Η ανακοίνωση που ακολουθεί φέρει βαρύγδουπες υπογραφές από το χώρο της γαλλικής «Αριστεράς». Από το ΚΚ μέχρι την τροτσκιστική Λίγκα. Την παραθέτουμε ολόκληρη (αναδημοσίευση από την «Αυγή»), γιατί αποτελεί μνημείο πολιτικού οπορτουνισμού και φαρισαϊσμού.
Εχουμε μια εξέγερση με συγκεκριμένα ταξικά χαρακτηριστικά. Μια εξέγερση της προλεταριακής νεολαίας, που αγκάλιασε 300 πόλεις. Τί έπρεπε να κάνουν οι επαναστατικές δυνάμεις μπροστά σε μια τέτοια εξέγερση; Να μπουν στην πρώτη γραμμή, να την αγκαλιάσουν, να προσπαθήσουν να την μπολιάσουν με αιτήματα και συνθήματα που θα της δίνουν προοπτική, θα βαθαίνουν τη συνείδηση των εξεγερμένων, θα αφήνουν παρακαταθήκες για τις επόμενες εξεγέρσεις. Σε συνθήκες εξέγερσης οι επαναστατικές δυνάμεις κρίνονται από το αν προσπαθούν να βαθύνουν και να πλατύνουν την εξέγερση, οδηγώντας την ταξική πάλη στη δημιουργία επαναστατικής κρίσης.
Τί έκανε η αριστερά της ξεφτίλας; Εμεινε μακριά από την εξέγερση. Απέφυγε οποιαδήποτε επαφή μαζί της. Δεν κάλεσε τις δυνάμεις της και τις μαζικές οργανώσεις που ελέγχει (συνδικάτα, νεολαιίστικες συλλογικότητες κ.λπ.) να πάρουν μέρος στην εξέγερση. Αλλά δεν έμεινε σε στάση αποχής και ουδετερότητας. Από την πρώτη στιγμή καταδίκασε τη βία. Τη βία των εξεγερμένων. Και την κρατική βία, βέβαια. Ουδείς, όμως, περίμενε απ’ αυτές τις πολιτικές δυνάμεις να χειροκροτήσουν την κρατική βία. Εκείνο που περίμενε η αστική τάξη είναι η καταδίκη της βίας των εξεγερμένων και σ’ αυτό το καθήκον οι δυνάμεις του αστικού και μικροαστικού οπορτουνισμού ανταποκρίθηκαν πλήρως. Ισως την επόμενη φορά να απορούν που οι εξεγερμένοι νέοι θα τους καίνε τα γραφεία.
♦ Η ανακοίνωση
«Η κυβέρνηση, έχοντας ν’ αντιμετωπίσει μια εξέγερση που τη γέννησε η συσσώρευση ανισοτήτων και διακρίσεων στα προάστια και τις φτωχές συνοικίες, προχώρησε σ’ ένα νέο, εξαιρετικά σοβαρό στάδιο, στην κλιμάκωση των μέτρων ασφαλείας. Ούτε τον Μάη του 1968, μ’ όλο που η κατάσταση ήταν πολύ πιο δραματική, δεν χρησιμοποιήθηκε από τη δημόσια εξουσία κανένας νόμος έκτακτης ανάγκης. Η προκήρυξη έκτακτης ανάγκης ανταποκρίνεται σε μια εξέγερση της οποίας τα αίτια είναι βαθιά και ήδη γνωστά σε επίπεδο μέτρων καταστολής.
Πέρα από το καταστροφικό συμβολικό μήνυμα στο οποίο παραπέμπει η αντιστοίχιση με τον πόλεμο της Αλγερίας, δεν πρόκειται μόνο για απαγόρευση κυκλοφορίας, μ’ όλο που κι αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο της λογικής του πολέμου. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση ψεύδεται επί τούτου. Ο νόμος της 3ης Απριλίου του 1955 επιτρέπει τις απαγορεύσεις παραμονής “σε άτομα, που προσπαθούν να δυσχεράνουν με κάθε τρόπο τις δραστηριότητες των δημόσιων οργάνων”, επιτρέπει επίσης την κατ’ οίκον κράτηση σε “άτομα η δραστηριότητα των οποίων θεωρείται επικίνδυνη για την ασφάλεια και τη δημόσια τάξη”, το κλείσιμο “κάθε είδους χώρων συναναστροφής” και την απαγόρευση “συγκεντρώσεων που μπορεί να προκαλέσουν ή να καταλήξουν σε ταραχή”. Η κυβέρνηση προέβλεψε επίσης και νυχτερινές συλλήψεις. Μπορεί επίσης να “πάρει μέτρα για να εξασφαλίσει τον έλεγχο του τύπου και των κάθε είδους εκδόσεων” και να δώσει δικαιοδοσίες στη στρατιωτική δικαιοσύνη σε ανταγωνισμό με τους απλούς δικαστές.
