Το πρωί της περασμένης Πέμπτης όλα τα κανάλια, σε ζωντανή μετάδοση, έπαιζαν το έργο «Περιμένοντας τον Παπαδήμο», ο οποίος, εν αντιθέσει με τον «Γκοντό», ο οποίος ποτέ δεν έρχεται στο γνωστό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ, πήγε στο Μαξίμου και παρέλαβε το σκήπτρο της πρωθυπουργίας από τα χέρια των Γ. Παπανδρέου, Α. Σαμαρά και Γ. Καρατζαφέρη (θα ήθελαν να είναι και άλλοι αρχηγίσκοι εκεί, αλλά δυστυχώς έπρεπε να τηρηθεί το πρωτόκολλο που επιτρέπει την παρουσία μόνο των αρχηγών που έχουν κοινοβουλευτική ομάδα κατά τον Κανονισμό της Βουλής). Βέβαια, ο Παπανδρέου, που είχε την ευθύνη της σκηνοθεσίας, δεν είναι Μπέκετ για να γράψει ένα σπαρακτικό δράμα. Γι’ αυτό η όλη υπόθεση κατάντησε φαρσοκωμωδία. Μια φαρσοκωμωδία χωρίς πολιτικό, αλλά με έντονο παραπολιτικό ενδιαφέρον, που κράτησε ένα γεμάτο τετραήμερο, από το βράδυ της Κυριακής που Παπανδρέου και Σαμαράς έδωσαν τα χέρια ενώπιον του Παπούλια, μέχρι το πρωί της Πέμπτης που έφτασε στο προεδρικό μέγαρο η μαύρη Μερτσέντες του Παπαδήμου.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι ο Παπανδρέου, ίσως πιεζόμενος από το «παπανδρεϊκό» μπλοκ του ΠΑΣΟΚ, επεχείρησε ένα ακόμη «κόλπο γκρόσο», μπας και καταφέρει να ελέγξει τις από εδώ και πέρα εξελίξεις, πλην όμως του έγινε και αυτό μπούμερανγκ, αν και μικρότερης βλητικής ικανότητας σε σχέση με το δημοψήφισμα. Πήγε να περάσει για πρωθυπουργό τον πιο παλιό και πιο έμπιστο «κηπουρό» του, τον Πετσάλνικο. Κάποια στιγμή έφτασε να πιστέψει ότι θα τα καταφέρει. Γι’ αυτό και έσπευσε την Τετάρτη το βραδάκι να απευθύνει αποχαιρετιστήριο διάγγελμα στον ελληνικό λαό, στο οποίο «φωτογράφισε» ως νέο πρωθυπουργό τον Πετσάλνικο! Αγνοια κινδύνου; Μάλλον ο τελευταίος σπασμός του ετοιμοθάνατου.
Ο Σαμαράς, ξέροντας ότι και οι ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες και η ελληνική αστική τάξη θέλουν οπωσδήποτε τον Παπαδήμο, φρόντισε να αποστασιοποιηθεί από την πρόταση Παπανδρέου, βάζοντας τον Μιχελάκη, την ώρα που αναχωρούσαν από τη Συγγρού για το προεδρικό μέγαρο, να δηλώσει ότι ουδέποτε προτάθηκε στον Σαμαρά ο Παπαδήμος, αλλά αν προταθεί θα πει ναι. Ταυτόχρονα, τα διάφορα «λόμπι» κινητοποιήθηκαν άμεσα. Τελεσίγραφα προς υπουργούς «έφυγαν» από βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, ενώ από το πρωί η μεν Διαμαντοπούλου είχε «φωτογραφίσει» ως μοναδική λύση τον Παπαδήμο και ο Ραγκούσης είχε αναφερθεί με καταφρονητικό τρόπο στον Πετσάλνικο, χωρίς να τον κατονομάσει. Το ίδιο έκανε και το Μητσοτακέικο με δηλώσεις μπαμπά και κόρης, ενώ όλα τα κανάλια –με πρώτο και καλύτερο το Mega– «κωλοχτυπούσαν» τον Παπανδρέου για τα καμώματά του.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς έγινε στο επεισόδιο με τον Καρατζαφέρη, όμως αυτός μάλλον δεν τα πήρε άδικα στο κρανίο. Ακόμα και πορτοκαλάδα να έπιναν οι άλλοι δύο στο γραφείο του Παπούλια, μπορούσαν να τον κεράσουν κι αυτόν κι όχι να τον έχουν στο περίμενε στην αίθουσα συσκέψεων. Ακόμη, όμως, και να μην είχαν μπει ακόμη στο «ψητό», το βέβαιο είναι ότι μπήκαν στη συνέχεια, αφού Παπανδρέου και Σαμαράς έμειναν αρκετή ακόμη ώρα στο προεδρικό μέγαρο και έφυγαν έχοντας σφραγισμένα τα στόματά τους.
