♦ Στο προηγούμενο φύλλο αναφερθήκαμε στην απόφαση της εκτελεστικής επιτροπής της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) να μη συμπεριλάβει την πάλη στο βασικό πρόγραμμα των ολυμπιακών αθλημάτων, εξαιτίας της χαμηλής εμπορικότητας και δημοφιλίας της. Οι οπαδοί της πάλης, στην προσπάθειά τους να ανατρέψουν την απόφαση, βρήκαν ένα απρόσμενο σύμμαχο. Το περιοδικό Forbes, το οποίο αποτελεί τη Βίβλο για τους γιάπηδες του χρηματιστηρίου, έκανε την πρόγνωση ότι θα υπάρξει άμεση υπαναχώρηση από τη ΔΟΕ, χαρακτηρίζοντας την απόφαση μια κακή μπίζνα. Στο άρθρο του περιοδικού δίνεται μια ιδιαίτερη παράμετρος για την τηλεθέαση των ολυμπιακών αγώνων και ο συντάκτης του Νταν Μπίγκμαν δηλώνει ότι κατά τη διάρκεια των αγώνων παρακολουθεί ατέλειωτες ώρες σπορ που δεν τον ενδιαφέρουν και για τα οποία μπορεί να μη γνωρίζει καν τους κανονισμούς τους. Με απλά λόγια, θεωρεί ότι οι ολυμπιακοί αγώνες είναι μια διοργάνωση με «εξωτικά» αθλήματα, τα οποία παρακολουθεί κάθε τέσσερα χρόνια.
Ο συντάκτης του Forbes «έδειξε» μια άλλη πλευρά των προτιμήσεων των τηλεθεατών. Η στήλη ομολογεί ότι δεν την είχε σκεφτεί, διατηρεί όμως σοβαρές επιφυλάξεις για το αν είναι σημαντική και αν πραγματικά αντικατοπτρίζει το προφίλ του τηλεθεατή των ολυμπιακών αγώνων. Το πιο πιθανό είναι η άποψη του Μπίγκμαν να αντανακλά τις προτιμήσεις του αμερικανικού τηλεοπτικού κοινού, που έχει τη δυνατότητα να βλέπει όλο το χρόνο τους πρωτοκλασάτους μπασκετμπολίστες της Ντριμ Τιμ, γκολφ, τένις και άλλα εμπορικά αθλήματα. Ομως είναι πολύ δύσκολο για τη λογική της στήλης να φανταστεί, ότι θα επιλέξει τοξοβολία ή ξιφασκία, όταν την ίδια στιγμή σε κάποιο άλλο κανάλι θα έχει αγώνα μπάσκετ της Ντριμ Τιμ.
Αν όμως δούμε τα οικονομικά στοιχεία για τα έσοδα της ΔΟΕ, ίσως να καταλάβουμε καλύτερα γιατί το Forbes ποντάρει στην αλλαγή της απόφασης. Τα έσοδα της ΔΟΕ την τελευταία τριετία πλησιάζουν τα 5 δισ. δολάρια, από τα οποία το 80% προέρχεται από τα τηλεοπτικά δικαιώματα. Οταν όμως μόνο το αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο NBC έχει υπογράψει με τη ΔΟΕ συμβόλαιο 4,4 δισ. δολαρίων για την περίοδο 2014-20, καταλαβαίνουμε γιατί η άποψη του αμερικανικού τηλεοπτικού κοινού έχει μεγάλη βαρύτητα και μπορεί να αλλάξει τις αποφάσεις των Αθανάτων.
