Αβάδιστα, αβασάνιστα ΣΥΡΙΖΑ
Οι νεοναζί δρουν (και οπλίζονται). Εμείς, τι πράττομεν;
«Σκληρή δουλειά» – από τον πρωθυπουργό της «μνημονιοαντιμνημονιακής» κυβέρνησης
(για τους ανέργους, τους εκ περιτροπής, τους επισφαλείς, κοντολογίς τα 3/4 του εν δυνάμει απασχολούμενου και μη πληθυσμού)
Περισσότερα φράγκα για τις συνιστώσες του σύριζα…
♦ «Αντ. Μανιτάκης – Γεύμα με την Καθημερινή» (Καθημερινή, 10-6-12). Ηδη, λοιπόν, κάτι μαγειρευόταν.
♦ Κουκουμουλουκουκου: η αυτοκριτική δεν είναι ίδιον των μαοϊκών.
♦ «Οι σημερινές εξαιρετικές στιγμές επιβάλλουν τη μαχητική οργάνωση των πρωτοπόρων δυνάμεων του αντιφασισμού. Με εξαιρετική οξύτητα μπαίνει το ζήτημα της μαζικής οργάνωσης αντιφασιστικών δεκαρχιών και πενταρχιών στο κάθε εργοστάσιο, επιχείρηση, στις μεταφορές, στην κάθε πιάτσα, συνοικία, συνοικισμό, χωριό, στο στρατό, στόλο, αεροπορία». (2η ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Νοέμβρης 1934).
♦ «Στην Αργεντινή ακόμα διαδηλώνουν» μας πληροφόρησε το πρωτοσέλιδο της Καθημερινής (10-6-12). Και ποιοι είναι αυτοί; Μεσοαστικές συνοικίες – και για τι διαδήλωναν; «Για τη διαφθορά, τους περιορισμούς στο συνάλλαγμα και την ανασφάλεια». Βασικά, δηλαδή, αιτήματα του αργεντίνικου εργαζόμενου και άνεργου λαού… (Μη heso).
♦ Στην Αυγή (16-6-12) ο Δ. Στρατούλης το έθεσε ευθέως: θα βρούμε άδεια ταμεία. Και η φυσιολογική ερώτηση είναι: και πώς θα τα γεμίζατε, κύριοι συριζαίοι; Ξυρίζοντας, τσιρίζοντας, κουρεύοντας επί τα χείρω.
♦ Περισσός: άντε και εξωκοινοβουλευτικοί, παιδιά.
♦ 1 ψήφος στο ΠΑΕΚΕ (του μοναδικού μέλους του;).
♦ Και το πρόγραμμα λιτότητας με dire (μα πολύ dire) straits (=στενωπούς).
♦ «Ρεύμα αλλαγής και σωτηρίας» αλάλαζε ο «δρόμος της Αριστεράς» (9-6-12). (Κλείστε το παράθυρο! Πουντιάσαμε!).
♦ Μην ανησυχείτε οι του Περισσού. Κακοτυχία ήταν…
♦ «Αναίτιο πογκρόμ» αναφέρει η ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σχετικά με τη σύλληψη μέλους της από μπάτσους. Δηλαδή, υπάρχουν και αιτιολογημένα πογκρόμ;
♦ Τι ωραία που τα γράφει το VIMA.gr: Στην πρώτη αράδα «άγνωστα άτομα» μαχαίρωσαν μετανάστη και παρακάτω «οι δράστες που πρόσκεινται στη χρυσή αυγή».
♦ «Στο σημείο αυτό αναφέρει πως όλοι όσοι έχουν συγκεντρωθεί γύρω από το περιοδικό “Πον Ζνάμενεμ Μαρξίσμα” δεν είναι κομμουνιστές, όλοι όμως είναι συνεπείς υλιστές. Νομίζω ότι μια τέτοια συμμαχία κομμουνιστών και μη κομμουνιστών είναι απόλυτα αναγκαία και καθορίζει συνετά τα καθήκοντα του περιοδικού. Ενα από τα πιο μεγάλα και επικίνδυνα λάθη των κομμουνιστών (και γενικά των επαναστατών που άρχισαν με επιτυχία μια μεγάλη επανάσταση) είναι η αντίληψη πως μπορούν τάχα την επανάσταση να την ολοκληρώσουν μόνο με τις προσπάθειες των επαναστατών. Αντίθετα, για την επιτυχία κάθε επαναστατικής δουλειάς είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε και να μπορέσουμε να εφαρμόσουμε στην πράξη την αρχή πως οι επαναστάτες μπορούν να παίζουν το ρόλο μόνο της πρωτοπορίας μιας πραγματικά βιώσιμης και πρωτοπόρας τάξης. Η πρωτοπορία μόνο τότε εκπληρώνει τα καθήκοντα της πρωτοπορίας, όταν ξέρει να μην αποσπάται από τη μάζα που καθοδηγεί, αλλά πραγματικά να οδηγεί όλη τη μάζα προς τα εμπρός. Αν δεν γίνει συμμαχία με τους μη κομμουνιστές στους πιο διαφορετικούς τομείς δράσης ούτε λόγος μπορεί να γίνει για μια επιτυχή κομμουνιστική ανοικοδόμηση». (Β. Ι. Λένιν: «Για τη σημασία του μαχόμενου υλισμού» – Μάρτης 1922).
♦ Ανεμίζει το μαντήλι/ με δυο κόμπους δάκρυα./ Το βαπόρι είναι ένα φέρετρο που φεύγει/ το λιμάνι είναι μια μεγάλη πρωινή θλίψη./ Τα νερά που ξυπνάνε./ Το μουράγιο που φεύγει,/ ο κόσμος που φεύγει,/ η Μαρία που φεύγει./ Τίποτ’ άλλο… (Γερ. Λυκιαρδόπουλος – «Σαλπάρισμα» – Επιθεώρηση Τέχνης, τ. 18, Ιούνιος 1956).
Βασίλης
