Η χούντα δεν τελείωσε το ’74

Σε κάθε πανεπιστημιακή σχολή αλώνιζε το σπουδαστικό της ασφάλειας. Πανεπιστημιακοί καθηγητές ήταν φερέφωνα της χούντας, χωρίς να κρατούν καν τα προσχήματα. Αγωνιστές ή και «ζωηροί» φοιτητές καλούνταν συχνά-πυκνά στην ασφάλεια «δι’ υπόθεσίν τους». Οι φοιτητικές συνελεύσεις απαγορεύονταν. Οι διαδηλώσεις διά ροπάλου. Εξω, στην εργαζόμενη κοινωνία, τρόμος. Πάνω από τρεις απαγορεύονταν να «συναθροίζονται». Το ’73 ξέσπασε η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Το τανκ έσπασε την πόρτα, εκατοντάδες μπάτσοι, στρατός, ελεύθεροι σκοπευτές συμμετείχαν στην καταστολή.

Ο απόηχος της εξέγερσης, το πνεύμα της αντίστασης ενάντια στους αντεργατικούς και αυταρχικούς νόμους που θέσπιζε η πρώτη μεταπολιτευτική κυβέρνηση του «εθνάρχη» Καραμανλή, αγκαλιά με το μαζικό διεκδικητικό κίνημα που φούντωνε, υποχρέωσαν τους αστούς να αναγνωρίσουν το πανεπιστημιακό άσυλο ως αδιαμφισβήτητο άτυπο θεσμό, τον οποίο όφειλαν να σέβονται οι δυνάμεις καταστολής. Ο σαλτιμπάγκος Ανδρέας Παπανδρέου, προσφέροντας μεγάλες και διαχρονικές υπηρεσίες στο αστικό σύστημα, ενσωματώνοντας με συνθήματα και δράσεις εντυπωσιασμού το μεταπολιτευτικό δυναμικό διεκδικητικό κίνημα της εργατικής τάξης και της νεολαίας, με στόχο να το θάψει, προχώρησε και στη νομοθετική κατοχύρωση του ασύλου (Ν. 1268/82, άρθρο 2 παρ.5).

Από τότε κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι. Οι αγώνες και οι αντιδράσεις των φοιτητών ενάντια στους αντιεκπαιδευτικούς νόμους που ψηφίζονταν σωρηδόν από τις αστικές κυβερνήσεις ή και οι καταλήψεις πανεπιστημιακών χώρων από κομμάτια του κοινωνικού-πολιτικού κινήματος, μπορεί να εξόργιζαν το καθηγητικό κατεστημένο και σφουγγοκωλάριους πρυτάνεις, όμως ουδείς από αυτούς τολμούσε να γίνει όχημα για την καταπάτηση του ασύλου από τις δυνάμεις καταστολής. Εξαίρεση, ο Μαρκάτος του ΕΜΠ, που στιγματίστηκε γι’ αυτό και έκτοτε θάφτηκε, παρ’ όλες τις πολικές φιλοδοξίες του, και έμεινε στην ιστορία ως πρύτανης των ΜΑΤ.

Εικόνες, μνήμες απ’ το παρελθόν; Λάθος. Τη Δευτέρα ζωντάνεψαν οι εικόνες στα Προπύλαια. Στο ιστορικό κτίριο της Πρυτανείας του Πανεπιστήμιου της Αθήνας, όπου είχαν συγκεντρωθεί φοιτητικοί σύλλογοι και εργαζόμενοι του Πανεπιστήμιου, γιατί εκεί συνεδρίαζαν οι εγκάθετοι του Συμβούλιου Διοίκησης του ΕΚΠΑ για την εφαρμογή του κακόφημου «σχεδίου Αθηνά» και την εξόντωση των πανεπιστημιακών φυλάκων (στο πλαίσιο της επιβολής της «διαθεσιμότητας» στο δημόσιο). Ολόκληρο το κέντρο ζώστηκε και αποκλείστηκε από πάνοπλους μπάτσους και προκλητικούς ΔΕΛΤΑδες. Κουβάλησαν αλυσοπρίονο να σπάσουν την πόρτα, έσπρωξαν και χτύπησαν τους φοιτητές, προπηλάκισαν εργαζόμενους, τους ψέκασαν με τα χημικά τους. Ξεσαλωμένοι πάτησαν το άσυλο, μπούκαραν στο κτίριο και κουβάλησαν στην κλούβα 32 φοιτητές. Την ίδια στιγμή, τρομοκρατούσαν συνειδητά κάθε περαστικό πολίτη, όχι μόνο με την παρουσία τους αλλά και με υπονοούμενα ότι στο χώρο διαπράττονται «τρομοκρατικές ενέργειες».
Την αφορμή, τους την έδωσε το ίδιο το Συμβούλιο διοίκησης. Που κάλεσε την αστυνομία να μπουκάρει ισχυριζόμενο ψευδώς ότι «απειλείται».