Το κείμενο του Forbes κλείνει με μια πρόταση. Να αυξηθούν από 24 σε 25 τα αθλήματα των αγώνων, αφού οι 344 παλαιστές αποτελούν ένα μικρό ποσοστό συγκρινόμενοι με τους περίπου 10.000 αθλητές που αγωνίστηκαν στους αγώνες. Τονίζει ακόμη, ότι στην Ολυμπιάδα του Λονδίνου έμεινε απούλητο μόλις το 2,5% των εισιτήριων της πάλης, ενώ το άθλημα είναι ιδιαίτερα «πλουραλιστικό» όσον αφορά την κατανομή των μεταλλίων, αφού αυτά μοιράστηκαν σε αθλητές από 29 διαφορετικές χώρες.
Κλείνουμε το θέμα της πάλης με τις εκτιμήσεις του αντιπροέδρου της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Πάλης, Μάικλ Νόβογκρατς, σύμφωνα με τις οποίες η απόφαση θα αλλάξει, αφενός γιατί ήδη η ΔΟΕ κατάφερε να μαζέψει περισσότερα από 500.000 δολάρια, που θα διατεθούν για να γίνει κατανοητό το πρόβλημα, και αφετέρου γιατί οι χώρες που διεκδικούν τους αγώνες του 2020 (Ισπανία, Τουρκία και Ιαπωνία) έχουν μεγάλη παράδοση στην πάλη, με τους Ιάπωνες μάλιστα να αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να ασκήσουν βέτο στην Ολομέλεια της ΔΟΕ.
♦ Ο Οσκαρ Πιστόριους, ο αθλητής σύμβολο, ο πρώτος που αγωνίστηκε με προσθετικά μέλη στους Ολυμπιακούς Αγώνες (Λονδίνο 2012), ήταν ο αρνητικός πρωταγωνιστής τη βδομάδα που πέρασε, αφού προφυλακίστηκε, κατηγορούμενος για φόνο εκ προμελέτης. Ο νοτιοαφρικανός αθλητής κατηγορείται ότι σκότωσε τη σύντροφό του για λόγους ερωτικής αντιζηλίας και οι αιματολογικές εξετάσεις που του έγιναν έδειξαν ότι ήταν υπό την επήρεια αλκοόλ και στεροειδών χαπιών, συνδυασμός που οδηγεί σε ακραία επιθετικότητα. Ο λόγος που αναφέρεται στην υπόθεση η στήλη δεν είναι για να βρει τους λόγους που οδήγησαν το Πιστόριους στο έγκλημα, αλλά για να δείξει τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιήθηκε ο συγκεκριμένος αθλητής για να δημιουργηθεί ένα αθλητικό πρότυπο, γύρω από το οποίο έγιναν χοντρές μπίζνες και κονόμες.
Αν θέλουμε να εξετάσουμε τα δεδομένα ως έχουν στην πραγματικότητα, θα δούμε ότι η αθλητική πλευρά της υπόθεσης Πιστόριους έχει και «σκοτεινά» σημεία. Καταρχήν, μετά τη συμμετοχή του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα στίβου της IAΑF το 2011 και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012, αγωνίστηκε και στους Παραολυμπιακούς, κατακτώντας δυο χρυσά μετάλλια. Αν πραγματικά ήταν το αθλητικό πρότυπο που ήθελαν να παρουσιάσουν και η προσωποποίηση της ανθρώπινης θέλησης, δε θα έπρεπε να συμμετέχει στους Παραολυμπιακούς, αφού είναι πολύ άκομψο πρώτα να συναγωνίζεσαι αρτιμελείς αθλητές και στη συνέχεια να κερδίζεις αθλητές στους Παραολυμπιακούς. Ο λόγος για τον οποίο επέλεξε αυτή την τακτική είναι απλός, Ως σύμβολο των αγώνων και του αθλητικού ιδεώδους δεν είχε μεγάλες πιθανότητες να βγάλει φράγκα, έκανε το ντόρο με τη συμμετοχή του στο Λονδίνο και στη συνέχεια ως κορυφαίος παραολυμπιονίκης θα γέμιζε και τις τσέπες του με ζεστό χρήμα, μέσω διαφημίσεων και χορηγιών από εταιρίες που ήθελαν να εντάξουν την αναγνωρισιμότητά του στον κύκλο εργασιών τους. Το δεύτερο σημείο είναι η αντίδρασή του, όταν έχασε στον τελικό των 200 μ. από τον βραζιλιάνο Αλαν Ολιβέιρα, τον οποίο κατηγόρησε ότι «είχε λεπίδες που κλέβουνε στα πόδια του», γεγονός που –παρά τη συγγνώμη του μερικές μέρες αργότερα– στραπατσάρησε την εικόνα του.
