Στο δρόμο πετάχτηκαν την περασμένη Δευτέρα οι 135 εργάτες που είχαν απομείνει στα «Σωληνουργεία Κορίνθου». Η επιχείρηση, που ανήκει στον όμιλο Στασινόπουλου, έγινε γνωστή στο πανελλήνιο το 2003, όταν μια φονική έκρηξη έστειλε στον τάφο 6 εργάτες και άφησε άλλους 3 σακατεμένους. Αποδείχτηκε τότε ότι σε μια μεγάλη (για τα ελληνικά δεδομένα) βιομηχανία του μεταλλουργικού κλάδου επικρατούσαν συνθήκες μεσαιωνικού εργαστήριου, χωρίς να τηρούνται στοιχειώδη μέτρα ασφάλειας.
Ενα χρόνο μετά, άρχισαν οι απολύσειςμε τη μορφή της «εθελούσιας εξόδου». Το προσωπικό μειώθηκε περίπου κατά το ένα τρίτο. Πλην, όμως, ουδείς συγκινήθηκε. Ούτε οι κρατικοί αρμόδιοι ούτε η συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Στα τέλη του Ιούλη, η επιχείρηση έθεσε τους εργάτες σε διαθεσιμότητα, χωρίς να τους πει ότι ετοιμάζεται να βάλει λουκέτο. Και πάλι ουδείς συγκινήθηκε. Την Πέμπτη 25 Αυγούστου τους ενημέρωσε ότι τη Δευτέρα (29 Αυγούστου) θα πιάσουν και πάλι δουλειά. Τη Δευτέρα, όμως, βρέθηκαν μπροστά στην ανακοίνωση της διακοπής εργασιών της επιχείρησης «λόγω της επί μακρόν παρατεινόμενης έλλειψης παραγγελιών που προκλήθηκαν από την συνεχώς αυξανόμενη ένταση του ανταγωνισμού στην παγκοσμιοποιημένη αγορά χαλυβδοσωλήνων μικρής και μεσαίας διαμέτρου».
Η επιχείρηση, φυσικά, κάνει τη δουλειά της. Χρόνια ολόκληρα έστυψε τους εργάτες, αναγκάζοντάς τους να δουλεύουν σε ένα απαρχαιωμένο εργοστάσιο, με πρωτοφανή ένταση εργασίας και κίνδυνο ζωής (οι 6 νεκροί και οι 3 σακατεμένοι μαρτυρούν του λόγου το αληθές), χωρίς να κάνει κανένα εκσυγχρονισμό, τώρα βάζει λουκέτο, γιατί ο όμιλος Στασινόπουλου έκρινε ότι τον συμφέρει να μεταφέρει σε άλλες δραστηριότητες τα κεφάλαιά του. Τί γίνεται, όμως, με τις 135 οικογένειες που θα μείνουν χωρίς εισόδημα, σε μια περιοχή όπου την τελευταία τριετία έκλεισαν τρία ακόμη μεγάλα εργοστάσια;
Απάντηση στο ερώτημα μπορούν να δώσουν μόνο οι ίδιοι οι εργάτες των Σωληνουργείων και οι εργαζόμενοι και άνεργοι του νομού. Κανένας άλλος.