Δεν είναι η πρώτη φορά, που οι δυνάμεις καταστολής, καταπατούν το πανεπιστημιακό άσυλο, μετά την πλήρη κατάργησή του με το νόμο Διαμαντοπούλου. Είχε προηγηθεί ο νόμος Γιαννάκου, που άνοιξε το δρόμο, δίνοντας το δικαίωμα στη Σύγκλητο να οριοθετεί αυστηρά το άσυλο στους χώρους «διδασκαλίας και έρευνας» και μια απίστευτη γκεμπελίστικη προπαγάνδα ενάντια στο δημόσιο Πανεπιστήμιο και τον αγώνα των φοιτητών για την υπεράσπισή του. Προηγήθηκαν τα παραδείγματα του Ιόνιου Πανεπιστήμιου, με αφορμή μια διαμαρτυρία φοιτητών του, του Οικονομικού Πανεπιστήμιου, με αφορμή το κυνήγι μικροπωλητών μεταναστών, κ.ά. Είναι η πρώτη φορά, όμως, που γίνεται με τόσο θεαματικό, τρομοκρατικά φορτισμένο και εκτεταμένο τρόπο, στο κέντρο της Αθήνας, υπογραμμίζοντας δυο στοιχεία:

Οτι η μνημονιακή συγκυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εφαρμόσει διά πυρός και σιδήρου το δόγμα της «μηδενικής ανοχής», ενόψει και των πιθανών φοιτητικών και κοινωνικών ξεσπασμάτων, εξαιτίας της απάνθρωπης, αντεργατικής και αντιεκπαιδευτικής πολιτικής που δεν έχει όρια και τέλος. Ο Σαμαράς, μιλώντας με ύφος χιλίων δικτατόρων στο 9ο τακτικό συνέδριο της ΟΝΝΕΔ, δήλωσε πως θα τελειώσει με τα «ταμπού» του παρελθόντος, εννοώντας φυσικά τα ιερά και όσια του εργατικού και φοιτητικού κινήματος, τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά τους.

«Θυμηθείτε πριν δύο χρόνια: Υπήρχε ακόμα, το ζήσατε, το ‘’άσυλο’’ παρανομίας στα Πανεπιστήμια. Γύρω η κοινωνία βοούσε από τις ασχήμιες που γίνονταν μέσα στους Πανεπιστημιακούς χώρους. Καθηγητές τους προπηλάκιζαν ή τους ξυλοκοπούσαν κάθε μέρα. Τέτοια ασυλία παρανομίας δεν υπήρχε πουθενά στον κόσμο! Κι όμως κάποιοι και τότε επέμεναν πεισματικά ότι ήταν τάχα μια ‘’δημοκρατική κατάκτηση’’! Και ασκούσαν ιδεολογική τρομοκρατία σε κάθε διαφορετική άποψη… Ζητούσαμε ευθέως την κατάργηση αυτού του περίεργου ‘’ασύλου’’, ακόμα και μεταξύ μας, υπήρχαν άτομα που εξέφραζαν δισταγμούς.  ‘’Μη μας πουν εκείνο’’ ‘’μη μας πουν το άλλο’’…  Εμείς, όμως το τολμήσαμε! Κι εσείς, η Νεολαία, το πήρατε πάνω σας. Και τελικά με τον αγώνα σας το Ελληνικό Κοινοβούλιο ψήφισε την κατάργηση με πάνω από 250 ψήφους! Και σπάσαμε τα ταμπού του χθες. Πρέπει να γίνουν ακόμα πολλά, υπάρχουν ταμπού δεκαετιών!  Αλλά οι ιδέες οι σωστές νικούν» (Αντώνης Σαμαράς).

Το δεύτερο συμπέρασμα που προκύπτει από αυτή την προκλητική ενέργεια των δυνάμεων καταστολής, που έδρασαν σε ευθεία σύνδεση με τις απειλές Σαμαρά (αμ’ έπος αμ’ έργον), είναι ότι τα Συμβούλια διοίκησης –με τη συμμετοχή «εξωτερικών» μελών απ’ όλο το φάσμα του αστισμού, πολιτικού και επιχειρηματικού– αποτελούν το μακρύ χέρι του αστικού κράτους, των καπιταλιστών, μέσα στο «εκσυγχρονισμένο», «ανταγωνιστικό» δημόσιο Πανεπιστήμιο. Αλλωστε, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο νομοθετήθηκαν, εκτοπίζοντας τις πρυτανικές αρχές και τη Σύγκλητο. Γιατί δεν πρέπει να έχουν κανέναν ενδοιασμό, καμιά αναστολή στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής, που απαιτεί επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, στα πρότυπα λειτουργίας ΑΕ, ιδιωτικοποιημένο, στο οποίο θα επικρατεί η «σιωπή των αμνών».

ΥΓ: Η πολιτικά πεθαμένη Αννα Διαμαντοπούλου, που το φέρει βαρέως ότι την έφαγε το μαύρο σκοτάδι, δε χάνει ευκαιρία να ξεπροβάλλει ως βαμπίρ από τον Κάτω Κόσμο για να δηλώσει «παρούσα». Να υπενθυμίσει στα άλλοτε συνεταιράκια της στην αστική πολιτική,  που τώρα ισοπεδώνουν τα «ταμπού» της δημόσιας Παιδείας, ότι δικό της έργο αυτοί συνεχίζουν να υλοποιούν. Απαντώντας πικρόχολα στον Σαμαρά δήλωσε: «Η συναίνεση είναι μια πολύπλοκη και επίπονη διαδικασία που απαιτεί τεχνοκρατική προετοιμασία, οργανωμένο διάλογο μέσα σε καθορισμένο χρονοδιάγραμμα και πλαίσιο, λογικούς συμβιβασμούς και εκπτώσεις στο "ΕΓΩ", κυρίως από τον πρωταγωνιστή.

Πώς εννοεί, όμως, το χτίσιμο της συναίνεσης ο κ. Σαμαράς ως Κυβερνήτης; Αν δεν αντιμετωπισθεί αυτό το θέμα, τότε οι εκλογές θα κρέμονται πάνω από τη χώρα σε κάθε κακοτράχαλη στροφή! Και οι στροφές είναι πολλές τους επόμενους μήνες».