Και βέβαια, όλοι βλέπουμε με πόση προσοχή χειρίζονται τα ΜΜΕ την εμπλοκή του Πιστόριους σε έναν φόνο, πώς προσπαθούν να φανούν αντικειμενικοί, να βρουν δικαιολογίες, να φτιάξουν ένα ψυχολογικό προφίλ, να τον βοηθήσουν να καθαρίσει με το μικρότερο ποινικό κόστος. Εχουν γίνει επενδύσεις στην εικόνα του και κάθε βίαιη μεταβολή μεγαλώνει τη χασούρα. Ολα πρέπει να γίνουν ομαλά, για να ελεγχθεί η κατάσταση στη διαφημιστική πιάτσα.
♦ Την περασμένη Τρίτη, δόθηκαν στη δημοσιότητα τα οικονομικά στοιχεία για την κρατική επιχορήγηση στις αθλητικές Ομοσπονδίες. Από τα στοιχεία προκύπτει ότι η μείωση σε κάποιες περιπτώσεις είναι μεγαλύτερη από 60% και σε ορισμένες μικρές και μη εμπορικές Ομοσπονδίες πλησιάζει το 80%. Η απόφαση της κυβέρνησης είχε ως αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν οι Ομοσπονδίες και να πάρουν πρωτοβουλίες για να την ανατρέψουν. Το απόγευμα της ίδιας μέρας που ανακοινώθηκε η επιχορήγηση, η Ομοσπονδία του μπάσκετ επέστρεψε πίσω ως απαράδεκτο το σχετικό έγγραφο, τονίζοντας ότι η ΕΟΚ δεν είναι διατεθειμένη να κάνει πίσω, ενώ κατήγγελλε την προχειρότητα με την οποία αντιμετωπίζεται ο αθλητισμός.
Αν γυρίσουμε μια δεκαετία πίσω, θα δούμε ότι τα δεδομένα ήταν πολύ διαφορετικά. Τότε, ενόψει της Ολυμπιάδας της Αθήνας, τα φράγκα προς τις αθλητικές Ομοσπονδίες και ιδιαίτερα προς αυτές που είχαν ελπίδες να κατακτήσουν μετάλλια, ήταν πολλά. Την περίοδο εκείνη, οι αγώνες της Αθήνας αποτελούσαν τον κινητήριο μοχλό της οικονομίας και ήταν το πρόσχημα για να χρεωθεί τεράστια ποσά ο ελληνικός λαός, προκειμένου να κονομήσουν οι καπιταλιστές που είχαν «επενδύσει» στην «εθνική» υπόθεση Ολυμπιακοί Αγώνες 2004. Σήμερα, στην εποχή της κινεζοποίησης της εργατικής τάξης και της μεγάλης οικονομικής κρίσης, ο αθλητισμός δεν έχει να προσφέρει στην αστική τάξη και το κεφάλαιο. Φυσιολογικά μπαίνει στην άκρη και μειώνεται στο ελάχιστο δυνατό η επιχορήγησή του από το κρατικό ταμείο. Είναι φανερό, ότι σήμερα η συγκυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται ούτε καν να «τσουλήσει» λίγο το αθλητικό νταλαβέρι και ανατρέπει την άποψη πως, όταν το καθεστώς δεν μπορεί να προσφέρει άρτους, κοιμίζει το λαό με θεάματα.
Κος Πάπιας
papias@eksegersi.gr