Υπάρχει ανάγκη να σταματήσουν οι βιαιότητες και να εφαρμοσθούν μέτρα αλληλεγγύης στις συνοικίες. Αυτό όμως σημαίνει ότι πρέπει να υποκύψουν σε ένα νομοθετικό πλαίσιο έκτακτων μέτρων, που κληρονομήσαμε από την εποχή της αποικιοκρατίας; Γνωρίζουμε πού οδηγεί ο γνωστός κύκλος που πυροδοτεί προβοκάτσιες και καταστολή, καθώς και ποια αποτελέσματα μπορεί να εξασφαλίσει. Οι συνοικίες δεν έχουν ανάγκη από μέτρα έκτακτης ανάγκης: χρειάζονται, απελπισμένα, δικαιοσύνη, σεβασμό της ισότητας».
Την ανακοίνωση συνυπογράφουν οι: Alter-native Citoyenne, AMTF, CΟDETIM, Commite des sans-logis (επιτροπή αστέγων), CRLDHT, Federation syndicale unitaire, Ligue communiste revolutionnaire(Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα, Αλέν Κριβίν), Ligue des droits de l’ Home (Λίγκα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων), MRAP (αντιρατσιστικό κίνημα), Parti communiste Francais (Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα), Syndicat des avocats de France (Συνδικάτο των δικηγόρων της Γαλλίας), Syndicat de la magistrature (Συνδικάτο των δικαστών), Union syndicale Solidaire, Les Verts (Πράσινοι).
♦ Η ασφάλεια της απόστασης
Στη χώρα μας, όμως, η εικόνα ήταν αντίθετη. Οι ομογάλακτες και συγγενείς πολιτικές δυνάμεις εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στους εξεγερμένους προλετάριους της Γαλλίας. Ακόμα και ο Περισσός έβγαλε πύρινες ανακοινώσεις συμπαράστασης. Μας δίνουν έτσι το δικαίωμα να μιλήσουμε για μια φορά ακόμη για την ασφάλεια που προσφέρει η απόσταση. Οταν τέτοια φαινόμενα γίνονται μακριά από την Ελλάδα, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τα χαιρετίσουν, ευθυγραμμιζόμενοι με την αυθόρμητη τάση που αναπτύσσεται στις γραμμές των οπαδών τους, ιδιαίτερα των νέων. Οταν, όμως, τέτοια γεγονότα γίνονται στην Ελλάδα, σπεύδουν να τα αποκηρύξουν, να τα συκοφαντήσουν βαφτίζοντάς τα έργα προβοκατόρων, σπεύδουν ακόμα και σε ρόλο δύναμης καταστολής.
Ας μην αναφερθούμε σε γεγονότα περιορισμένης έκτασης, στα οποία πρωταγωνιστούν νέοι του αντιεξουσιαστικού-αναρχικού χώρου, μολονότι και αυτά δεν μπορείς να τα εξαιρείς από τις εκδηλώσεις λαϊκής βίας. Ας μη μπλέξουμε, όμως, σε μια τέτοια συζήτηση. Ας μείνουμε σε γεγονότα με καθαρά κοινωνικό χαρακτήρα. Ας μιλήσουμε για τις συγκρούσεις των εκπαιδευτικών με τα ΜΑΤ το 1998, έξω από τα εξεταστικά κέντρα του Αρσένη. Για την πλήρη αποχή της «ριζοσπαστικής αριστεράς» από τις μαχητικές εκδηλώσεις και την προβοκατορολογία του Περισσού. Ας μιλήσουμε για τις μαθητικές καταλήψεις του 1999 και του 2000. Ας μιλήσουμε για τα αγροτικά μπλόκα και το ρόλο που έπαιξε ο Περισσός στη διάλυσή τους και στη συντριπτική ήττα της φτωχής αγροτιάς.
Η βία, η λαϊκή αντιβία, είναι η λυδία λίθος με την οποία κρίνονται οι επαναστατικές δυνάμεις στην εποχή μας. Από τη στάση τους απέναντι σε φαινόμενα κοινωνικής αντιβίας, από το πώς οι ίδιοι προσπαθούν να οργανώσουν τη βία, για να είναι πιο αποτελεσματικοί οι αγώνες των εργαζόμενων και των νέων, κρίνεται η ειλικρίνεια των διακηρύξεων. Επαναστάτης δεν είσαι όταν συμπαραστέκεσαι φραστικά σε όσους είναι μακριά σου, αλλά από το πόσο επαναστατική είναι η καθημερινή πολιτική σου.
