Πριν από λίγες μέρες, ο Βρετανός πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι η βελτίωση της ασφάλειας στο νότιο Ιράκ επιτρέπει την αποχώρηση 2.100 Βρετανών στρατιωτών, 1.600 στους επόμενους μήνες και 500 ακόμη μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. Ομως ο γνωστός Βρετανός δημοσιογράφος του «Independent», Πάτρικ Κόκμπερν, αποκαλύπτει σε άρθρο του με τον προαναφερόμενο τίτλο στο φύλλο της 23ης Φεβρουαρίου ότι η απόφαση αυτή οφείλεται στην πολιτική και στρατιωτική αποτυχία της βρετανικής αποστολής. Από το εξαιρετικά ενδιαφέρον αυτό άρθρο παραθέτουμε ένα εκτεταμένο απόσπασμα.
«Σε ένα σχόλιο με τίτλο “Η Βρετανική ήττα στο Ιράκ”, ο διακεκριμένος Αμερικάνος αναλυτής για το Ιράκ, Anthony Cordesman, του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών, στην Ουάσιγκτον, υποστηρίζει ότι οι βρετανικές δυνάμεις έχασαν τον έλεγχο της κατάστασης μέσα και γύρω από τη Βασόρα στο δεύτερο μισό του 2005.
Ο Gordesman λέει ότι ενώ οι Βρετανοί πέτυχαν κάποιες τακτικές νίκες στις επαρχίες της Βασόρα και της Μαϊσάν το 2004, αυτό δεν εμπόδισε τους Ισλαμιστές να αποκτήσουν περισσότερη τοπική πολιτική εξουσία και έλεγχο της ασφάλειας σε επίπεδο γειτονιάς, όταν δεν ήταν παρόντα τα βρετανικά στρατεύματα. Σαν αποτέλεσμα, το νότιο Ιράκ, στην πραγματικότητα, βρίσκεται εδώ και καιρό υπό τον έλεγχο του Ανώτατου Συμβουλίου για την Ισλαμική Επανάσταση και των αποκαλούμενων Σαντριστών…
Ο βρετανικός έλεγχος του νότιου Ιράκ ήταν επισφαλής από την αρχή. Οι βρετανικές δυνάμεις δεν είχαν ούτε εμπειρία από τις περιοχές όπου επιχειρούσαν ούτε αξιόπιστους συμμάχους. Οπως οι Αμερικάνοι στη Βαγδάτη, απέτυχαν να σταματήσουν τη μαζική λεηλασία της Βασόρα κατά τη πτώση του Σαντάμ Χουσεϊν και δεν κατάφεραν να επιβάλουν ποτέ το νόμο και την τάξη.
Οι Αμερικάνοι και οι Βρετανοί αξιωματούχοι δεν παραδέχτηκαν ποτέ ότι η κατοχή δεν είναι δημοφιλής ούτε ανάμεσα στους Σιίτες ούτε ανάμεσα στους Σουνίτες του Ιράκ. Ο Μπλερ αρνείται ακόμη ότι η κατοχή δεν είναι δημοφιλής ή ότι αποτελεί την αιτία της ένοπλης αντίστασης…
Ο Gordesman υποστηρίζει ότι οι Βρετανοί υπέστησαν πολιτική ήττα στις περιφερειακές εκλογές του Ιανουαρίου του 2005 και έχασαν σε στρατιωτικό επίπεδο το φθινόπωρο της ίδιας χρονιάς όταν οι αυξανόμενες επιθέσεις τους ανάγκασαν να κινούνται και να επιχειρούν μόνο με θωρακισμένα περίπολα.
Τα αποκαρδιωτικά συμπεράσματα του Gordesman για τη βρετανική ήττα επιβεβαιώνονται και από μια μελέτη με τίτλο “Η ηρεμία πριν από τη θύελλα: Η βρετανική εμπειρία στο νότιο Ιράκ” των Michael Knights και Ed Williams, που εκδόθηκε από το Washington Institute for Near East Policy. Συγκρίνοντας τους αρχικούς Βρετανικούς στόχους με τη σημερινή πραγματικότητα, η μελέτη καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αντί μια σταθερή, ασφαλή, ενωμένη, νομοταγή περιοχή, με αντιπροσωπευτική κυβέρνηση, ο νότος είναι ασταθής, διαιρεμένος, άνομος, υπό την εξουσία των πολιτοφυλακών. Οι τοπικές πολιτοφυλακές είναι συχνά έξω από τον έλεγχο όχι μόνο της Ιρακινής κυβέρνησης αλλά και των ηγετών τους στη Βαγδάτη. Τα μεγάλα κέρδη για τις τοπικές κλίκες από την παροχέτευση του πετρελαίου και των προϊόντων του είναι μια συνεχής πηγή ανταγωνισμού και αιτία ένοπλων συγκρούσεων. Οι Michael Knights και Ed Williams υποστηρίζουν ότι ο έλεγχος του νότου βρίσκεται στα χέρια μιας καλά οπλισμένης, πολιτικο –εγκληματικής μαφίας, που κρατά και την κεντρική κυβέρνηση και το λαό μακριά από την εξουσία.
Μπορούσε ο βρετανικός στρατός να εφαρμόσει μια διαφορετική στρατηγική; Εχει κατηγορηθεί για υποχωρητικότητα στις πολιτοφυλακές. Ομως δεν είχε εναλλακτική λύση λόγω έλλειψης υποστήριξης από τον ντόπιο πληθυσμό…..
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η επιδείνωση της κατάστασης είναι σε αντίθεση με τη ρόδινη εικόνα που παρουσίασε η Ντάουνινγκ Στριτ, Οι Knights και Williams σημειώνουν: “Το Σεπτέμβριο του 2006, οι βρετανικές δυνάμεις χρειάστηκε να αναπτύξουν ένα κονβόι θωρακισμένων οχημάτων Warrior για να μεταφέρουν εκπαιδευτές της αστυνομίας σε ένα αστυνομικό σταθμό και να παραδώσουν δέματα με παιχνίδια σε ένα γειτονικό νοσοκομείο. Μερικές θέσεις του βρετανικού στρατού πλήττονται από περισσότερους όλμους και βόμβες από οπουδήποτε αλλού στο Ιράκ. Υπάρχει συνεχής προστριβή με τις τοπικές πολιτικές κλίκες”.
Γιατί βρίσκεται ακόμη ο βρετανικός στρατός στο Ιράκ και τι κάνει εκεί; Οι υποψίες μεγαλώνουν ότι ο Μπλερ δεν τον αποσύρει, γιατί αν το κάνει θα είναι καταφανής παραδοχή αποτυχίας και ανώφελης απώλειας της ζωής τόσων στρατιωτών. Επίσης, θα έφερνε σε δυσάρεστη θέση τους Αμερικάνους συμμάχους του….
Με άλλα λόγια, οι Βρετανοί στρατιώτες συνεχίζουν να παραμένουν και να πεθαίνουν στο νότιο Ιράκ, γιατί ο κύριος Μπλερ βρίσκει πολύ δυσάρεστο να δώσει τέλος σ’ αυτό που έχει γίνει μια συμβολική παρουσία και να τους αποσύρει».
