Παρά την απόρριψη από την κυβέρνηση της Χαμάς του δεκαήμερου τελεσίγραφου που έδωσε ο πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς, προκειμένου η νέα κυβέρνηση να υιοθετήσει το κείμενο των πέντε Παλαιστίνιων φυλακισμένων (διαφορετικά είπε ότι θα το θέσει σε δημοψήφισμα μέσα σε 40 μέρες), προβληματισμός επικρατεί στους κόλπους της Χαμάς για τη στάση που θα πρέπει να κρατήσει απέναντί του. Υπενθυμίζουμε ότι το κείμενο φέρει τις υπογραφές πέντε Παλαιστίνιων κρατουμένων οι οποίοι προέρχονται από τις πέντε μεγαλύτερες παλαιστινιακές οργανώσεις (Φατάχ, Χαμάς, Τζιχάντ, Λαϊκό και Δημοκρατικό Μέτωπο) έχει ημερομηνία 9 Μάη και στάλθηκε στον πρόεδρο Αμπάς και τον πρωθυπουργό Χανίγια λίγες μέρες μετά, οι οποίοι και το χαιρέτησαν. Αποσπάσματα της επιστολής δημοσιεύτηκαν στην ιστοσελίδα αλληλεγγύης στον Μαρουάν Μπαργκούτι (https://www.freebarghouti.org/), που ήταν και ένας από τους υπογράφοντες.
Τα κυριότερα από τα 18 σημεία αυτής της επιστολής ήταν:
1. Η Χαμάς και η Τζιχάντ θα πρέπει να αναγνωρίσουν την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) σαν το μόνο νόμιμο εκπρόσωπο του παλαιστινιακού λαού (πράγμα με το οποίο δε συμφωνούν οι δύο αυτές οργανώσεις).
2. Τίθεται σαν στόχος η εγκαθίδρυση παλαιστινιακού κράτους με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ, αλλά μόνο στα εδάφη που κατακτήθηκαν το 1967, δηλαδή τη Δυτική Οχθη και τη Λωρίδα της Γάζας και εφόσον επιτραπεί να γυρίσουν πίσω όλοι οι πρόσφυγες.
3. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στο δικαίωμα πραγματοποίησης επιθέσεων μόνο μέσα στα όρια της Δυτικής Οχθης και της Λωρίδας της Γάζας καλώντας μάλιστα στο σχηματισμό ενός «Παλαιστινιακού Μετώπου Αντίστασης» που θα συντονίζει τις επιθέσεις.
4. Κάνει έκκληση στον Αμπάς και τον Χανίγια να σεβαστούν ο ένας τις εξουσίες του άλλου και να δουλέψουν αρμονικά στο πλαίσιο του παλαιστινιακού συντάγματος.
5. Υπογραμμίζει την αναγκαιότητα μεταρρύθμισης των κυβερνητικών ιδρυμάτων και ειδικά του δικαστικού σώματος.
6. Υποστηρίζει το δικαίωμα του Αμπάς και της ΟΑΠ για άμεσες διαπραγματεύσεις με το Ισραήλ, υπό τον όρο ότι οποιαδήποτε συμφωνία θα πρέπει να επικυρωθεί πρώτα από ένα δημοψήφισμα.
Το «Παλαιστινιακό Κέντρο Ενημέρωσης», που πρόσκειται στη Χαμάς, ανέφερε την περασμένη Τρίτη ότι κρατούμενοι της Χαμάς και της Τζιχάντ απέρριψαν το κείμενο με το αιτιολογικό ότι αποτελεί «παρέκβαση από τις εθνικές παλαιστινιακές σταθερές» και αναγνωρίζει έμμεσα το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ στα εδάφη που κατακτήθηκαν πριν από το 1967. Σε προηγούμενη ανταπόκριση, όμως, το ίδιο ειδησεογραφικό πρακτορείου, επικαλούμενο αξιόπιστες πηγές της Χαμάς στη Δυτική Οχθη, που δήλωσαν ανωνυμία επειδή δεν είναι εξουσιοδοτημένες να μιλούν στα ΜΜΕ, ανέφερε ότι υπάρχουν διαφωνίες μέσα στους κόλπους των ηγετών της Χαμάς για τη στάση που θα πρέπει να κρατήσουν απέναντι στην επιστολή των πέντε, με την πλειοψηφία των στελεχών της στη Δυτική Οχθη να υιοθετεί το κείμενο με μικρές τροποποιήσεις και τα στελέχη στη Λωρίδα της Γάζας να το απορρίπτουν αρνούμενα να αναγνωρίσουν έστω και έμμεσα το κράτος του Ισραήλ.
