Θα οργανωθούμε
ή τζάμπα θα χαθούμε;
«Ο μεταϊστορικός άνθρωπος είναι η μεγαλύτερη απειλή για τη ζωή, γιατί μιμείται την μηχανή τόσο πολύ που δεν έχει κανένα λόγο να θέλει να ζει, αφού η μηχανή δεν είναι έμβια. Ο άνθρωπος αρχίζει να προσπαθεί πλέον όχι απλώς να κάνει μηχανές που να του μοιάζουν, αλλά να κάνει τον εαυτό τους να τους μοιάζει» (Lewis Mumford – «Ο μύθος της μηχανής»).
Ισως οι «αρμόδιες» στήλες, παρακινούμενες από μια λεπτή όσο και υψηλή αίσθηση καθήκοντος, να βρουν το απαιτούμενο… κουράγιο να ασχοληθούν στα σοβαρά με τα του Συριζοσυνεδρίου και των παράλληλων εξαγγελιών. Εμείς όμως οφείλουμε να αφιερώσουμε σχεδόν ολόκληρη τη στήλη, μη λησμονώντας και την αστεία πλευρά του πράγματος.
Πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Alexis
Υπό τον τίτλο «το αναγκαίο επαναστατικό, σοσιαλιστικό πρόγραμμα (sic) για τον ΣυΡιζΑ – δέκα δέσμες μέτρων» διαβάζουμε (με την προσήκουσα σοβαρότητα απέναντι στην πιθανή αυριανή κυβέρνηση, παρακαλώ) τα εξής… όμορφα: «Κεφάλαιο 8: Αμεση εξοικονόμηση πόρων από τις σπατάλες του καπιταλισμού και μέτρα ανόρθωσης του βιοτικού επιπέδου των εργαζόμενων. Μείωση των αποδοχών όλων των διοικητικών στελεχών του κράτους συμπεριλαμβανομένων των αξιωματικών του στρατού, των σωμάτων ασφαλείας και των δικαστών, των μελών της κυβέρνησης, του Προέδρου της Δημοκρατίας, των βουλευτών και των δημάρχων στα επίπεδα του μισθού ενός ειδικευμένου εργάτη. Εξάλειψη των εξόδων παραστάσεως, των ειδικών αποζημιώσεων, των μυστικών κονδυλίων και όλων των άλλων κρυφών κρατικών προνομίων των υψηλόβαθμων κρατικών υπαλλήλων και στελεχών. Αναστολή μέχρι να ξαναμπεί η οικονομία σε ανάπτυξη, κάθε δαπάνης για τον στρατό, πλην των νέων μειωμένων δαπανών για μισθοδοσία προσωπικού και των δαπανών που θα κρίνει απόλυτα απαραίτητες μια εκλεγμένη επιτροπή αποτελούμενη από μέλη της κυβέρνησης, εκπροσώπους των φαντάρων και των κατώτερων αξιωματικών και της Πανελλαδικής Επιτροπής Εργατικού Ελέγχου».
Για «τη συνολική αναμόρφωση του στρατού» έχουμε και κλαίμε: Πλήρη συνδικαλιστικά και πολιτικά δικαιώματα για όλους τους στρατιώτες και τους κατώτερους αξιωματικούς. Οι εκλεγμένες και ανακλητές επιτροπές στρατιωτών και κατώτερων αξιωματικών πρέπει (προσοχή στο «πρέπει») να αποφασίζουν για όλα τα ζητήματα που αφορούν τη μονάδα. Εκλογή και δικαίωμα ανάκλησης όλων των αξιωματικών από τους στρατιώτες (ωχ, το μάτι μου!). Μέτρα βελτίωσης της ζωής στις μονάδες (υγιεινή, διατροφή, επαρκείς άδειες) και αύξηση του μισθού του φαντάρου στο ύψος του επιδόματος ανεργίας. Επαρκής εκπαίδευση στα όπλα καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας. Οχι στον επαγγελματικό στρατό. Θητεία με εκπαίδευση στα όπλα όλου του εργαζόμενου λαού, σαν εγγύηση για την προάσπιση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεών του. Αμοιβή όλων των αξιωματικών με το μισθό ενός ειδικευμένου εργάτη. Πλαισίωση του στρατού από στρατιωτικά αποσπάσματα των εργατικών οργανώσεων που θα εκπαιδευτούν στα στρατόπεδα με έξοδα του κράτους».
Για την «όχι εξωτερική, αλλά διεθνιστική πολιτική» και «για τις Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης» (πάει και το άλλο μάτι!) έχουμε και ξανακλαίμε: Αποχώρηση από το ΝΑΤΟ και διώξιμο των αμερικάνικων βάσεων από τη χώρα. Το ΝΑΤΟ δεν είναι απλά ένας στρατιωτικός μηχανισμός. Είναι η στρατιωτική έκφραση του καπιταλισμού της εποχής των μονοπωλίων, δηλαδή του ιμπεριαλισμού. Είναι ένα σύμπλεγμα διοικητικών και πολιτικών θεσμών, που δεμένοι με χιλιάδες νήματα με τους ντόπιους μηχανισμούς της αστικής τάξης, σκοπό έχουν τη συντριβή του εργατικού κινήματος και της αριστεράς και την υπεράσπιση του καπιταλισμού. Η έξοδος από το ΝΑΤΟ δεν είναι μόνο ζήτημα αρχής. Είναι ζήτημα που έχει να κάνει με την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων των εργαζόμενων και της επαναστατικής της πορείας. Παραμονή στο ΝΑΤΟ σημαίνει παροχή χρόνου και χώρου από την κυβέρνηση για την προετοιμασία αντεπαναστατικών, υπονομευτικών ενεργειών και πραξικοπημάτων εναντίον της».
Νομίζουμε ότι μετά από τα παραπάνω είμαστε πολύ «μικροί» και πολύ «λίγοι» για να επαναφέρουμε τη στήλη στον ορθό δρόμο και να ασχοληθούμε με οτιδήποτε…
«Υπήρχαν σκλάβοι κάποτε / σάρκιν’ αντικείμενα / δίποδα ζώα / που γεννιόνταν και πεθαίναν’ / δίποδα χτήνη υπηρετώντας. / Ναι / υπήρχαν σκλάβοι κάποτε / που στη ζωή τους κράταγε η ελπίδα / της λευτεριάς. / Χρόνια και χρόνια πέρασαν / και τώρα τέτοιοι σκλάβοι δεν υπάρχουν. / Γεννήθηκε όμως / ένα καινούργιο είδος σκλάβων / σκλάβοι αμειβόμενοι / σκλάβοι χορτάτοι / σκλάβοι που γελούν / σκλάβοι που θέλουν / σκλάβοι να μένουν. / Αυτή είναι η πρόοδος» (Αλέξανδρος Παναγούλης).
Κοκκινοσκουφίτσα
