Ποιος αντιμετωπίζει πρόβλημα, «η χώρα» έτσι γενικά και αόριστα, πλούσιοι και φτωχοί, καπιταλιστές και εργάτες, ή οι εργαζόμενοι; Ποιο είναι το πρόβλημα και ποια η λύση του; Σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, τις θέσεις του οποίου παρουσίασε για πολλοστή φορά ο πρόεδρός του Α. Τσίπρας, με συνέντευξή στην κυριακάτικη έκδοση του «Ελ. Τύπου», «οι εκλογές θα λύσουν το τεράστιο πρόβλημα δημοκρατίας που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή η χώρα». Ιδού το πρόβλημα, ιδού και η λύση του. Ποια ακριβώς θα είναι η συνεισφορά των εκλογών; «Να ανοίξει η συζήτηση για τις εναλλακτικές διεξόδους, να αποφασίσει ελεύθερα ο λαός με την ψήφο του και η κυβέρνηση που θα προκύψει να είναι δεσμευμένη έναντι του εκλογικού σώματος στο τι σκοπεύει να κάνει». Αλλιώς, «αν συνεχίσουμε όπως πάμε σήμερα, η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο».
Ο καπιταλισμός επιτίθεται από παντού, σαρώνει δικαιώματα, μοιράζει ανεργία και φτώχεια κι ο Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ μας υπόσχονται ότι με τις εκλογές και την αλλαγή κυβέρνησης όλα θ’ αλλάξουν ως διά μαγείας. Προσέξτε τη διατύπωση που χρησιμοποίησε. Δεν μιλάει για κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά για όποια κυβέρνηση εκλεγεί, η οποία –ζητάει– να είναι δεσμευμένη έναντι του εκλογικού σώματος! Ο Σαμαράς, ας πούμε, θα είναι δεσμευμένος, επειδή θα έχει ασκήσει προεκλογική δημαγωγία για να κερδίσει. Οπως και ο Γιωργάκης το 2009!
Οσο για την πολιτική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ιδού πώς τη συνόψισε ο Τσίπρας: «Είναι η επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους, η φορολόγηση του πλούτου και των οικονομικά ισχυρών, ο δημόσιος έλεγχος στο τραπεζικό σύστημα και η αναζήτηση εναλλακτικών πηγών δανεισμού. Οι κινήσεις αυτές μπορούν να μας δώσουν τη δυνατότητα να βαδίσουμε πάνω σε έναν εναλλακτικό δρόμο ανάπτυξης, που θα μας βγάλει από την κρίση, με εργαλεία την σταθερή και μόνιμη απασχόληση, την στήριξη των ασθενέστερων και την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να βγει μια οικονομία από την κρίση»!
Τι θα πει «επιθετική αναδιαπραγμάτευση του χρέους»; Το αναγνωρίζει ή όχι; Οταν μιλάς για αναδιαπραγμάτευση, μιλάς για «κούρεμα» και σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο παγκόσμιος καπιταλισμός έχει κανόνες, οι οποίοι εξυπηρετούν τον δανειστή και όχι τον οφειλέτη. Οταν μάλιστα αυτό θα γίνει στο πλαίσιο της ΕΕ και της Ευρωζώνης, τα πράγματα είναι ακόμη πιο σαφή.
Και ποιες είναι οι «εναλλακτικές πηγές δανεισμού»; Η Ρωσία και η Κίνα; Και τι είναι αυτές οι ιμπεριαλιστικές χώρες, φιλανθρωπικά ιδρύματα; Οσο για την έξοδο από την κρίση, καλό είναι να εξηγήσει κάποιος στον Τσίπρα ότι έξοδος από την κρίση πάντοτε υπάρχει, αφού αυτή κάνει τον καταστροφικό της κύκλο. Οσο δε υπάρχει καπιταλισμός, η έξοδος από μια κρίση προετοιμάζει την επόμενη.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, προσβλέποντας σε μια εκλογική ενίσχυση (ο Τσίπρας τη θέλει περισσότερο από κάθε άλλον, για να εδραιωθεί στην προεδρία), ακολουθεί μια αισχρή διαχειριστική πολιτική. Μια πολιτική που θα του επιτρέψει να μαζέψει και κάποια από τ’ απόνερα του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό και ο Τσίπρας δεν διστάζει να χαρακτηρίσει σαν ανθρώπους που «πήραν γενναίες αποφάσεις σε κρίσιμες στιγμές» τον Δημαρά και τον Κουρουμπλή, ανθρώπους που ψήφισαν το Μνημόνιο και που «την έκαναν» από το ΠΑΣΟΚ για να σώσουν το πολιτικό τους τομάρι.