Με την κατάσταση που διαμορφώνεται στα παλαιστινιακά εδάφη (οικονομική καταστροφή, απλήρωτοι υπάλληλοι, διεθνής απομόνωση) θα μπορούσε και να υπερψηφιστεί μέσω δημοψηφίσματος η πρόταση των πέντε (όπως αναφέρουν οι διάφορες δημοσκοπήσεις που παρουσιάζουν τα δυτικά πρακτορεία), όμως τι καινούργιο μπορεί να δώσει αυτή η πρωτοβουλία τελικά; Το Ισραήλ απέρριψε το κείμενο σαν απαράδεκτο, καθώς κάνει λόγο για «επιστροφή όλων των Παλαιστίνιων προσφύγων» και για «παλαιστινιακή πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ». Αλλά ακόμα κι αν κατέληγαν σε έναν συμβιβασμό και ανακηρυσσόταν ένα παλαιστινιακό κράτος στα εδάφη που καταλήφθηκαν απ’ το Ισραήλ στον πόλεμο των έξι ημερών (Δυτική Οχθη και Λωρίδα της Γάζας), πόσο θα λυνόταν τελικά το πρόβλημα με το σιωνιστικό κράτος ανέπαφο;
Πάρτε για παράδειγμα τη Λωρίδα της Γάζας. Εκεί που οι Σιωνιστές αποχώρησαν από τον περασμένο Σεπτέμβρη. Μετά από βδομάδες σποραδικών αεροπορικών επιθέσεων, την περασμένη Τρίτη τα ξημερώματα ο ισραηλινός στρατός πραγματοποίησε την πρώτη του χερσαία επίθεση δολοφονώντας μαχητές της Τζιχάντ. Μήπως τέτοιες «αντιτρομοκρατικές» επιθέσεις θα σταματούσαν, αν γινόταν ένα παλαιστινιακό κράτος και μάλιστα σε δύο κομμάτια γης (Δυτική Οχθη και Λωρίδα της Γάζας) που συνδέονται μεταξύ τους μόνο με ένα δρόμο; Ή μήπως οι Παλαιστίνιοι που θα πήγαιναν να δουλέψουν στο Ισραήλ θα είχαν καλύτερη τύχη ή δεν θα περνούσαν από εξονυχιστικό έλεγχο, όπως γίνεται σήμερα; Οσο για την Ιερουσαλήμ ας μη μιλήσουμε καλύτερα. Οταν το ισραηλινό κράτος στέλνει τελεσίγραφο στους τέσσερις βουλευτές της Χαμάς που κατοικούν στον ανατολικό τομέα της πόλης να την εγκαταλείψουν ή να παραιτηθούν από το αξίωμά τους (!) υπάρχει περίπτωση να δεχτεί ποτέ να γίνει η Ανατολική Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του νέου κράτους;
Σχολιάζοντας την πρωτοβουλία των πέντε, οι δυτικοί αναλυτές ρίχνουν το βάρος στη Χαμάς που αρνείται να αναγνωρίσει το Ισραήλ. Το ζητούμενο, όμως, τελικά δεν είναι η αναγνώριση του ισραηλινού κράτους αλλά η αναγνώριση των δικαιωμάτων του παλαιστινιακού λαού. Οχι στα λόγια αλλά στην πράξη. Η όποια αναγνώριση του ισραηλινού κράτους, έτσι όπως έχει σήμερα, δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση εγγύηση για την αναγνώριση των δικαίων του παλαιστινιακού λαού απ’ το κράτος αυτό.
