Ενας Ιρανός που γεννήθηκε και ζει στη Νέα Υόρκη, που θεωρεί ότι είναι διεθνής, που έχει επαφή με τη λαϊκή κουλτούρα των ΗΠΑ, ένας σκηνοθέτης που πιστεύει πως το σινεμά και εθνική ταυτότητα έχει και δε μπορεί να απευθύνεται εξίσου σε οποιονδήποτε ανά τον κόσμο και που θέλει να παρουσιάσει την αγνοημένη πλευρά της Νέας Υόρκης, γυρίζει μια ταινία σαν αυτές που σπάνια βλέπουμε. Λιτή, ανεπιτήδευτη και προπάντων αληθινή. Η εικόνα ενός πακιστανού μετανάστη που βγάζει με κόπο ένα μεροκάματο σέρνοντας το καρότσι-καντίνα του στους δρόμους της Ν. Υόρκης, που συνθλίβεται από τους ρυθμούς μιας αφιλόξενης μεγαλούπολης, που διεκδικεί απεγνωσμένα το δικαίωμα στην προσωπική του ζωή, φέρνει συνειρμούς για όλους αυτούς τους εργάτες του ποδαριού που συναντούμε κάθε μέρα σε κάθε γωνιά της πόλης, τους ανώνυμους, τους διαφορετικούς, τους ξένους, τους απόκληρους.
Ο Μπαχρανί παραμερίζει την κουρτίνα της άγνοιας και δείχνει την καθημερινότητα του ήρωά του, τα άγχη, το κυνηγητό, την αποξένωση, την προσπάθεια να ξεφύγει από τη μοίρα του, την προσπάθεια να διατηρήσει την ανθρώπινη υπόστασή του. Ο Αχμάντ δεν είναι ηθοποιός, είναι ο άνθρωπος που ζει σέρνοντας ένα καρότσι και είναι αληθινός. Στην ουσία, παρακολουθούμε ένα ντοκιμαντέρ, παρότι υπάρχουν και μερικοί επαγγελματίες ηθοποιοί. Δεν είναι το είδος του κινηματογράφου που δίνει γροθιά στο στομάχι του θεατή, που δείχνει τον κύριο ένοχο που πολλοί από μας ξέρουμε ποιος είναι, όμως, κατά τον Μπαχρανί, «πηγάζει από την πραγματικότητα και όχι από κάποιο ψηφιακά επεξεργασμένο κόσμο» και, το κυριότερο, δείχνει καταστάσεις που το σινεμά αγνοεί. Αυτό από μόνο του είναι ήδη σημαντικό.
Ελένη Σταματίου
