Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Τι να γράψει κανείς στις ημέρες του «Αδώνιδος» και του Πλεύρη; Τι λόγια να βρει, από πού ν’ αρχίσει και μέχρι πού να φτάσει;
Οπως λέει μια παλαιά και γνωστή παροιμία, «απ’ τη ζωή ως τον θάνατο είν’ ένα μονοπάτι κι απ’ τον Giorgakis στον Λουκά δυο δάχτυλα και κάτι»… Habemus τσάρο λοιπόν, μετά από άλλη μια μακρά διαδικασία διεθνούς γελοιοποίησης (συνηθισμένα τα βουνά από τα χιόνια) της μπανανίας που ιδρύθηκε, έζησε και πεθαίνει δανειομανής και ένεκεν δανείων. Κάτι που δυστυχώς αποδεικνύεται ιστορικά ανεπαρκές για να απαντήσει στα ανεγκέφαλα παράπονα κάποιων υπερελλήνων και κάποιων προλετάριων που πιάνονται στο δόκανο αυτής της παραπλανητικής φιλολογίας περί «ανάδελφου έθνους» (από πού να αρχίσει και τι να πρωτοπιάσει κανείς…), ώστε να φράξουν τουλάχιστον το στόμα τους. Τη στιγμή μάλιστα που είναι εκείνοι που στηρίζουν πολυποίκιλα τέτοιες διαδικασίες και την εν συνόλω γελοιότητα μιας άξιας της μοίρας της χώρας σαλτιμπάγκων. Βέβαια, εδώ μπλέκουμε τα προβλήματα της άρχουσας τάξης με τα δικά μας, αλλά πόσοι είναι πια σε θέση να πάνε με το στάρι και να ξεχωρίσουν από την ήρα;
Anyway, που θα έλεγε και ο… έλληνας πρώην πρωθυπουργός. Το ζήτημα είναι ότι από τον παπα-Αντρέα φτάσαμε στον παπα-Δήμο, παρ’ ότι το ψηφοδοτικό ποίμνιο… άλλα φρόνησε δια της προ διετίας ετυμηγορίας του. Ομως όόόόόχι, δεν έχουμε καμία συνταγματική εκτροπή (και όχι μόνον εδώ βέβαια…), όλα καλά και παστρικά, αγγελικά κλασμένα… Αλλωστε λίγοι φαίνεται να ενοχλούνται –πέρα από ανέξοδες μαλακίες τύπου ημερολογίου που αναρτώνται στο διαδίκτυο– καθώς προέχει το γλείψιμο της καραμέλας της «εθνικής σωτηρίας» (τουτέστιν «χεστήκαμε και για τους αλλοεθνείς» που κατοικούν εδώ και πληρώνουν αυτό το υπό κατεδάφιση παρακμιακό και θνησιγενές μπορντέλλο, για το οποίο πάντα φταίνε οι άλλοι και κυρίως κουτόφραγκοι και παντοειδείς «ξένοι»). Habemus τσάρο! Αντε και σε καλά μεριά…
«Δύναμη του φασισμού και αδυναμία της εργατικής τάξης είναι το ίδιο πράγμα. Αυτός είναι ο απολογισμός που θα κάνει η Γερμανίδα κομμουνίστρια Clara Zetkin μετά τη νίκη του ιταλικού φασισμού και που θα είναι προφητικός γι’ αυτό που θα συμβεί στη Γερμανία δέκα χρόνια αργότερα: “Προτού ο φασισμός κερδίσει στρατιωτικά, νίκησε πρώτα ιδεολογικά και πολιτικά την εργατική τάξη”» (Andre Glucksmann).
Και για να μην ξεχνιόμαστε: Στις 21 Νοέμβρη του 1958, γερμανικός οίκος αναλαμβάνει την εκπόνηση μελετών διαφόρων έργων για την οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας…
Πλούσια η ρατσιστική δράση των ημερών στην επανάληψή τους μέσα στα χρόνια, θα μας κάνει να πιστέψουμε ότι κάτι «πιάνει» μερικούς ένστολους και μη, στα μέσα του Νοέμβρη! Στις 21 Νοέμβρη του 2006, ένας μετανάστης από το Μαγκρέμπ βρίσκεται νεκρός μετά από κράτηση στο αστυνομικό τμήμα Ομόνοιας. Στις 22 Νοέμβρη του 1996, σε επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. έξω από τη Λιβαδειά για τον εντοπισμό φυγόδικου για φόνο, ο 32χρονος αστυφύλακας Δημήτρης Τρίμης πυροβόλησε σχεδόν εξ επαφής και σκότωσε τον 45χρονο Τσιγγάνο Αναστάσιο Μουράτη μπροστά στα μάτια ενός από τα τρία παιδιά του! Αν και του αποδόθηκε η κατηγορία της «ανθρωποκτονίας από πρόθεση», αφέθηκε ελεύθερος… Την ίδια μέρα του 2001 στην πλατεία Αμερικής, ο αστυφύλακας Γιάννης Ριζόπουλος πυροβόλησε στο κεφάλι τον 20χρονο Αλβανό Gentjan Celniku μέσα σε καφετέρια, όταν απείλησε με μαχαίρι τον ίδιο και άλλους τέσσερις συναδέλφους του που είχαν ήδη προτεταμένα τα όπλα. Ο 30χρονος αστυφύλακας της Ομάδας Πρόληψης Καταστολής Εγκληματικότητας κατηγορήθηκε για «ανθρωποκτονία από πρόθεση με ενδεχόμενο δόλο», αλλά αγνοούμε (αν και φανταζόμαστε) τη συνέχεια… Στα παραπάνω προστίθεται και η δράση έλληνα κουμπουροφόρου, που στις 23 Νοέμβρη του 2000 εκτελεί εν ψυχρώ δυο νεαρούς Αλβανούς (τον 22χρονο Τσαβαχίρ Κατσάνι και τον 15χρονο ομοεθνή του, Ριόν) στο χωριό Γαλάτιστα της Χαλκιδικής.
Μπορεί μερικοί να διασκέδαζαν με μια προφητεία της στήλης (προ-φυτεύτηκε πριν από κα’να δίμηνο), αλλά όντως τα βιβλία στα σχολεία φέτος θα τα διανείμει ο άγιος Βασίλης, η τσάντα του Τσάντα Κλάους…
Μετά το παλιό ερώτημα «ποιος πάσαρε τον Πάσσαρη», το ερώτημα των ημερών είναι αν τελειώνουν τα ψωμιά του Ψωμιάδη. Και δεν μιλάμε για τον τελειωμένο Ζορό, αλλά για τον άνθρωπο με το πούρο (κατά το «άνθρωπος με το γαρίφαλο»). Βρε πού φτάσαμε! Να αντιστρέφεται το ρεύμα και να ζητάει πολιτικό άσυλο στα Σκόπια. Μη χοιρότερα…
Κοκκινοσκουφίτσα
