Εξω από τη Βουλή φύλαγαν οι δυνάμεις του Περισσού, καθιστώντας περιττό το ρόλο των ΜΑΤ. Και μέσα στη Βουλή ο κυβερνητικός λόχος ψήφιζε ένα ακόμη εφιαλτικό αντιλαϊκό και αντεργατικό πολυ-νομοσχέδιο, με την αντιπολίτευση στο γνώριμο ρόλο της, της άσφαιρης φλυαρίας. Ο λόγος εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων της δουλειάς, που έπηξαν τους δρόμους όλων των πόλεων της χώρας, σε διαδηλώσεις που ο όγκος τους μόνο μ’ αυτές των πρώτων μηνών μετά την πτώση της χούντας θα μπορούσε να συγκριθεί, γράφτηκε για μια φορά ακόμη στα παλαιότερα των κυβερνητικών υποδημάτων, αλλά και στις σελίδες που με στόμφο διάβαζαν οι ρήτορες της αντιπολίτευσης. Για μια φορά ακόμη, το πολιτικό σύστημα οχυρώθηκε για ν’ αντιμετωπίσει τον εχθρό λαό. Το πολιτικό σύστημα και όχι μόνο η κυβέρνηση.
154 χέρια σηκώθηκαν το βράδυ της 19ης Οκτώβρη του 2011 και είπαν «ναι» στην ψηφοφορία επί της αρχής του πολυνομοσχέδιου-εκτρώματος. Οι εμφανιζόμενοι σαν διαφωνούντες βουλευτές είπαν «ναι» στη φιλοσοφία του νομοσχέδιου. Δηλαδή, στις μαζικές απολύσεις δεκάδων χιλιάδων εργαζόμενων, στο πετσόκομμα των μισθών των εργαζόμενων σε δημόσιο και ΔΕΚΟ, στο πετσόκομμα συντάξεων και εφάπαξ, στην άγρια φορομπηξία εργαζόμενων, ανέργων και συνταξιούχων, στην κατάργηση των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων.
Α, όλα κι όλα, στο τελευταίο είχαμε αντιδράσεις. Με το νομοσχέδιο ψηφισμένο επί της αρχής, η προσοχή εστιάστηκε στις φραστικές απειλές ελάχιστων βουλευτών ότι δεν θα ψηφίσουν το άρθρο 37. Ακόμη κι αν πραγματοποιούσαν την απειλή τους, θα άλλαζε μήπως ο χαρακτήρας αυτού του νομοσχέδιου; Αυτό το ερώτημα δεν τέθηκε από τα αστικά ΜΜΕ, που έκαναν σημαία τους τις φωνές αυτών των ελάχιστων Πασόκων, μετατοπίζοντας σκόπιμα τη συζήτηση σε ένα μόνο κεφάλαιο του νομοσχέδιου και περνώντας στο ντούκου τα υπόλοιπα.
Τελικά, ένας-ένας οι «διαφωνούντες» βουλευτές ανακοίνωσαν ότι ψηφίζουν και το άρθρο 37. Χρειάστηκε, βέβαια, να συναντήσει μερικούς από δαύτους ο ίδιος ο Παπανδρέου, αλλά αυτό εντάσσεται στην κατηγορία του πολιτικού σόου. Η ουσία είναι ότι ψήφισαν και αυτό που είχαν επιλέξει σαν τελευταίο σωσίβιο της δημαγωγίας τους. Δεν παρέλειψαν, βέβαια, ως γνήσιοι Πασόκοι, να δηλώσουν όλοι τους ότι ψηφίζουν για τελευταία φορά! Παρέλειψαν μόνο να συμπληρώσουν… «μέχρι την επόμενη». Εκτός αν ο Παπανδρέου τους διαβεβαίωσε ότι θα πάει σύντομα σε εκλογές, οπότε θα γλιτώσουν από το μαρτύριο, ενώ προσωπικά θα έχουν εγγράψει κάποιες υποθήκες για την επανεκλογή τους, σε σχέση με εκείνους τους συναδέλφους τους που ψηφίζουν χωρίς τσαλιμάκια.
