνημα της ταξικής συνείδησης. Να τον εγκλωβίσει στα όρια ενός στενού εθνικισμού, που έχει τάχα μέσα του αιώνια ανθρωπιστικά στοιχεία και να τον αποκόψει απ’ την αληθινή κοινωνική σκληρή πραγματικότητα.
Να τον αφήσει στην ουσία στο σκοτάδι, πλανημένο ότι δήθεν μπορεί να εισδύσει στο πνεύμα του αρχαίου κόσμου, με το αναμάσημα κάποιων αράδων από τα αρχαία κείμενα, με τη στείρα εμμονή στη γραμματική και το συντακτικό τους, ενώ στην πραγματικότητα τον απομακρύνει από την προσέγγιση και βαθιά κατανόηση του πολιτισμού της αρχαιότητας.
Δεν είναι τυχαίο ότι τα αρχαία καθιερώθηκαν και πάλι στο Γυμνάσιο έπειτα από το έντονο κίνημα μαζικής αμφισβήτησης της νεολαίας των καταλήψεων του 90-91, ενώ αποτελούν «εμμονή» όλων των συντηρητικών κυβερνήσεων.
Αν θέλουμε, λοιπόν, να προσεγγίσουμε το ζήτημα επί της ουσίας, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το τι προάγει το σχολείο σήμερα, από το τι προβάλλει το κοινωνικό σύστημα και από τη μορφωτική επίδραση που ασκούν αυτά τα δυο πάνω στη νεολαία.
Γιατί και η γλωσσική καλλιέργεια και η χρεωμένη στη νεολαία «λεξιπενία» είναι συνάρτηση της γενικότερης μόρφωσης και της κουλτούρας.
ΥΓ1: Η γελοιότητα στο αποκορύφωμά της. «Τα αρχαία ελληνικά δεν είναι νεκρή γλώσσα, όπως τα λατινικά. Η αρχαία ελληνική συνεχίζει, διδάσκεται, εξελίσσεται», δήλωσε ο Αρβανιτόπουλος στη Βουλή! Φαίνεται πως γι’ αυτό το λόγο οι παραστάσεις αρχαίου δράματος και κωμωδίας γίνονται από μεταφράσεις (αλλιώς οι θεατές δε θα καταλάβαιναν τίποτα) και έχει αναπτυχθεί ολόκληρος φιλολογικός-θεατρικός κλάδος που ασχολείται κριτικά με τις μεταφράσεις και την ποιότητά τους.
ΥΓ2: Ολοι αυτοί οι εθνικιστές γλωσσαμύντορες είναι άραγε σε θέση να μεταφράσουν μια έστω παράγραφο από κείμενο της αρχαιοελληνικής γραμματείας, την οποία υποτίθεται ότι θαυμάζουν;
