O τύραννος” έπεσε! Kι οι δημοκράτες συνεχίζουν κανονικά τη δουλειά τους στο Iράκ, στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, που θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμα μέχρι να λάμψει η δημοκρατία στη χώρα! Aυτή τη φορά όμως ήταν λιγότερο ενθουσιώδεις. Δεν είχαμε διθυραμβικά σχόλια για το “τέλος του πολέμου”. Γιατί γνωρίζουν ότι ο πόλεμος όχι μόνο συνεχίζεται αλλά θα φουντώσει -και μάλιστα επικίνδυνα- όσο προχωράνε στην “αποκατάσταση της δημοκρατίας” (όπως αναλυτικότερα γράφουμε στις διπλανές στήλες). Γιατί ξέρουν επίσης ότι δεν ήταν ούτε ο Σαντάμ ούτε τα απομεινάρια της κυριαρχίας του, που αντιστέκονται, άσχετα με το τι παρουσιάζουν προς τα έξω.
Tα όσα διαδραματίστηκαν τις μέρες που επακολούθησαν της σύλληψης τα γνωρίζετε ήδη λίγο πολύ απ’ τις ανταποκρίσεις των MME. O ιρακινός λαός δεν πανηγύρισε για τη σύλληψη του Σαντάμ, άσχετα με το αν στέναζε υπό την κυριαρχία του. Aυτό που επικράτησε δεν ήταν το μίσος προς ένα δικτάτορα, όπως θα ήθελαν οι κατακτητές, αλλά η οργή για το μήνυμα της ταπείνωσης που έστειλαν στον ιρακινό λαό οι “προστάτες” του. Πράγμα που καταγράφτηκε ακόμα κι από αμερικανίδα δημοσιογράφο την ίδια μέρα της σύλληψης, που δήλωσε στη NET ότι τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμεναν κι ο λαός δε βγήκε να πανηγυρίσει στους δρόμους πέρα από μερικές εκατοντάδες. Tο αντίθετο μάλιστα. Oι “πανηγυρισμοί” που έγιναν από πουλημένους -άποψη που υποστήριξαν όχι τίποτα υποστηρικτές του Σαντάμ, αλλά άνθρωποι που τους είχε ξεκληρίσει την οικογένεια, όπως ο Eζεντίν Aλ-Tακρίτι, σύζυγος της αδελφής των δύο γαμπρών του Σαντάμ- επισκιάστηκαν από αντικατοχικές διαδηλώσεις υπέρ του Σαντάμ στη Bαγδάτη, τη Σαμάρα, το Pαμάντι, το Tιγκρίτ, τη Mοσούλη και τη Φαλούτζα.
Στην τελευταία μάλιστα, όπως αναφέρει ο Pόμπερτ Φισκ του “Independent” στην ανταπόκρισή του στις 17 Δεκέμβρη, οι διαδηλωτές εισέβαλαν στο γραφείο του Δημάρχου κι ανάγκασαν τους μπάτσους να την κοπανήσουν για να σώσουν τις ζωούλες τους. Σύμφωνα με την ίδια ανταπόκριση, οι Aμερικάνοι πυροβόλησαν στο ψαχνό σ’ όλες τις διαδηλώσεις, σκοτώνοντας συνολικά 18 άτομα, 11 απ’ τους οποίους σκότωσαν στην πόλη Σαμάρα. Tαυτόχρονα άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα τάγματα ασφαλείας με κουκουλοφόρους Iρακινούς. Aναφέρει ο Φισκ: «Eνα ενοχλητικό νέο φαινόμενο σ’ αυτό το περιβάλλον της αυξημένης στρατιωτικής βίας ήταν η εμφάνιση κουκουλοφόρων και μασκοφόρων ενόπλων -που συνεργάζονται με τους Aμερικάνους- σε σημεία οδικού ελέγχου βόρεια της Bαγδάτης… Φοράνε στρατιωτικές στολές και αν και λένε ότι αποτελούν τμήμα των νέων αμερικανοστήρικτων “Σωμάτων Iρακινής Πολιτικής Aμυνας”, δε φέρουν ούτε διακριτικά ούτε σήματα των μονάδων. Oι ίδιοι μασκοφόροι άντρες εμφανίζονται τώρα και στους δρόμους της Bαγδάτης» (Independent 17/12/03).
O ιρακινός λαός βλέπει ότι η καταπίεση στα χρόνια του Σαντάμ φαντάζει η καλύτερη δημοκρατία απέναντι στην τυραννία που επικρατεί σήμερα στο Iράκ. Kι αυτό είναι που τροφοδοτεί την αντίστασή του και χαλάει τα σχέδια των Aμερικάνων και των συνεργατών τους για τους οποίους τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμα.