Με το σύνολο των αστικών κέντρων να τον σιχτιρίζει, με υπουργούς και βουλευτές του ανεβασμένους στα κεραμίδια να νιαουρίζουν, με τον Σαμαρά να δηλώνει ότι όλη η ευθύνη για το πρόσωπο του πρωθυπουργού ανήκει στον πρωθυπουργό, ο Παπανδρέου δεν είχε άλλη λύση από το να κάνει πέτρα την καρδιά και να προτείνει τον Παπαδήμο. Τα υπόλοιπα ήταν λεπτομέρειες διαδικαστικού τύπου, οι οποίες μετατράπηκαν από τα ΜΜΕ στη φαρσοκωμωδία «Περιμένοντας τον Παπαδήμο».
Και γιατί να μη θέλει ο Παπανδρέου τον Παπαδήμο, τον οποίο είχε διορίσει σύμβουλό του; Τα παραμύθια περί αντίθεσης στο να δώσει την πρωθυπουργία σ’ έναν τραπεζίτη είναι ανάξια σχολιασμού. Τον έλεγχο στις εξελίξεις ήθελε να εξασφαλίσει, μέσω ενός δικού του ανθρώπου. Γι’ αυτό και διάλεξε τον πλέον αδίστακτο από τους «κηπουρούς» του, τον Πετσάλνικο. Από εκεί και πέρα, δεν νομίζουμε ότι όλοι οι υπόλοιποι, που έσπευσαν να βγάλουν την ουρά τους απέξω, όπως ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος, δεν είχαν μερίδιο στη δυστοκία που εμφανιζόταν επί τριήμερο. Ολοι είχαν ιδιαίτερες επιδιώξεις και παζάρευαν απαιτώντας πότε το ένα και πότε το άλλο. Απλά, επειδή ο Παπανδρέου έχει μετατραπεί σε σάκο του μποξ, ήταν εύκολο να τα ρίξουν όλα πάνω του. Ακόμα και τα παπαγαλάκια του Μαξίμου άρχισαν ν’ αλλάζουν κλουβί και έμεινε μόνος κι έρημος ο «πράσινος» Ιορδάνης να προσπαθεί να περάσει την προπαγάνδα, αντιμετωπιζόμενος με αμφισβήτηση και δύσκολα κρυπτόμενο χλευασμό από τους συναδέλφους του στο στούντιο του Mega.
Ολ’ αυτά, όμως, πραγματικά δεν έχουν καμιά σημασία. Αν τα παζάρια γίνονταν στο φως της μέρας, θα μπορούσαμε να πούμε με σιγουριά έγινε αυτό και το άλλο. Από τη στιγμή που τα παζάρια έγιναν στο σκοτάδι, δεν μπορούμε να κάνουμε εκτιμήσεις με βάση όσα δήλωσε ο καθένας από τους πρωταγωνιστές ή όσα μεταδίδουν τα παπαγαλάκια της κάθε πλευράς, που πληρώνονται για να κάνουν αυτή τη δουλειά. Αφήνουμε, λοιπόν, την παραπολιτική και πάμε στο πεδίο της πολιτικής.
Το 1989, οι Μητσοτάκης, Παπανδρέου, Φλωράκης επέλεξαν ως «οικουμενικό» πρωθυπουργό έναν συνταξιούχο τραπεζίτη, τον Ζολώτα. Μολονότι ήταν ένας μεταβατικός πρωθυπουργός, δεν παρέλειψε να ρυθμίσει και μερικά φλέγοντα ζητήματα του συστήματος, όπως το ξωπέταγμα δεκάδων χιλιάδων συμβασιούχων του δημόσιου. Είκοσι δύο χρόνια μετά, οι Παπανδρέου, Σαμαράς, Καρατζαφέρης (με τις ευλογίες και άλλων πολιτικών) εξέλεξαν ως πρωθυπουργό «εθνικής ευθύνης» έναν εν ενεργεία τραπεζίτη, ο οποίος υποδείχτηκε από τους Μέρκελ και Σαρκοζί και απαιτήθηκε απ’ όλα τα κέντρα της αστικής τάξης που παρεμβαίνουν στην άσκηση της εξουσίας (συγκροτήματα ΜΜΕ, ΣΕΒ κ.λπ.). «To πολιτικό μας σύστημα καλείται να υπερβεί τον εαυτό του. Και να σχηματίσει μια κυβέρνηση σαν αυτή που ελπίζουμε, όχι μια κυβέρνηση σαν αυτή που φοβόμαστε. Μόνον έτσι μπορεί να διασφαλιστεί η ευρωπαϊκή μας προοπτική και να ξαναγίνει ο τόπος σοβαρός και σεβαστός έναντι όλων», δήλωνε απειλητικά ο πρόεδρος του ΣΕΒ Δ. Δασκαλόπουλος, την Τετάρτη το απόγευμα, όταν είχε γίνει σαφές ότι ο Παπανδρέου προσανατολίζεται σε λύση Πετσάλνικου. ««Η κυβέρνηση Παπαδήμου είναι, στη σημερινή οριακή συγκυρία, η τελευταία ελπίδα της χώρας. Αν οι έλληνες πολίτες τη στηρίξουν και δεν αφήσουν τα μικροκομματικά και άλλα συμφέροντα να την υπονομεύσουν, μπορεί να γίνει μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας από τα ερείπια που αφήνει το καθεστώς της μεταπολίτευσης. Αποστολή της είναι να αποκαταστήσει το κύρος του ελληνικού κράτους έναντι όλων – αλλά και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για την αναμόρφωση της οικονομίας, και την αναβάθμιση της πολιτικής ζωής», δήλωσε πανηγυρικά ο ίδιος το μεσημέρι της Πέμπτης, όταν ανακοινώθηκε επίσημα η λύση Παπαδήμου.