Εμεινε μόνο η Κατσέλη, που είχε και προσωπικούς λόγους, δεδομένου ότι καταργούνταν το δικό της νομοθετικό τερατούργημα του περσινού Δεκέμβρη, να δηλώνει ότι «αδυνατεί να ψηφίσει το άρθρο 37», προτείνοντας μια δίμηνη αναβολή στην ψήφισή του, για να προηγηθεί «διάλογος των κοινωνικών εταίρων». Την απάντηση της την έδωσε με αιχμηρή γλώσσα ο Βενιζέλος, λέγοντας ότι η πιο σκληρή και η πιο προβληματική διάταξη του νομοσχέδιου δεν είναι το άρθρο 37, αλλά το ενιαίο μισθολόγιο και η εργασιακή εφεδρεία. Ο Βενιζέλος έκανε μια ύστατη θεατρική προσπάθεια να συνεννοηθεί με την Κατσέλη, αυτή δεν άλλαξε γνώμη και καταψήφισε μόνο το άρθρο 37. Ο Παπανδρέου, για να είναι συνεπής προς την προηγούμενη στάση του, αλλά και προς τους άλλους «διαφωνούντες» που μεταπείστηκαν και ψήφισαν, ανακοίνωσε αμέσως τη διαγραφή της Κατσέλη.
Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα κόμματα έπαιξαν το ρόλο τους. Η ΝΔ άρπαξε την ευκαιρία που της πρόσφερε ο Παπανδρέου, όταν σήκωσε τους αντινεοδημοκρατικούς τόνους για να συσπειρώσει την κοινοβουλευτική του ομάδα, για να ενισχύσει το δικομματικό πλαίσιο με δική της αντεπίθεση. Ο Σαμαράς δήλωσε ότι πήγε στη συνάντηση με τον Παπανδρέου «εξαιτίας των πράγματι κρίσιμων συνθηκών», ενώ «αλλιώς, μετά το σημερινό υβρεολόγιό του εναντίον της παράταξης και εναντίον μου, δεν θα πήγαινα καθόλου». Κι όταν ο Παπανδρέου του τηλεφώνησε για να τον καλέσει να πάνε μαζί στη σύνοδο κορυφής την Κυριακή, τον κατήγγειλε ότι υπονομεύει το μέλλον του ίδιου του συστήματος. «Η δημοκρατία πρέπει να έχει εναλλακτικές λύσεις», είπε μέσω non paper που διένειμαν οι συνεργάτες του. «Δεν μπορεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης να “κάψει” την προοπτική της χώρας για μια άλλη λύση». Ο νοών νοείτω. Για μια ακόμη φορά ο Σαμαράς είπε σε όλα τα «κεφάλια» του συστήματος το αυτονόητο. Οτι είναι λάθος να του ζητούν να πέσει στο γκρεμό μαζί με τον Παπανδρέου, γιατί μετά το σύστημα δεν θα διαθέτει αξιόπιστη εναλλακτική λύση εξουσίας, για να συνεχίσει την ίδια πολιτική. Τέτοια λύση είναι μόνο η ΝΔ.
Ο Καρατζαφέρης, στο μόνιμο τυχοδιωκτικό του ρόλο, δήλωσε ότι δέχεται να ψηφίσει και αυτό το νομοσχέδιο, αν ο Παπανδρέου δεχτεί να πάει σε «εθνική κυβέρνηση» (στην οποία θα ‘παιρνε και ο ίδιος κάποιο υπουργείο) ή να πάει σε εκλογές. Κι όταν βγήκε από τη συνάντηση με τον Παπανδρέου, έπαιξε το παιχνίδι του εκβιασμού του ελληνικού λαού. «Ή θα προχωρήσουμε με Ευρώπη και κηδεμονία –ίσως και δουλεία– ή θα προχωρήσουμε μόνοι μας με φτώχεια». Για να καταλήξει, με το γνωστό του ύφος σε πρόταση για κυβέρνηση συνεργασίας: «Πιστεύω ότι τα “παιδιά της Βοστώνης” πρέπει να δείξουν ιδιαίτερη υπευθυνότητα την οποία δεν έδειξαν χθες».
Περισσός και ΣΥΡΙΖΑ στο γνωστό τους ρόλο. Με ανεβασμένους τόνους, δεδομένων και των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων που απεργούσαν και διαδήλωναν. Απ’ αυτούς προσδοκούν ν’ αντλήσουν εκλογική πελατεία, αλίμονο αν δεν ανέβαζαν τους τόνους. Επί της ουσίας, έριξαν το βάρος στην προστασία της ασφάλειας του συστήματος. Ιδιαίτερα ο Περισσός που διαθέτει και μηχανισμό για να δράσει κατασταλτικά. Αναφερόμαστε στην περιφρούρηση της Βουλής από τους διαδηλωτές και όχι περικύκλωση, όπως τη βάφτισαν (αναλυτικά γράφουμε στη σελίδα 7).