Είναι, πράγματι, μια μεταβατική κυβέρνηση αυτή που ήταν προγραμματισμένο να ορκιστεί την ώρα που εμείς τυπωνόμαστε (γι’ αυτό και δεν γνωρίζουμε την ακριβή της σύνθεση και ποια κόμματα έχουν βάλει υπουργούς, πέρα από την τριπλέτα του προεδρικού μεγάρου). Μολονότι –κατ’ απαίτηση Παπαδήμου που δεν ήθελε να θεωρείται και τυπικά πρωθυπουργός υπό χρονική προθεσμία– δεν αναφέρεται στο ανακοινωθέν της προεδρίας η ημερομηνία των επόμενων εκλογών, ο Παπαδήμος έχει δεσμευτεί να πάει σε εκλογές Φλεβάρη-Μάρτη. Βέβαια, με το ρυθμό που τρέχουν οι εξελίξεις στο πεδίο της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού, μέχρι το Φλεβάρη ποιος ζει ποιος πεθαίνει. Μπορεί να συμβούν πράγματα που θα υποχρεώσουν και τον Σαμαρά να συμφωνήσει σε παράταση της ζωής της. Ακόμη, όμως, κι αν τηρηθεί το αρχικό χρονοδιάγραμμα (που εμείς το βρίσκουμε εξαιρετικά χλομό, σκεφτόμενοι την πολιτική του γερμανογαλλικού άξονα), η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν συγκρίνεται με την κυβέρνηση Ζολώτα ως προς το έργο που πρέπει να επιτελέσει.
Η κυβέρνηση Παπαδήμου θα υπογράψει τη νέα δανειακή σύμβαση και το νέο, πολύχρονο Μνημόνιο. Στην ανακοίνωση της προεδρίας, τη συμφωνημένη και από τα τρία κόμματα, αναφέρεται: «Συμφωνήθηκε ότι το έργο της νέας κυβέρνησης είναι η υλοποίηση των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της Ευρωζώνης της 26ης Οκτωβρίου 2011 και η εφαρμογή της οικονομικής πολιτικής που συνδέεται με τις αποφάσεις αυτές». Πλέον, το ιμπεριαλιστικό κέντρο του γερμανογαλλικού άξονα δεν θα κυβερνά μόνο με την τρόικα και με τους γκαουλάιτερ του Ράιχενμπαχ, αλλά και με τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Γι’ αυτό και Βερολίνο και Παρίσι έσπευσαν να εκφράσουν την ικανοποίησή τους για το αίσιο τέλος του ελληνικού πολιτικού «δράματος» με την κατάληξη στο συγκεκριμένο πρόσωπο.
Ο Παπαδήμος είναι τραπεζίτης μεγαλομάνατζερ, μαθημένος να κάνει πάντοτε αυτά που του ζητούν τα μεγάλα αφεντικά, οι «μέτοχοι». Για να καταλάβετε για πόσο… σοβαρό πρόσωπο μιλάμε, ψάξαμε και βρήκαμε όχι και τόσο παλιές δηλώσεις του για τη διαχείριση του χρέους. Τον περασμένο Μάη έλεγε στη Wall Street Journal: «Δεν υποτιμώ την έκταση των αναγκών χρηματοδότησης και τις απόψεις άλλων, αλλά είμαι πεπεισμένος ότι θα πρέπει να αποφευχθεί η αναδιάρθρωση του χρέους». Στις 23 Οκτώβρη έγραφε σε άρθρο για το «Βήμα» και τους Financial Times: «Στην πραγματικότητα, τα πιθανά οικονομικά οφέλη της αναδιάρθρωσης του χρέους θα είναι πολύ μικρότερα από ό,τι συχνά προβλέπεται, ενώ η διαδικασία αυτή συνεπάγεται σημαντικούς κινδύνους για την Ελλάδα και την ευρωζώνη». Τώρα γίνεται πρωθυπουργός για να διαχειριστεί και την αναδιάρθρωση του χρέους, που αποφασίστηκε τρεις μέρες μετά το άρθρο του. Πρόκειται για κλασικό yesman των ιμπεριαλιστικών κέντρων.
